I GZ 389/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia W. G. na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt I GZ 389/13 w zakresie oddalenia zażalenia postanawia: odrzucić zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt I GZ 389/13, oddalił zażalenie W. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 1275/12 odrzucające zażalenie na zarządzenie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 21 stycznia 2013 r. o przedłużeniu terminu do przedłożenia odpowiednich dokumentów na okoliczność stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia na postanowienie o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w zakresie zebranego materiału dowodowego w sprawie podatku akcyzowego. Na powyższe postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego W. G. (dalej: skarżący) wniósł zażalenie, domagając się jego zmiany i uchylenia w całości oraz uwzględnienia złożonego wniosku. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono, że wydane zostało "przy nieprawidłowej ocenie złożonych środków". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niedopuszczalne. Stosownie do regulacji zawartej w art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że zażalenie jest, obok skargi kasacyjnej, środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z kolei z treści art. 15 § 1 pkt 1 i art. 173 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skarg kasacyjnych i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast wskazana ustawa procesowa w żadnym przepisie nie dopuszcza możliwości rozpoznawania skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny, bowiem z chwilą wydania stają się one prawomocne. Zgodnie zaś z art. 168 § 1 p.p.s.a., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. W myśl przepisów działu IV rozdziału 1 i 2 p.p.s.a. środki odwoławcze przysługują od orzeczeń wydanych przez wojewódzkie sądy administracyjne, natomiast orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako ostateczne, nie podlegają zaskarżeniu i są prawomocne od chwili ich ogłoszenia bądź podpisania sentencji w przypadku orzeczenia wydanego na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżone postanowienie z dnia 24 września 2013 r. zostało doręczone skarżącemu wraz z pouczeniem, iż jest ono ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. W tym stanie rzeczy - skoro przedmiotem zażalenia jest postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego – podniesiony przez skarżącego zarzut "nieprawidłowej oceny złożonego środka" jest chybiony. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 i 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.