I GZ 26/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Lidia Ciechomska-Florek po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej sprawy z wniosku E. S. o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 26/19 w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: oddalić wniosek o wykładnię postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt I GZ 26/19. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 26/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie E. S. (dalej: Skarżąca) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wr 708/17 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu rzeczonego postanowienia wskazano, iż Sąd I instancji prawidłowo odrzucił zażalenie E. S. (pismo z dnia [...] lipca 2018 r.) ponieważ ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Pismem z dnia [...] maja 2019 r. E. S. zwróciła się o uzupełnienie postanowienia w zakresie "informacji o datach pism, do których się sąd się odnosi i do dat zdarzeń, do których sąd się odnosi, bo w wyniku licznych pism nie jest to jasne". W ocenie skarżącej nie jest również jasne, czy NSA dysponował pełnym materiałem dowodowym. Istotne jest ustalenie, czy NSA wydawał postanowienie w oparciu o połowicznie przedstawiony stan faktyczny, lub o stan faktyczny który z pozoru stanowi spójną całość. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie, toteż jako niezasadny należało go oddalić. Stosownie do art. 158 p.p.s.a. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W myśl art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Podkreślenia wymaga, że uwzględnienie wniosku o wykładnię orzeczenia może nastąpić tylko wówczas, gdy istnieje rzeczywista wątpliwość co do stanowiska sądu zawartego w rozstrzygnięciu lub uzasadnieniu, ewentualnie gdy treść tego orzeczenia jest niejasna. Wyjaśnienie wątpliwości nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wniosek o wykładnię orzeczenia nie może także zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu, czy wyjaśniania znaczenia użytych w uzasadnieniu orzeczenia słów. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi zatem wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego objęte wnioskiem postanowienie, nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w ramach art. 158 p.p.s.a. Sentencja orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny oddalenia zażalenia. Treść tegoż postanowienia sformułowana jest w sposób jasny i niebudzący wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu postanowienia powołano się na prawidłowe przepisy prawne i wyjaśniono, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy, wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny powołał się również na właściwe daty oraz wskazał sygnatury postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2019 r. należy również zauważyć, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego lecz kontroluje prawidłowość ustalenia stanu faktycznego przez organy Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając na podstawie art. 158 w zw. art. 166 oraz z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.