I GZ 446/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 21 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1948/13 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi L.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/GL 1948/13 uchylił postanowienie WSA z dnia 21 maja 2014 r. o sygn. akt III SA/GL 1948/13 oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że w skardze na wskazaną decyzję skarżąca L.Z. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na trudną sytuację finansową. Podkreśliła, że kontynuowanie egzekucji kwot zobowiązań podatkowych w akcyzie spowoduje zagrożenie egzystencji jak również nie pozwoli jej powrócić do prowadzenia normalnej działalności zarobkowej. Postanowieniem z dnia 21 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 3 czerwca 2014 r. L.Z. wniosła zażalenie, zarzucając mylną interpretację załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy dokumentów oraz załączyła faktury kosztowe oraz faktury zakupu towarów w zakresie prowadzonej działalności. Sąd I instancji na podstawie art. 61 § 3 i § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) wstrzymując wykonanie zaskarżonej decyzji podał, że analiza powołanych przez skarżącą we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę także fakt, iż skarżąca ma przed Sądem I instancji wiele spraw na różną wysokość zobowiązań podatkowych. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić stronę skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Suma ustalonych kwot zobowiązań podatkowych skarżącej w podatku akcyzowym jest kwotą znaczną. Ponadto egzekucja tej kwoty mogłaby wyrządzić skarżącej poważną szkodę, która mogłaby negatywnie wpłynąć na prowadzoną działalność gospodarczą, spowodować utratę płynności finansowej skarżącej i uniemożliwić bieżące funkcjonowanie jej działalności. Na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł zażalenie – "w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" - żądając jego uchylenia. W uzasadnieniu organ wskazał, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony akt zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie mowa we wskazanym przepisie i z taką sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślenia wymaga, że skutki wykonania świadczenia pieniężnego są z natury rzeczy odwracalne. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji równać się może z niemożnością wyegzekwowania ciążących na dłużniku zaległości podatkowych, a to oznaczałoby zgodę na bezskuteczność egzekucji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie Dyrektora Izby Celnej w K. jest niezasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego, bądź wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Złożony wraz ze skargą wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został uzasadniony w sposób pozwalający na stwierdzenie, że ziściły się przesłanki przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Trafnie wskazuje Sąd I instancji, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dokumentacyjny a zwłaszcza przedłożone przez skarżącą faktury, daje podstawy do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wobec tego zasadnie Sąd pierwszej instancji, uznał, że istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż strona wykazała istnienie konkretnych okoliczności, które w kontekście ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniają zastosowanie ochrony tymczasowej. W szczególności należy zauważyć, że zobowiązania nałożone na skarżącą, a wynikające z treści faktur są związane bezpośrednio z prowadzoną przez nią działalnością i stanowią dodatkowe, znaczne obciążenie jej budżetu. W oparciu o powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a argumentacja przedstawiona w zażaleniu, nie zasługuje na uwzględnienie, wobec czego – na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.