I OSK 1065/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Justyna Stępień po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 792/14 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J.P. na rzecz Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 792/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi J.P., dalej także skarżący, na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, dalej także: GIODO, z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych, oddalił skargę. Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżący wystąpił do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ze skargą dotyczącą przetwarzania jego danych osobowych przez Urząd Skarbowy w Sanoku oraz Izbę Skarbową w Rzeszowie, w której zakwestionował legalność udostępnienia jego danych osobowych przez Urząd na rzecz Izby i wniósł o wyjaśnienie sprawy nieuprawnionego ujawnienia jego danych osobowych przez udostępnienie osobom nieupoważnionym dokumentów stanowiących tajemnicę skarbową i bankową, wyjaśnienie w jakim trybie i na jakiej podstawie prawnej Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sanoku ujawnił powyższe dane, wszczęcie postępowania wobec A.L. - Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sanoku, zarzucając mu ujawnienie jego danych osobowych, w szczególności ujawnienie dokumentów stanowiących tajemnicę skarbową i bankową. Ponadto zażądał wyjaśnienia, w kontekście art. 231 § 1 k.k., roli w przedmiotowej sprawie W.K. - Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie oraz wszczęcie postępowania wobec osób dokonujących z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej kontroli, którzy informację stanowiącą tajemnicę skarbową bez sprzeciwu powzięli, a nawet żądali ujawnienia danych objętych tajemnicą. Wniósł też o wyjaśnienie, czy w ten sposób uzyskanych informacji nie ujawnili osobom trzecim, jak je wykorzystali i w jakim celu gromadzili. Po wszczęciu postępowania w sprawie ustalono, że żona skarżącego – H.P., jest pracownikiem Urzędu Skarbowego w Sanoku. W 2010 r. w Urzędzie Skarbowym w Sanoku, działający z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia 4 stycznia 2010 r., nr [...] pracownicy Izby przeprowadzili kontrolę wewnętrzną mającą na celu weryfikację rzetelności deklarowania przez pracowników Urzędu wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny w poszczególnych latach, będącego podstawą do ustalenia wysokości dofinansowania dla pracowników i członków ich rodzin do wycieczek i spotkań integracyjnych organizowanych przez Urząd Skarbowy w ramach wydatkowania środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. W toku ww. kontroli weryfikacji poddano zeznania podatkowe pracowników Urzędu w zakresie deklarowanych przez nich dochodów, w tym zeznania podatkowe PIT - 37 złożone wspólnie przez H. i J.P. za lata 2005 - 2008. W wyjaśnieniach Urząd wskazał, że kontrolującym udostępniono wyłącznie dane wynikające ze złożonych zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym. Kontrolujący nie żądali oraz nie przetwarzali innych danych, w tym danych objętych tajemnicą bankową, a Urząd nie posiada informacji stanowiących tajemnicę bankową, dotyczących skarżącego i o takie informacje nie występował również do banków. Jako podstawę prawną udostępnienia danych osobowych skarżącego Urząd wskazał art. 297 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Działając na podstawie ww. przepisu, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sanoku udostępnił akta pracownikom Izby Skarbowej realizującym kontrolę doraźną z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie. Jednocześnie, działając na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, Naczelnik Urzędu Skarbowego upoważnił wyznaczonych pracowników Izby Skarbowej do przetwarzania danych osobowych w zakresie prowadzonej kontroli. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), dalej: u.o.d.o., odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że GIODO nie ustalił precyzyjnie podstawy prawnej udostępnienia jego danych osobowych przez Urząd na rzecz Izby oraz jakie dokumenty zawierające jego dane zostały udostępnione. Zarzucił, że Naczelnik udostępnił kontrolującym akta poza wnioskowany zakres i upoważnienie, co spowodowało istotne przekroczenie kompetencji i nieuprawnione udostępnienie akt. Zarzucił pominięcie dołączonych do wniosku pism Naczelnika Urzędu Skarbowego oraz Ministra Finansów, w których podano inną niż w decyzji podstawę prawną udostępnienia jego danych osobowych, tj. art. 298 Ordynacji Podatkowej, co w ocenie skrzącego ma istotne znaczenie. Zarzucił też, że postępowanie prowadzone przez organ toczyło się przewlekle oraz, że nie zagwarantowano mu czynnego udziału w tym postępowaniu. Uzupełnił też materiał dowodowy sprawy, przesyłając m. in. kopię upoważnienia z dnia 4 stycznia 2010 r. udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej do przeprowadzenia kontroli doraźnej w Urzędzie Skarbowym w Sanoku w terminie od dnia 05.01.2010 r. do 19.01.2010 r. w zakresie prawidłowości wydatkowania środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych w latach 2007-2009, sprawdzenia zasadności zarzutu i wynikającego z anonimowego pisma skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie deklarowania dochodów przez H.P. - Zastępcę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, za lata 2004 - 2008. