I GZ 365/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 30 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 lipca 2019 r.; sygn. akt I SA/Kr 585/19 w sprawie ze skargi Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] marca 2019 r.; nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyj-nego postanawia: uchylić zaskarżony wyrok w punkcie II. i zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości kwotę 1917 (tysiąc dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Kr 585/19, w sprawie ze skargi Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w Warszawie na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego, w pkt I. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; w pkt II. zasądził od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 597 zł. Jako podstawę prawną postanowienia o kosztach wskazano art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "ppsa"). Zażalenie na postanowienie zawarte w pkt II ww. wyroku złożyła PARP, wnosząc o jego zmianę poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej dalszej kwoty 1320 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 200 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265), poprzez niewłaściwe przyjęcie przez Sąd I instancji stawki "w innej sprawie" w kwocie 480 zł, podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów obejmujących wynagrodzenie jej pełnomocnika obliczone według stawek dla należności pieniężnych, tj. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ww. rozporządzenia. W uzasadnieniu wskazano, że stawka wynagrodzenia pełnomocnika powinna w tej sprawie wynosić 1800 zł ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 5168,95 zł, co wynika z § 2 pkt 4 ww. rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 200 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust.1 pkt 1 lit. c/ w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych poprzez przyjęcie, że stronie skarżącej należy się zwrot kosztów zastępstwa procesowego obliczonego według stawki "w innej sprawie" na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia, podczas gdy skarżącej należał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego wg stawek obowiązujących w sprawach dotyczących należności pieniężnych. Skoro przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w kwocie 5168,95 zł, to stawkę wynagrodzenia należało obliczyć na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia. Istota sprawy sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie, czy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu o obciążenie wierzyciela kosztami postępowania jest należność pieniężna, o której mowa w art. 216 i 231 ppsa. Jak wskazuje się w doktrynie, w postępowaniu sądowoadministracyjnym przedmiotem zaskarżenia są akty i czynności wymienione w art. 3 § 2 i 3 ppsa, których kontrolę z punktu widzenia zgodności z prawem przeprowadza sąd administracyjny (art. 1 § 2 pusa). W tym postępowaniu nie orzeka się o należnościach pieniężnych, tak jak w postępowaniu w sprawach cywilnych, lecz kontroluje legalność aktów, w których takie należności zostały określone lub ustalone. Stąd też należność pieniężna w ścisłym tego słowa znaczeniu nie stanowi przedmiotu zaskarżenia przed sądem administracyjnym. Dlatego regulację zawartą w art. 216 ppsa należy odnosić do należności pieniężnej objętej aktem lub czynnością, które w istocie stanowią przedmiot zaskarżenia podlegający kontroli sądu administracyjnego (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, komentarz do art. 216, Lex). Wartością przedmiotu zaskarżenia jest więc wartość uprawnienia lub obowiązku wyrażona w kwocie pieniężnej, którą ustala zaskarżony akt. Jak wynika z akt sprawy zażalenie zostało wniesione na postanowienie, którym obciążono wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 5168,95 zł. Nie ma przy tym znaczenia, że skarga została wniesiona na postanowienie, a nie decyzję administracyjną. Istotne jest bowiem to, że zaskarżonym aktem administracyjnym została ustalona należność pieniężna. W takiej sytuacji nie jest istotna forma rozstrzygnięcia, którą orzeczono o należności pieniężnej, lecz to, że przedmiotem zaskarżenia jest właśnie ta należność pieniężna (por. postanowienie NSA w sprawie o sygn. I GZ 32/19). Co istotne, w niniejszym postępowaniu występuje spór co do wartości pieniężnej, bowiem zliczenia kosztów postępowania egzekucyjnego nie można potraktować jako czynności tylko rachunkowej implikowanej wynikiem postępowania egzekucyjnego. Innymi słowy, należy przyjąć, że przedmiot sprawy – obciążenie (wierzyciela) kosztami postępowania egzekucyjnego sprowadza się do sporu w zakresie przedmiotu zaskarżenia w postaci należności pieniężnej. Ta bowiem nie została ustalona ostatecznie w toku podjętych czynności egzekucyjnych, gdyż na tym etapie postępowania może ulec zmianie – wierzyciel bowiem jest uprawniony do kwestionowania jej wysokości (np. w zakresie wysokości naliczonej opłaty egzekucyjnej i manipulacyjnej, jak też zasadności obciążenia wierzyciela kosztami podjętych czynności egzekucyjnych – co miało miejsce w tym postępowaniu i zyskało aprobatę Sądu I instancji). Zauważenia wymaga, że przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie lub nieistnienie (postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja zachodzi w przedmiotowym postępowaniu. Powyższy pogląd zgodny jest z prezentowanym w orzecznictwie stanowiskiem, dotyczącym wykładni pojęcia "należność pieniężna" zawartym w art. 231 ppsa, który wprowadza zasadę pobierania wpisu stosunkowego w każdym przypadku, gdy zaskarżony akt (niezależnie od tego czy jest to decyzja czy postanowienie) ustala należność pieniężną. W pozostałych przypadkach, gdy przedmiotem zaskarżenia nie jest akt, który w sposób bezpośredni nakłada obowiązek uiszczenia należności pieniężnej lub ustala wysokość należności, pobiera się wpis stały ( por. II OZ 761/18 i przywołane tam orzecznictwo; II OZ 63/19; II OZ 413/12; II OZ 736/16; I OZ 1040/18; II OZ 1087/15; II OZ690/19; II OZ 375/19). Podsumowując, NSA w składzie rozpoznającym sprawę, stoi na stanowisku wykluczającym uznanie, że przedmiotem skargi na postanowienie obciążające wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego jest wyłącznie legalność samego obciążenia tymi kosztami wierzyciela, ale już nie wysokość obciążenia wyrażona należnością pieniężną. W takiej bowiem sytuacji wierzyciel nie miałby możliwości zgłaszania zarzutów wobec wysokości tego obciążenia, a jak wyżej wykazano tak nie jest. W konkluzji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie należało zastosować stawkę, o której stanowi § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 4 ww. rozporządzenia, bowiem jest to sprawa, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu art. 231 ppsa. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny uchylił rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego zawarte w punkcie II wyroku i zasądził na rzecz skarżącej kwotę 1917 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Na powyższą kwotę składały się kwoty: wpisu od skargi (100 zł), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) i kwota 1800 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika obliczona stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z § 2 pkt 4 ww. rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa. Odnosząc do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem przepisy art. 203 i 204 ppsa, które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie WSA.