I GZ 366/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 2267/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A.P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 2267/19, odrzucił skargę A. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2019 r. w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja ZUS została doręczona skarżącemu w dniu 9 października 2019 r. (środa), zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) upłynął 8 listopada 2018 r. (piątek). Natomiast skargę sporządzoną 7 listopada 2019 r. skarżący złożył w Kancelarii ZUS III Oddział w Warszawie w dniu 12 listopada 2019 r. (wtorek), czyli po upływie terminu do wniesienia skargi. Wobec tego, zdaniem WSA, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wskazując, że skarga w niniejszej sprawie została nadana w placówce pocztowej 8 listopada 2019 r., a nie – jak przyjął Sąd – w Kancelarii ZUS 12 listopada 2019 r. Strona nadała skargę listem polecony, priorytetowym, za potwierdzeniem odbioru, który to dokument załączył do zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a tej ustawy. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że decyzja ZUS z [...] września 2019 r. została doręczna stronie 9 października 2019 r., zatem termin do złożenia skargi w tej sprawie upływał 8 listopada 2019 r. Zdaniem NSA, Sąd I instancji błędnie (bezpodstawnie) przyjął, że skarga została w niniejszej sprawie złożona w dniu 12 listopada 2019 r., czyli z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, na skardze z 7 listopada 2019 r. widnieje pieczęć (prezentata) z datą wpływu do organu (12 listopada 2019 r.), jednak brak jest adnotacji o osobistym złożeniu tego pisma w tym dniu. Jednocześnie brak jest w aktach sprawy koperty, z której wynikałaby data nadania pisma w placówce pocztowej. W świetle powyższych okoliczności, przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a., oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dni 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Istotnie, w aktach sprawy nie ma koperty, z której wynikałaby data nadania skargi w placówce pocztowe. Jednocześnie jednak brak było podstaw do przyjęcia, że skarżący złożył skargę w organie osobiście, bowiem prezentata Kancelarii organu takiej informacji nie zawiera. W tych okolicznościach, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, obowiązkiem Sądu było ustalenie faktycznej daty złożenia skargi, czego jednak w sprawie nie uczyniono. Tymczasem, z treści zażalenia, a w szczególności z załączonego potwierdzenia nadania oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej skargę w niniejszej sprawie, wynika, że została ona nadana w placówce Poczty Polskiej Warszawa 13 w dniu 8 listopada 2019 roku, zaś data 12 listopada 2019 r. jest datą wpływu przesyłki do organu. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w dniu 8 listopada 2019 r. tj. w ostatnim dniu terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a, co oznacza, że odrzucenie jej na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. było niezgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił uchylić zaskarżone postanowienie.