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że podstawą udostępnienia akt był art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co nie oznacza, że doszło do udostępnienia kontrolującym informacji zawierających tajemnicę bankową, ponieważ informacji takich, w aktach zawierających roczne zeznanie podatkowe skarżącego i jego żony nie było. Informacje takie udzielane są organom podatkowym jedynie w toku toczącego się postępowania, po wyczerpaniu szczegółowo określonego przepisami Ordynacji podatkowej trybu postępowania. Z uwagi na różnice w treści w cytowanych przepisach Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sanoku w piśmie z dnia 22 września 2012 r. wskazał, że: "W przypadku akt nie zawierających tajemnicy bankowej, dane te udostępnione mogą być, zgodnie z art. 298 Ordynacji Podatkowej, następującym organom i instytucjom..." Podanie w ww. piśmie mniej precyzyjnej podstawy prawnej nie zmienia faktu, że Naczelnik Urzędu Skarbowego miał obowiązek udostępnić w toku postępowania kontrolnego upoważnionym przez Dyrektora Izby Skarbowej pracownikom żądane przez nich dane wynikające z akt podatkowych. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu - powołując się na opisany wyżej stan faktyczny - podał, że przedmiotem unormowań zawartych w ustawie o ochronie danych osobowych są zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych (art. 2 ust. 1 u.o.d.o.). Przetwarzaniem danych w rozumieniu ustawy są jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych (art. 7 pkt 2 u.o.d.o.). Warunkiem legalności każdej czynności mającej za przedmiot dane osobowe i stanowiącej ich przetwarzanie w rozumieniu art. 7 pkt 2 u.o.d.o., jest spełnienie którejkolwiek z równorzędnych, autonomicznych przesłanek przetwarzania danych wymienionych enumeratywnie w art. 23 ust. 1 pkt 1 - 5 u.o.d.o. Organ wskazał, że działając na podstawie i w granicach kompetencji przyznanych mu ustawą zbadał, czy u podstaw udostępnienia danych osobowych skarżącego przez Urząd na rzecz Izby znajdowała się jedna z powyższych przesłanek, lecz nie dokonał oceny prawidłowości przeprowadzonego przez Izbę w Urzędzie postępowania kontrolnego, gdyż w świetle art. 12 pkt 2 u.o.d.o., działania te pozostają poza kompetencjami GIODO. Organ wskazał, że rozstrzygając kwestie związane z przetwarzaniem danych osobowych podatników przez organy skarbowe, należy mieć na uwadze nie tylko regulacje ustawy o ochronie danych osobowych, lecz także przepisy innych aktów prawnych stanowiących dla wymienionych podmiotów prawną podstawę do przetwarzania tych danych, w szczególności przepisy ustawy Ordynacja Podatkowa oraz ustawy o urzędach i izbach skarbowych. Stosownie do art. 5 ust. 7 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, do zakresu działania dyrektora izby skarbowej należy m. in. nadzór nad urzędami skarbowymi. Zgodnie zaś z § 2 pkt 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. MF Nr 7, poz. 55 ze zm.), do zadań komórki organizacyjnej kontroli wewnętrznej należy w szczególności zapobieganie oraz ujawnianie naruszeń obowiązków służbowych i przestępstw pracowniczych dokonywanych przez pracowników izby i podległych urzędów skarbowych, w tym na podstawie skarg podatników oraz doniesień właściwych organów, sprawowanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem zasad etyki zawodowej, bezstronności i obiektywizmu działania pracowników izby i podległych urzędów skarbowych oraz właściwym wykorzystaniem przez nich czasu pracy, przeprowadzenie kontroli wewnętrznej w formie kontroli kompleksowej, problemowej lub doraźnej, której celem jest badanie prawidłowości wykonywania zadań należących do zakresu komórek organizacyjnych izby oraz kontroli sprawdzającej obejmującej swym zakresem wykonywanie wcześniejszych zaleceń pokontrolnych. GIODO wskazał, że w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie podjął decyzję o przeprowadzeniu kontroli wewnętrznej w Urzędzie Skarbowym w Sanoku, której zakresem objęto prawidłowość wydatkowania środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na wycieczki organizowane przez Urząd Skarbowy w Sanoku w latach 2007 - 2009, sprawdzenia zasadności zarzutu wynikającego z anonimowego pisma skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie (data wpływu 15.12.2009 r.), deklarowania dochodów przez H.P. - Zastępcę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, za