I GZ 8/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 399/23 w zakresie oddalenia wniosku o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2025 r. w sprawie ze skargi G. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2022 r., nr KOA/2724/Ni/22 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie dotacji postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 399/23 odrzucił zażalenie G. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 399/23 w przedmiocie odrzucenia zażalenia od postanowienia WSA w Warszawie z dnia 18 października 2024 r. sygn. akt 399/23 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 4 stycznia 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 399/23 oddalającego skargę G. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2022 r. nr KOA/2724/Ni/22 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie dotacji na warunkach na jakich są udzielane innym podmiotom gospodarczym w stosunku do podatku od nieruchomości. Skarżący pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. wniósł o uzupełnienie postanowienia z 22 maja 2025 r. odrzucającego zażalenie od postanowienia z dnia 21 stycznia 2025 r. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu postanowienia faktu cofnięcia skargi kasacyjnej pismem procesowym z dnia 12 marca 2025 r. Skarżący domagał się wskazania normy prawnej i jej wykładni, będącej podstawą odrzucenia skargi kasacyjnej, która została skutecznie cofnięta. Zdaniem skarżącego w obliczu cofnięcia skargi kasacyjnej niezasadne było wniesienie wpisu sądowego od zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lipca 2025 r. działając na podstawie art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 399/23. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w świetle art. 157 p.p.s.a. żądanie uzupełnienia orzeczenia może dotyczyć wyłącznie sentencji orzeczenia. Nie można żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych – żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany uzasadnienia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie NSA z 30 sierpnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 465/11 dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd I instancji stwierdził, że treść wniosku skarżącego nie wskazuje na braki sentencji postanowienia z 22 maja 2025 r., lecz jednoznacznie potwierdza, że skarżący domaga się uzupełnienia motywów rozstrzygnięcia, co nie jest dopuszczalne w świetle przepisów ww. ustawy procesowej. Skoro, postępowanie rektyfikacyjne, określone w art. 157 § 1 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie orzeczenia, a nie jego uzasadnienia, to wniosek o uzupełnienie uzasadnienia nie mógł zostać uwzględniony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że wniosek o uzupełnienie uzasadnienia postanowienia nie zmierza do zmiany uzasadnienia - zmierza do zmieszczenia obiektywnej okoliczności jaką było cofnięcie skargi kasacyjnej. Zmierza do zamieszczenia w dokumencie urzędowym, opatrzonym Godłem Rzeczypospolitej i wydanym w imieniu Rzeczypospolitej - bezspornego faktu. Brak uzupełnienia w przedstawionym zakresie wypacza istotę praworządności - dokument urzędowy (postanowienie z 22 maja 2025 r.) przedstawia i poświadcza nieprawdę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Strona może domagać się zatem uzupełnienia wyroku w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Ponadto należy podkreślić, że instytucja uzupełnienia może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które - co istotne - odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia. Gramatyczna wykładnia przepisu pozwala na stwierdzenie, że uzupełnić można jedynie wyrok lub postanowienie, a nie jego uzasadnienie. Nie można zatem żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych, czy też żądanych przez stronę postępowania – kwestii, bowiem takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia, lecz do zmiany orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (por. postanowienie z 17 grudnia 2025 r., sygn. akt III OZ 533/25). Wniosek o uzupełnienie postanowienia nie może również stanowić dodatkowego środka jego zaskarżenia, który uruchamia kolejne, poza przewidzianymi przez przepisy p.p.s.a., postępowanie kontrolne, czy też nie może stanowić polemiki z zapadłym rozstrzygnięciem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie stwierdził, że postanowienie z dnia 22 maja 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 399/23 nie może zostać uzupełnione na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., gdyż treść wniosku skarżącego nie wskazuje na braki sentencji postanowienia z dnia 22 maja 2025 r., lecz jednoznacznie potwierdza, że skarżący domaga się uzupełnienia motywów rozstrzygnięcia czyli jego uzasadnienia, co nie jest dopuszczalne w świetle przepisów ww. ustawy procesowej. W kontrolowanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 maja 2025 r. orzekł o całości zażalenia uznając, że podlega ono odrzuceniu. Wydane w sprawie postanowienie jest zatem kompletne i zawiera wszystkie wymagane prawem elementy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.