I GZ 206/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Po 230/18 w zakresie odrzucenia skargi R. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Po 230/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, działając na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej p.p.s.a.), odrzucił skargę R. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w P. z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Sąd I instancji podniósł, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 marca 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł - w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia wraz z odpowiedzią na skargę doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 13 marca 2018 r., z uwagi na co termin na opłacenie skargi minął z dniem 20 marca 2018 r. W terminie otwartym do uzupełnienia wpisu sądowego nie opłacono skargi, co obligowało Sąd do jej odrzucenia. Pełnomocnik skarżącego złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości, wniósł o jego zmianę poprzez uchylenie postanowienia o odrzuceniu skargi oraz prawidłowe wezwanie do uiszczenia opłaty. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 220 § 3 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi skarżącego z powodu nieuiszczenia należnej opłaty podczas gdy nie wezwano wnoszącego pismo do uiszczenia opłaty od skargi. W uzasadnieniu podniósł, że nigdy nie doręczono mu odpisu zarządzenia zawierającego wezwanie do uiszczenia wpisu. Stwierdził, że przesyłka polecona doręczona mu w dniu 13 marca 2018 r. zawierała tylko odpis odpowiedzi na skargę. W konsekwencji czego Sąd nie zadośćuczynił swojemu obowiązkowi wezwania do uiszczenia obligatoryjnej opłaty. Zdaniem skarżącego Sąd nie mógł odrzucić skargi, bowiem jego powinnością jest prawidłowe wezwanie do uiszczenia opłaty od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że od skargi nie został uiszczony wpis sądowy, podczas gdy, w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Należy zatem stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji prawidłowo wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Nie ulega również wątpliwości, że strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków fiskalnych skargi. Dlatego prawidłowo Sąd I instancji odrzucił skargę na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów zażalenia, należy podkreślić, że w aktach sądowych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej odpis odpowiedzi na skargę oraz wezwanie do uiszczenia wpisu (k. 21 akt sądowych). Przesyłka została wysłana na podany w skardze adres pełnomocnika skarżącego i odebrana przez osobę upoważnioną do odbioru pism – M. C. Zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera informację dotyczącą zawartości przesyłki, tj.: "odp. na skargę, wpis". To skrótowe sformułowanie w sposób czytelny określa, że przesyłka zawierała, odpis odpowiedzi na skargę, a także wezwanie do uiszczenia wpisu. Należy zaznaczyć, że odbierająca przesyłkę złożyła podpis pod informacją o zawartości przesyłki oraz pod oświadczeniem: "Potwierdzam własnoręcznym podpisem, że w dniu dzisiejszym wyżej wymienioną przesyłkę otrzymałem". Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, wypełnione przez pracowników poczty, korzysta z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Domniemanie prawdziwości danych zawartych na zwrotnych potwierdzeniach odbioru przesyłek może zostać obalone przez stronę mającą w tym interes. W niniejszej sprawie strona nie obaliła jednak skutecznie tego domniemania. Pełnomocnik nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia wezwania. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie pełnomocnika w tym zakresie. Należy podkreślić, że to w interesie odbierającego przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi. Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Osoba odbierająca przesyłkę w momencie odbioru, nie stwierdziła, by nie zawierała ona któregoś z dokumentów wskazanych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Natomiast zwrotne potwierdzenie odbioru niewątpliwie wskazywało, że przesyłka zawierała zarówno odpis odpowiedzi na skargę, jak i wezwanie do uiszczenia wpisu (por: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. akt II GZ 207/18 publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie postanowił o odrzuceniu skargi jako nieopłaconej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.