lata 2004 - 2008. H.P. złożyła w latach 2005 - 2008 wspólne z mężem, tj. skarżącym, zeznania podatkowe PIT - 37. W związku z powyższym w trakcie kontroli dokonano wglądu w złożone wspólnie przez ww. deklaracje podatkowe przechowywane w formie akt podatkowych. W ocenie GIODO, kwestionowane przez skarżącego udostępnienie jego danych osobowych spełniło przesłankę legalności, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., gdyż nastąpiło na podstawie art. 297 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja Podatkowa. Zgodnie z art. 297 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja Podatkowa, akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają wyłącznie: ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dyrektorowi izby skarbowej lub dyrektorowi izby celnej - w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub postępowania kontrolnego prowadzonego w urzędzie skarbowym lub urzędzie celnym i jak ustalono, Urząd udostępnił dane osobowe skarżącego na rzecz Izby w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym. Jednocześnie ww. udostępnienie było niezbędne dla osiągnięcia prawnie usprawiedliwionego celu odbiorcy danych - Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie, tj. przeprowadzenia postępowania kontrolnego w Urzędzie Skarbowym mającego na celu m. in. weryfikację rzetelności deklarowania przez H.P., pracownika tego Urzędu, wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny w poszczególnych latach, będącego podstawą do ustalenia wysokości dofinansowania dla pracowników i członków ich rodzin do wycieczek i spotkań integracyjnych organizowanych przez Urząd Skarbowy w ramach wydatkowania środków finansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Przesłankami zatem legalizującymi udostępnienie danych były przesłanki wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 u.o.d.o. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, że przeprowadzone postępowanie administracyjne nie wyjaśniło, czy analizowane udostępnienie danych nastąpiło na podstawie art. 297 § 1 pkt 1, czy art. 298 Ordynacji podatkowej, i czy w związku z udostępnieniem doszło do przetwarzania danych, o których mowa w art. 182 Ordynacji podatkowej organ wskazał, że art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej normuje udostępnianie akt zarówno zawierających informacje opisane w art. 182 Ordynacji Podatkowej, jak również niezawierających tych informacji. Z korespondencji skarżącego z Urzędem nie sposób wywieść, aby skarżący został poinformowany o tym, że Urząd udostępnił na rzecz Izby dane odnoszące się do jego osoby, o których mowa w art. 182 Ordynacji podatkowej. Bezspornym jest natomiast, że precyzyjną podstawą udostępnienia akt był art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co nie oznacza, że w związku z taką podstawą prawną doszło do udostępnienia kontrolującym informacji zawierających tajemnicę bankową, ponieważ informacji takich w aktach zawierających roczne zeznanie podatkowe skarżącego i jego żony nie było. Odnosząc się zaś do żądania wszczęcia przez GIODO postępowania wobec Naczelnika Urzędu Skarbowego organ wskazał, że przepisy u.o.d.o. mają zastosowanie do osób i podmiotów, które przetwarzają dane osobowe jako ich administratorzy, a zgodnie z art. 7 pkt 4 u.o.d.o., przez administratora danych osobowych rozumie się organ, jednostkę organizacyjną, podmiot lub osobę, o których mowa w art. 3 ustawy, decydujące o celach i środkach przetwarzania danych osobowych. Zatem administratorem danych nie jest osoba lub osoby pełniące funkcję kierownicze. W niniejszej sprawie jest nim Urząd Skarbowy w Sanoku działający przez jego Naczelnika. GIODO wskazał, że nie stwierdził naruszania przepisów u.o.d.o. także w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez osoby dokonujące z upoważnienia Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie kontroli w Urzędzie Skarbowym w Sanoku. Osoby te przetwarzały dane osobowe skarżącego w ramach wykonywanych przez nie obowiązków służbowych. Z akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w ramach sprawowanego nadzoru nad urzędami skarbowymi, uregulowanego w art. 5 pkt 3 i pkt 7 ustawy o urzędach i izbach skarbowych, zlecił pracownikom izby skarbowej przeprowadzenie kontroli wewnętrznej w Urzędzie Skarbowym w Sanoku. Osoby te dysponowały udzielonymi im przez Naczelnika Urzędu Skarbowego upoważnieniami do przetwarzania danych osobowych w systemach informatycznych eksploatowanych w Urzędzie Skarbowym w Sanoku. Brak jest zatem w tej sytuacji, zdaniem organu, podstaw do uznania, że osoby te przetwarzały dane osobowe skarżącego z naruszeniem przepisów u.o.d.o. Generalny Inspektor uznał za niezasadny zarzut skarżącego dotyczący niezapewnienia skarżącemu czynnego udziału w sprawie, jak również zarzut prowadzenia postępowania w sposób przewlekły. Wskazał, że prowadzać postępowanie organ ma obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz, że skarżący był każdorazowo informowany o podejmowanych czynnościach, jak o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie dowodów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania oraz przewlekłość prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co w jego ocenie uzasadnia zarzut rażącego naruszenia art. 75 § 1. 