I GZ 225/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 16 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej po rozpoznaniu zażalenia [A.] Sp. z o.o. w G. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 969/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. w G. W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G.W. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków wypłaconych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia. Sąd I instancji w uzasadnieniu wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z [...] maja 2019 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 5.340 zł w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie spółka złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego od skargi. Starszy referendarz sądowy, postanowieniem z 16 października 2019 r. sygn. akt V SPP/Wa 179/19 odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Po rozpoznaniu sprzeciwu spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 3 grudnia 2019 r. sygn. akt V SPP/Wa 179/19, utrzymał w mocy ww. postanowienie referendarza sądowego, które tym samym stało się prawomocne. Następnie, pismem sądowym z [...] grudnia 2019 r. skarżąca została wezwana do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 29 maja 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona spółce 18 grudnia 2019 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego rozpoczął zatem bieg 19 grudnia 2019 r., a ostatnim dniem na uiszczenie wpisu od skargi był piątek 27 grudnia 2019 r. Zgodnie z informacją według stanu na 14 stycznia 2020 r. (k. 32 akt sądowych) w Rejestrze Opłat Sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. nie zidentyfikowano wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie. Zatem Sąd I instancji na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że uiściła wskazaną w wezwaniu opłatę "przelewem bankowym na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego" w dniu 27 grudnia 2019 r., w terminie. Odrzucenie skargi nastąpiło zatem w wyniku błędnego zastosowania art. 220 § 3 p.p.s.a. Skarżącej trudno jest wypowiedzieć się, dlaczego wpłata ta nie została zidentyfikowana w księgowości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżąca nie przedłożyła dowodu wpłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 214 § 1 p.p.s.a. jeśli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie. Przepis art. 219 § 1 p.p.s.a., przewiduje, że opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z regulacją zawartą w § 3 powołanego przepisu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwanie nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Mając na uwadze analizę stanu faktycznego sprawy, ległego u podstaw objętego zażaleniem postanowienia, stwierdzić należy, iż orzeczenie Sądu I instancji nie zawierało wad skutkujących koniecznością jego eliminacji z obrotu prawnego. Jak bowiem wynika z akt sprawy ustalenie wysokości należnego z tytułu wniesienia skargi wpisu nastąpiło zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 29 maja 2019 r. Ponieważ nie było ono kwestionowane w drodze środków zaskarżenia stało się prawomocne i wiążące. Po prawomocnym rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 grudnia 2019 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 29 maja 2019 r. (pismo z dnia 11 grudnia 2019 r.) w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Wezwanie to, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 18 grudnia 2019 r., wobec czego otwarty termin do wniesienia opłaty wynikającej z wezwania, mijał z dniem 27 grudnia 2019 r. Czego skarżąca nie kwestionuje. Co również wynika z analizy akt sprawy – z informacji z Rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie, do dnia 14 stycznia 2020 r., nie zidentyfikowano wpłaty w przedmiotowej sprawie (k. 35 akt sprawy). W takim stanie sprawy, a więc w sytuacji gdy skarżąca, pomimo wezwania nie wniosła należnej opłaty, wpisu od skargi, Sąd I instancji zobligowany był do zastosowania powołanej regulacji z art. 220 § 3 p.p.s.a., czego skutkiem było niewadliwe odrzucenie skargi na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...]. Ponadto w związku z zarządzeniem znajdującym się w aktach sprawy, starszy specjalista WSA w Warszawie Pani M. W. ponownie sprawdziła i wskazała, że do dnia 29 czerwca 2020 r. w Rejestrze Opłat Sądowych WSA w Warszawie nie zidentyfikowano wpisu sądowego od skargi w niniejszej sprawie (k. 55 akt sądowych).. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, uznając zażalenie za pozbawione usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 w ze. Z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.