I GZ 33/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.A. w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 grudnia 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 811/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. S.A. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] maja 2024 r. nr [...] [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z 16 grudnia 2024 r., I SA/Gl 811/24 odrzucił skargę A. S.A. w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z [...] maja 2024 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału WSA w Gliwicach z 15 lipca 2024 r. A. S.A. w G. (dalej: "skarżąca") została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 złotych oraz do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony (odpis z KRS na dzień wniesienia skargi) pod rygorem jej odrzucenia. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej prawidłowo w dniu 1 sierpnia 2024 r. (ZPO k. 10 akt sądowych). W dniu 8 sierpnia 2024 r., (data nadania w placówce pocztowej) skarżąca uzupełniła brak formalny skargi oraz złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Następnie starszy referendarz sądowy WSA w Gliwicach zarządzeniem z 11 października 2024 r., I SPP/Gl 217/24, pozostawił ww. wniosek bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie przez skarżącą wniosku na druku PPPr. Zarządzenie starszego referendarza sądowego zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu I instancji z 4 listopada 2024 r. W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania w przedmiocie prawa pomocy, Przewodniczący Wydziału WSA w Gliwicach zarządzeniem z 4 listopada 2024 r. wezwał skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z 15 lipca 2024 r. wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie to doręczono prawidłowo w dniu 7 listopada 2024 r. skarżącej (ZPO k. 19 akt sądowych). Skarżąca nie uiściła wpisu. W związku z upływem terminu na uiszczenie wpisu od skargi, WSA postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Zażalenie na to postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie jako rażąco naruszające prawo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu I instancji z perspektywy powołanych przepisów, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że odpowiada ono prawu. Skoro po prawomocnym zakończeniu postępowania w przedmiocie prawa pomocy, wezwano skarżącą – zarządzeniem z 4 listopada 2024 r. - do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 15 lipca 2024 r. w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, zaś skarżąca tego obowiązku nie wykonała, to skarga podlegała odrzuceniu. Skarżąca została prawidłowo wezwana do uiszczenia należnego wpisu od skargi. Z uwagi na fakt, że we wskazanym w wezwaniu terminie opłata nie została uiszczona, Sąd I instancji zobowiązany był, zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucić. Z tych przyczyn za niezasadne należy uznać zażalenie skarżącej, która podnosi, że zaskarżone postanowienie rażąco narusza prawo. Nie ma bowiem wątpliwości, że w przypadku prawomocnie zakończonego postępowania w przedmiocie prawa pomocy konieczne jest wezwanie skarżącej przez Sąd I instancji do uiszczenia opłaty sądowej (art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a.). Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.