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. Podniósł też, że zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] lutego 2014 r., tj. po upływie 1 roku i 3 miesięcy, co rażąco narusza przepisy k.p.a. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpatrując skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie jest ona zasadna. Wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (j.t.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926), ustawa określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane osobowe są lub mogą być przetwarzane w zbiorach danych, zaś według art. 7 pkt 2 ustawy, za przetwarzanie danych rozumie się jakiekolwiek operacje wykonywane na danych osobowych, takie jak zbieranie, utrwalanie, przechowywanie, opracowywanie, zmienianie, udostępnianie i usuwanie, a zwłaszcza te, które wykonuje się w systemach informatycznych, a warunki legalności każdej z tej czynności zostały ustanowione w art. 23 ust. 1 ustawy. Zgodnie zaś z art. 23 ust. 1 pkt 2, przetwarzanie danych jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, oraz gdy jest to niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (pkt 5 tegoż przepisu). Zgodnie z art. 5 pkt 7 ppkt 1) ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (jt.: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.), do zakresu działania dyrektorów izb skarbowych należy nadzór nad urzędami skarbowymi, a stosownie do brzmienia § 2 pkt 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. MF z dnia 30 czerwca 2006 r. Nr 7 poz. 55 ze zm.), do zakresu zadań komórki organizacyjnej kontroli wewnętrznej należy w szczególności: a) zapobieganie oraz ujawnianie naruszeń obowiązków służbowych i przestępstw pracowniczych dokonywanych przez pracowników izby i podległych urzędów skarbowych, w tym na podstawie skarg podatników oraz doniesień właściwych organów, b) sprawowanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem zasad etyki zawodowej, bezstronności i obiektywizmu działania pracowników izby i podległych urzędów skarbowych oraz właściwym wykorzystywaniem przez nich czasu pracy, c) przeprowadzanie kontroli wewnętrznej w formie kontroli kompleksowej, problemowej lub doraźnej, której celem jest badanie prawidłowości wykonywania zadań należących do zakresu komórek organizacyjnych izby oraz kontroli sprawdzającej obejmującej swym zakresem wykonywanie wcześniejszych zleceń pokontrolnych. Zgodnie natomiast z art. 297 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (jt.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają wyłącznie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dyrektorowi izby skarbowej lub dyrektorowi izby celnej - w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub postępowania kontrolnego prowadzonego w urzędzie skarbowym lub urzędzie celnym. Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie wz J.C. (jak wynika z pieczęci przy podpisie), upoważnieniem z dnia 4 stycznia 2010 r. nr [...] zobowiązał M.Z. i R.J. do przeprowadzenia kontroli doraźnej w Urzędzie Skarbowym w Sanoku w zakresie: - prawidłowości wydatkowania środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na wycieczki organizowane przez Urząd Skarbowy w Sanoku w latach 2007 - 2009, - sprawdzenia zasadności zarzutu wynikającego z anonimowego pisma skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie (data wpływu 15.12. 2009 r.), - deklarowania dochodów przez H.P. - Z-cę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, za lata 2004 - 2008. W świetle zatem powołanych przepisów prawa, Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie miał prawo zdaniem Sądu I instancji przeprowadzić postępowanie kontrolne w Urzędzie Skarbowym w Sanoku i zweryfikować rzetelność deklarowania przez skarżącego wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny, bowiem skarżący składał zeznania podatkowe za lata 2005 - 2008 wspólnie ze swoją żoną H.P., zatrudnioną w tamt. Urzędzie. Udostępnienie tych danych było niezbędne dla osiągnięcia prawnie usprawiedliwionego celu odbiorcy tych danych, tj. Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie, wynikającego z ww. przepisów art. 5 pkt 7 ppkt 1) ustawy o urzędach i izbach skarbowych i § 2 pkt 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy "o dostępie do informacji publicznej"), a niezbędność zrealizowania tego uprawnienia wynikała z przepisu prawa, tj. z art. 297 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy "o dostępie do informacji publicznej"). Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że przesłankami legalizującymi udostępnienie powyższych danych były warunki wynikające z art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy "o dostępie do informacji publicznej". Odnosząc się niewyjaśnienia przez organ podstawy prawnej udostępnienia danych osobowych, Sąd I instancji wskazał, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia 19 marca 2013 r. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sanoku o ustosunkowanie się do powyższej kwestii, zaś Naczelnik w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. wyjaśnił, że precyzyjną podstawą udostępnienia danych osobowych był art. 297 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten zezwala na udostępnienie akt zawierających informacje zawarte w art. 182 Ordynacji podatkowej, jak również nie zawierających tych informacji. Sąd I instancji wskazał, że podpisującym upoważnienie z dnia 4 stycznia 2010 r. nr [...], był J.C., nie – jak twierdzi skarżący - p.o. Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie, ale jako Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie działający w zastępstwie. Sąd I instancji podzielił też stanowisko organu, że GIODO nie kontroluje, ani nie nadzoruje prawa materialnego oraz procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb, czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami. Organ ten bowiem, stosownie do art. 12 pkt 2 u.o.d.o., realizuje swoje zadania poprzez wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. W świetle powyższego Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skarżącego dotyczących, i to rażącego, naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. Przyznał natomiast rację skarżącemu, że postępowanie w sprawie było prowadzone przez organ z naruszeniem terminów przewidzianych w art. 35 k.p.a., lecz uznał, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej: p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył J.P., zaskarżając ww. wyrok w całości. W skardze kasacyjnej zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 3 § 1, art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz.U. Nr 133 poz. 883 z późn. zm.), dalej: u.o.d.o., przejawiające się w tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych została wydana zgodnie z prawem, podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki z art. 23 u.o.d.o. dopuszczające przetwarzanie danych objętych tajemnicą skarbową, - art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 35 k.p.a. poprzez przyjęcie, że prowadzenie przez Generalnego Inspektora Danych Osobowych postępowania w sprawie z naruszeniem terminów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy; 2. naruszenie prawa materialnego: - przez błędną wykładnię art. 5 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 z późn. zm.) w związku z § 2 ust. 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. MF z dnia 30 czerwca 2006 r. Nr 7 poz. 55 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że Dyrektor Izby Skarbowej miał kompetencje do kontrolowania deklarowania dochodów przez H.P. - Zastępcę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, podczas gdy Dyrektor Izby Skarbowej powinien sprawować nadzór nad urzędem skarbowym - komórką organizacyjną urzędu skarbowego, a nie osobą fizyczną, co miało miejsce w niniejszej sprawie, - przez niewłaściwe zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. Nr 112, poz. 1198). Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że przesłankami legalizującymi udostępnienie danych objętych tajemnicą skarbową były warunki wynikające z art. 23 ust. 1 pkt.2 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy art. 23 wspomnianej ustawy wskazuje sankcję za niewywiązanie się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Powołując się na powyższe, domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości przez rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu zarzucił, że nie zostały spełnione przesłanki z art. 23 u.o.d.o. dopuszczające przetwarzanie danych objętych tajemnicą. Zdaniem skarżącego przepis art. 297 § 1 Ordynacji Podatkowej nie stanowi wystarczającej podstawy do udostępnienia danych objętych tajemnicą skarbową. Skarżący podniósł, że Dyrektor izby skarbowej sprawuje nadzór nad urzędem skarbowym, jego działalnością i komórkami organizacyjnymi. Nie posiada natomiast kompetencji do kontrolowania osób fizycznych. Zatem Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie działał bez podstawy prawnej, domagając się od Naczelnika Urzędu Skarbowego w Sanoku udostępnienia danych skarżącego. Udostępniając Dyrektorowi Izby Skarbowej w Rzeszowie zeznanie podatkowe PIT-37, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Sanoku naruszył art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 