I GZ 294/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1273/09 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2009 r., Nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 1273/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę kasacyjną wniesioną przez pełnomocnika skarżącej J. T. od wyroku tegoż Sądu z dnia 10 lutego 2010 r., którym została oddalona skarga strony skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2009 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług. W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że ww. wyrok wraz z uzasadnieniem sporządzonym na wniosek pełnomocnika skarżącej doręczono mu – co potwierdza stempel kancelarii i podpis pracownika – w dniu 23 marca 2010 r. Skargę kasacyjną na adres sądu pełnomocnik skarżącej wysłał w dniu 23 kwietnia 2010 r. Następnie Sąd przywołując treść art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wywiódł, że w niniejszej sprawie odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej we wtorek 23 marca 2010 r. Zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej kończył się z upływem 22 kwietnia 2010 r., który, jako piątek, nie był dniem ustawowo wolnym od pracy. Skargę kasacyjną na adres sądu wysłano listem poleconym w dniu 23 kwietnia 2010 r., a więc już po upływie terminu do jej wniesienia. Wobec czego Sąd odrzucił ją jako spóźnioną na podstawie art. 178 p.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł o jego uchylenie, zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji art. 177 § 1 p.p.s.a. przez błędne przyjęcie, że odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 23 marca 2010 r. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącej podkreślił, że z treści art. 177 § 1 p.p.s.a. wynika, iż skargę kasacyjną wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu wyroku z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie termin ten został przez pełnomocnika skarżącej zachowany, gdyż odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono nie w dniu 23 marca 2010 r., jak przyjął Sąd w zaskarżonym postanowieniu, lecz w dniu 24 marca 2010 r. Okoliczność ta wynika z dokumentów, tj. dowodu potwierdzenia odbioru pisma i adnotacji pełnomocnika skarżącej poczynionej na kopercie, w której otrzymał on korespondencję z Sądu. Natomiast skarga kasacyjna została wysłana listem poleconym w dniu 23 kwietnia 2010 r., co potwierdza dowód nadania przesyłki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącej słusznie zarzuca w zażaleniu naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, tj. art. 177 § 1 p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu skargę kasacyjna wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast w myśl art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym m.in. skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że skarga kasacyjna została wniesiona po terminie, ponieważ odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 marca 2010 r., co potwierdza stempel kancelarii i podpis pracownika. Dokonując takich ustaleń Sąd nie wskazał, który z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy potwierdza taki stan faktyczny. Natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ze znajdującego się w aktach sądowych tzw. zwrotnego dowodu potwierdzenia odbioru pisma wynika, że wyrok z dnia 10 lutego 2010 r. wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 24 marca 2010 r. (karta 56 akt sąd.), a nie w dniu 23 marca 2010 r., jak błędnie przyjął Sąd I instancji. Na dokumencie znajdującym się na karcie 56 akt sądowych widnieje data: "24.03.2010" wpisana przez odbiorcę przesyłki, tj. osobę uprawnioną do odbioru, co zostało potwierdzone podpisem odbiorcy. Taka sama data widnieje na tym dokumencie na odwrocie, w miejscu gdzie doręczyciel pocztowy podpisem potwierdził fakt i datę dokonania odbioru tej przesyłki. Dzień 24 marca 2010 r. to środa. Licząc zatem trzydzieści dni w rozumieniu art. 177 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 83 § 1 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął z dniem 23 kwietnia 2010 r. (piątek), a nie z dniem 22 kwietnia 2010 r., który to dzień w kalendarzu wypadł w czwartek. Według ustaleń Sądu I instancji nie jest kwestionowana okoliczność, iż skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została wniesiona listem poleconym w dniu 23 kwietnia 2010 r., tj. trybie art. 83 § 3 p.p.s.a. Taki stan faktyczny wynikałby z adnotacji poczynionej prawdopodobnie przez pracownika Biura Podawczego WSA w G. na pierwszej stronie pisma skargi kasacyjnej, gdzie odnotowano, iż "koperta przy skardze kasacyjnej do III SA/Gl 1191/09". Z pkt 4 zarządzenia Sędziego z dnia 24 maja 2010 r. wynikałoby, że wydane zostało zarządzenie o dołączeniu do akt niniejszej sprawy kserokopii listu, którym nadano skargę kasacyjną w tej sprawie (k. 71 akt sąd.). Jednakże w aktach sprawy brak tego rodzaju dokumentu. Uwzględniając powyższe stwierdzić należało, że wobec treści zapisu na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma, znajdującym się na karcie 56 akt sądowych, brak było podstaw do przyjęcia, jak to uczynił Sąd I instancji, że odpis wyroku z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 23 marca 2010 r., a w konsekwencji, że w sytuacji gdy skargę kasacyjną nadano listem poleconym w dniu 23 kwietnia 2010 r., iż nie został dochowany termin określony w art. 177 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 i art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.