I GZ 95/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Dariusz Dudra po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M.Sp. z o.o. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 1 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 93/23 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia 29 listopada 2022 r., nr 9009-2022-001876 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 1 marca 2023 r., sygn. akt I SA/Rz 93/23, odmówił M. Sp. z o.o. w R. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z 29 listopada 2022 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). We wniosku nie podano żadnych konkretnych okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. z uwagi na brak jego pozytywnego zastosowania w drodze wydania postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy uprawdopodabniał wykazanie przez skarżącą obu przesłanek pozytywnych wydania w sprawie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a.; przy czym na uwadze należy mieć wykazanie przez skarżącą w treści przedmiotowego wniosku, co zostało pominięte w treści zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji, uprawdopodobnienia przesłanek pozytywnych nakazujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzez należyte uprawdopodobnienie przez skarżącą niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącej na skutek wykonania zaskarżonej decyzji oraz przesłanki wykazania spowodowania treścią zaskarżonej decyzji skutków trudnych do odwrócenia, przy czym w sprawie Sąd I instancji całkowicie pominął okoliczności związane z wysokością tzw. nienależnie pobranych płatności wrażonej w zaskarżonej decyzji, tj. kwotą, która swoją wysokością może realnie zagrozić dalszemu prowadzeniu działalności gospodarczej przez skarżącą, a co ma ogromne znaczenie w sprawie z uwagi na szereg zarzutów merytorycznych w skardze, a w sposób w dużej mierze przynajmniej uprawdopodobniony podważających samą to już zasadność zaskarżonej decyzji, w szczególności z uwagi na całkowicie błędnie przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie przez organy obu instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Uprawnienie do przyznania ochrony tymczasowej wiąże się zatem z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienia NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07, niepubl.). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06, niepubl.). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że skarżąca w żaden sposób nie uprawdopodobniła występowania w rozpoznawanej sprawie tego rodzaju okoliczności. Twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie sprowadzały się bowiem jedynie do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Podkreślić należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodząc określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, nie oznacza to jednak, że zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że zapłata kwoty wynikającej z zaskarżonej decyzji, tj. 6656,66 zł wraz z odsetkami, spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wnioskowanie takie należy uznać za co najmniej przedwczesne wobec nieznajomości przez Sąd sytuacji finansowej skarżącej. Brak udokumentowanych informacji o dochodach skarżącej oraz o jej stanie posiadania nie pozwala na skonfrontowanie kwoty należności z faktycznymi możliwościami płatniczymi wnioskodawcy. Ani we wniosku, ani w zażaleniu skarżąca nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności, które uprawdopodobniałyby wystąpienie po stronie skarżącej zagrożenia w postaci konieczności zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreślenia ponadto wymaga, że argument o zasadności zarzutów skargi nie może być rozpatrywany w postępowaniu wpadkowym, dotyczącym przyznania stronie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, bowiem merytoryczna ocena zarzutów może być dokonana jedynie w wyroku wydanym przez Sąd I instancji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.