u.o.d.o. Skarżący kasacyjnie podniósł, że Sąd I instancji dopuścił się również naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 35 k.p.a. poprzez przyjęcie, że prowadzenie przez Generalnego Inspektora Danych Osobowych postępowania w rozpoznawanej sprawie z naruszeniem terminów nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący złożył do GIODO wniosek w sprawie legalności przetwarzania danych objętych tajemnicą skarbową i bankową w dniu 24 stycznia 2012 r., a Generalny Inspektor wydał w pierwszej instancji decyzję dopiero w dniu [...] listopada 2012 r., a w drugiej instancji - w dniu [...] lutego 2014 r. Skarżący podniósł, że przewlekłe działanie organu spowodowało u niego poczucie braku zaufania do organów, uniemożliwiło skarżącemu czynny udział w postępowaniu, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie została naruszona zasada słusznego interesu strony. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący zarzucił, że zarówno GIODO, jak i Sąd I instancji błędnie przyjęli, że Dyrektor Izby Skarbowej posiadał kompetencje do kontrolowania deklarowanych dochodów przez H.P. - Zastępcę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, podczas gdy Dyrektor Izby Skarbowej powinien sprawować nadzór nad urzędem skarbowym - komórką organizacyjną urzędu skarbowego, a nie osobą fizyczną, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Podniósł, że prawo kontrolowania deklarowanych dochodów przez osoby fizyczne posiadają organy kontroli skarbowej, a nie izba skarbowa. Uprawnień tych nie można wywieść z regulacji statutowych (załączników do Zarządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów), w których jest mowa o kontroli urzędu skarbowego, komórek organizacyjnych urzędu skarbowego i ich działalności. Upoważnienie do kontrolowania deklarowania dochodów przez osoby fizyczne przewidują bowiem dopiero regulaminy organizacyjne organów podatkowych. Skarżący zarzucił ponadto, że Sąd I instancji błędnie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że przesłankami legalizującymi udostępnienie danych objętych tajemnicą skarbową były warunki wynikające z art. 23 ust. 1 pkt.2 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podczas gdy art. 23 ww. ustawy wskazuje sankcję za niewywiązanie się z obowiązku udostępnienia informacji publicznej. Powołując się na powyższe, wniósł jak na wstępie skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Inspektor Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Na wstępie zaznaczyć należy, że zakres badania zaskarżonego orzeczenia wyznaczają granice skargi kasacyjnej. Art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., przyjmuje zasadę, że o zakresie kontroli orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną. Od tej zasady ustawa wprowadza wyjątek stanowiąc, że Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. Żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występuje w niniejszej sprawie, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, co wynika z celowościowej wykładni art. 188 p.p.s.a. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Dokonując oceny w powyższy sposób podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1, art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 23 ust. 1 u.o.d.o. zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie upatruje dokonania przez Sąd I instancji błędnej kontroli wydanego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych rozstrzygnięcia, przez przyjęcie przez ten Sąd, że przesłanką przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Urząd Skarbowy w Sanoku był art. 23 ust. 1 u.o.d.o. Zarzut ten nie jest trafny. Prawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 5 pkt 7 ppkt 1) ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (j.t.: Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1267 ze zm.), do zakresu działania dyrektorów izb skarbowych należy nadzór nad urzędami skarbowymi. Ponadto zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów (Dz. Urz. MF z dnia 30 czerwca 2006 r. Nr 7, poz. 55 ze zm.), w skład izby skarbowej wchodzi komórka organizacyjna kontroli wewnętrznej. Zgodnie zaś z § 2 pkt 7 ww. załącznika nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów, do zakresu zadań komórki organizacyjnej kontroli wewnętrznej należy w szczególności: a) zapobieganie oraz ujawnienie naruszeń obowiązków służbowych i przestępstw pracowniczych dokonywanych przez pracowników izby i podległych urzędów skarbowych, w tym na podstawie skarg podatników oraz doniesień właściwych organów, b) sprawowanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem zasady etyki zawodowej, bezstronności i obiektywizmu działania pracowników izby i podległych urzędów skarbowych oraz właściwym wykorzystaniem przez nich czasu pracy, c) przeprowadzenie kontroli wewnętrznej w formie