I GZ 268/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 września 2006 r.; sygn. akt III SA/Gl 186/06 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z 6 marca 2006 r.; nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego oraz określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług; postanawia: oddalić zażalenie. POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 4 września 2006 r.; sygn. akt III SA/Gl 186/06 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z 6 marca 2006 r.; nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego oraz określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług; postanawia: oddalić zażalenie. U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z 4 września 2006 r., sygn. akt III SA/Gl 186/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek T. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Katowicach z 6 marca 2006 r., nr [...], w przedmiocie określenia kwoty długu celnego w związku z usunięciem towaru spod dozoru celnego oraz określenia kwoty podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług, w łącznej wysokości 13.050,60 zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że T. D. nie przybliżył jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), a tym samym nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, nadto zaś, że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Groźby takiej nie może wywoływać sama perspektywa uiszczenia spornych należności na rzecz Skarbu Państwa, nawet w sytuacji przyznania T. D. prawa pomocy w zakresie całkowitym. W zażaleniu na powyższe postanowienie T. D. domagał się jego zmiany i uwzględnienia wniosku ewentualnie uchylenia rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. W uzasadnieniu zażalenia skarżący wyraził pogląd, że warunkiem pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (błędnej, w jego ocenie) jest uprawdopodobnienie obawy, iż natychmiastowe jej wykonanie pociągnie za sobą trudne do ewentualnego usunięcia konsekwencje. Warunek ten spełnił obszernie opisując w skardze stan faktyczny sprawy oraz kolejne podejmowane przez siebie czynności. Stwierdził ponadto, że jeśli Sąd uznawał, iż wniosek "nie pozostaje w pełni wyczerpującym", to powinien wezwać skarżącego do jego uzupełnienia pod rygorem skutków prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. − Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: - wyrządzenia znacznej szkody lub - spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Jeżeli we wniosku strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to nie można tego uznać za brak formalny wniosku (art. 49 § 1 p.p.s.a.), lecz za brak przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd. (v. J.P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, W-wa 2006, s. 189) Jako wyjątku usprawiedliwionego szczególnymi okolicznościami sprawy nie można potraktować sytuacji, w której strona argumentuje zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu o zapłatę należności pieniężnej wyłącznie własnym przekonaniem o zasadności skargi, zwłaszcza, że jednocześnie T. D. przyznaje w skardze, iż w trakcie postępowania administracyjnego zobowiązywał się do "dobrowolnego poddania egzekucji celnej". Podobnie, argumentów uzasadniających wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie przedstawił profesjonalny pełnomocnik strony, autor zażalenia. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub ewentualnie wyegzekwowanego świadczenia. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez Sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. (v. post. NSA z 28 października 2004 r., I SA 1238/03, niepubl.) Z przytoczonych powodów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.