I OPP 51/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Włodzimierz Ryms (sprawozdawca), Sędziowie NSA: Zofia Flasińska, Marek Stojanowski, po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi E. P. na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi E. P. i B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010 r., znak GN. [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania. Skarżąca E. P. wniosła skargę na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi E. P. i B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. z dnia [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, żądając stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz przyznania od Skarbu Państwa kwoty 20 000 zł. Skarżąca upatruje przewlekłość postępowania w tym, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał kolejnego jej wniosku o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2011 r. Z akt sprawy wynika, że skarga wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę została przekazana przez organ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 10 czerwca 2010 r. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 września 2010 r. przyznano [...] prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wyrokiem z dnia 27 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony w dniu 29 listopada 2010 r. pełnomocnikowi skarżącej, który sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżąca wystąpiła z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 3 stycznia 2011 r. umorzono postępowanie w zakresie przyznania prawa pomocy. Skarżąca wniosła sprzeciw od tego postanowienia. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowania w zakresie przyznania prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie, zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt I OZ 151/11. Skarżąca wnosiła kolejne wnioski, w szczególności o zmianę postanowienia NSA z dnia 23 marca 2011 r. oraz pisma, z których wynika, że nie zgadza się z zapadłymi w sprawie rozstrzygnięciami. W dniu 2 lipca 2013 r. skarżąca wniosła skargę na przewlekłość postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na przewlekłość postępowania podlega odrzuceniu. Skarga na przewlekłość postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym została wniesiona przez skarżącą po zakończeniu postępowania prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2010 r. o oddaleniu skargi. Skarżąca nie wniosła skargi kasacyjnej, a ustanowiony w ramach prawa pomocy adwokat złożył opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 27 października 2010 r. W tym stanie rzeczy skarga na przewlekłość postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 października 2010 r. jest niedopuszczalna, ponieważ skarga taka, stosownie do przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. Nr 179, poz. 1843 ze zm., dalej: ustawa), może być wniesiona w toku postępowania. Nie zmienia tego stanu rzeczy okoliczność, że po wydaniu wyroku skarżąca wystąpiła z kolejnym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowania w zakresie przyznanie prawa pomocy. Zażalenie na to postanowienie, zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt I OZ 151/11. Orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego nie podlegają zaskarżeniu, a wobec tego stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Zatem liczne kolejne wnioski zmierzające do podważenia prawidłowości postanowienia z dnia 2 lutego 2011 r. oraz postanowienia NSA z dnia 23 marca 2011 r. są także niedopuszczalne. Fakt, iż skarżąca nie zgadza się z zapadłym w tej sprawie prawomocnymi orzeczeniami nie oznacza, że postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone. Podnoszone w skardze na przewlekłość postępowania zarzuty w istocie stanowią polemikę z prawomocnymi orzeczeniami. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 i 180 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) oraz w związku z art. 8 ust. 2 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.