I GZ 2/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 października 2019 r.; sygn. akt III SA/Wr 196/19 w sprawie ze skargi "A." S.A. we Wrocławiu na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2019 r.; nr [...] w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 17 października 2019 r., sygn. akt III SA/Wr 196/19 w sprawie ze skargi "A." S.A. we W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z [...] kwietnia 2019 r. w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we Wrocławiu z [...] lutego 2019 r. O kosztach postępowania Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zasądzając je w kwocie 10.917 zł. Na powyższą kwotę złożył się: wpis od skargi (100 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 10.800 zł, obliczone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). W zażaleniu organ zaskarżył postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawarte w pkt II wyroku z 17 października 2019 r., wnosząc o jego uchylenie w części przewyższającej kwotę 597 zł, ewentualnie o jego zmianę i określenie tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 597 zł. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które polegało na niewłaściwym zastosowaniu w sprawie przepisu art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 poz. 265), poprzez przyjęcie, że stronie skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego obliczonych wg stawek obowiązujących w sprawach dotyczących należności pieniężnych, podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg stawki w tzw. innej sprawie (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Do wymienionych w powołanym artykule przepisów odrębnych, na podstawie których ustala się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, należy zaliczyć m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265). Przepis § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) ww. rozporządzenia stanowi, że opłaty wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - opłatę obliczoną na podstawie § 2, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 1200 zł, c) w innej sprawie - 480 zł; W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że sprawa ze skargi Spółki, zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 17 października 2019 r., dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu wydanego w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania egzekucyjnego. Dla rozstrzygnięcia w sprawie kosztów egzekucyjnych ustawodawca przewidział formę postanowienia, na które służy zażalenie (art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r. poza. 1015 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Na mocy przedmiotowego postanowienia Spółkę obciążono kwotą 538,078 złotych. W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (v. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżenia aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. Dokonując kalkulacji stawki wynagrodzenia pełnomocnika zasądzonego w punkcie II ww. wyroku, jako zwrot kosztów zastępstwa procesowego Sąd I instancji prawidłowo zatem przyjął, że skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnych (...), bo o taką w sprawie chodziło. Jak wynika bowiem z akt sprawy skarga została wniesiona na postanowienie, którym obciążono zobowiązanego kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 538.078 zł. Nie ma przy tym znaczenia, że skarga została wniesiona na postanowienie, a nie decyzję administracyjną. Istotne jest bowiem to, że zaskarżonym aktem administracyjnym została ustalona należność pieniężna. W takiej sytuacji nie jest istotna forma rozstrzygnięcia, którą orzeczono o należności pieniężnej. Podobny pogląd, iż w sprawie skargi na postanowienie w przedmiocie kosztów egzekucyjnych strony skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika, obliczone według stawek dla należności pieniężnej, a nie według stawki "w innej sprawie" wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 914/16 oraz w postanowieniu NSA z 19 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 32/19 (publ. jw.). W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a zażalenie - jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw - podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.