kontroli kompleksowej, problemowej lub doraźnej, której celem jest badanie prawidłowości wykonywania zadań należących do zakresu komórek organizacyjnych izby oraz kontroli sprawdzającej obejmującej swym zakresem wykonywanie wcześniejszych zleceń pokontrolnych. Natomiast zgodnie z art. 297 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają wyłącznie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dyrektorowi izby skarbowej lub dyrektorowi izby celnej - w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub postępowania kontrolnego prowadzonego w urzędzie skarbowym lub urzędzie celnym. Z niekwestionowanych okoliczności faktycznych niniejszej sprawy wynika, że Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie podjął decyzję o przeprowadzeniu kontroli wewnętrznej w Urzędzie Skarbowym w Sanoku, której zakresem objęto prawidłowość "wydatkowania środków finansowych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych na wycieczki organizowane przez Urząd Skarbowy w Sanoku w latach 2007-2009, sprawdzenia zasadności zarzutu wynikającego z anonimowego pisma skierowanego do Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie (data wpływu 15.12.2009 r.), deklarowania dochodów przez H.P. - Z-cę Naczelnika oraz jej męża i dzieci, za lata 2004-2008. Niekwestionowaną okolicznością w sprawie jest także fakt, że żona skarżącego H.P. złożyła w latach 2005 - 2008 wspólne ze skarżącym jako swoim mężem zeznania podatkowe PIT – 37, w związku z czym w toku przeprowadzonej kontroli dokonano wglądu w złożone wspólnie przez skarżącego oraz jego żonę deklaracje podatkowe przechowywane w formie akt podatkowych. Urząd udostępnił zatem dane osobowe skarżącego na rzecz Izby w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym. Udostępnienie to było jednocześnie niezbędne dla osiągnięcia prawnie usprawiedliwionego celu odbiorcy danych - Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie, tj. przeprowadzenia postępowania kontrolnego w Urzędzie Skarbowym mającego na celu m. in. weryfikację rzetelności deklarowania przez żonę skarżącego – H.P., pracownika tego Urzędu, wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny w poszczególnych latach, będącego podstawą do ustalenia wysokości do finansowania dla pracowników i członków ich rodzin do wycieczek i spotkań integracyjnych organizowanych przez Urząd Skarbowy w ramach wydatkowania środków finansowanych z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Powyższe udostępnienie miało podstawę w ww. przepisach prawa, jak to prawidłowo wskazał Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie, na podstawie art. 5 pkt 7 ppkt 1) ustawy o urzędach i izbach skarbowych i § 2 pkt 7 załącznika nr 5 do Zarządzenia Nr 13 Ministra Finansów w sprawie organizacji urzędów i izb skarbowych oraz nadania im statutów, miał bowiem prawo przeprowadzić postępowanie kontrolne w Urzędzie Skarbowym w Sanoku i zweryfikować rzetelność deklarowania przez skarżącego wysokości miesięcznego dochodu przypadającego na członka rodziny, skoro skarżący składał zeznania podatkowe za lata 2005-2008 wspólnie ze swoją żoną, zatrudnioną w ww. Urzędzie Skarbowym. W związku z powyższym udostępnienie danych osobowych skarżącego było niezbędne dla osiągnięcia prawnie usprawiedliwionego celu odbiorcy danych i znajdowało oparcie w art. 23 ust. 1 pkt 5 u.o.d.o. Ponadto niezbędność zrealizowania tego uprawnienia wynikała jednocześnie z przepisu prawa, tj. z art. 297 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z owym przepisem prawa, akta, w tym akta zawierające informacje wymienione w art. 182, naczelnicy urzędów skarbowych oraz naczelnicy urzędów celnych udostępniają wyłącznie: ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych, dyrektorowi izby skarbowej lub dyrektorowi izby celnej - w toku postępowania podatkowego, postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe lub postępowania kontrolnego prowadzonego w urzędzie skarbowym lub urzędzie celnym. W tej sytuacji kwestionowane przez skarżącego udostępnienie jego danych osobowych spełniło również przesłankę, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. Odnosząc się do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 35 k.p.a. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że prowadzenie przez organ ochrony danych osobowych postępowania z naruszeniem terminów ustawowych nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, Naczelny sąd Administracyjny uznał, że zarzut ten także nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie to na Generalnym Inspektorze Ochrony Danych Osobowych spoczywał wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Wydanie decyzji administracyjnej w sprawie należącej do właściwości Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych musi być poprzedzone dokładnym zbadaniem jej okoliczności faktycznych i zebraniem kompletnego, wewnętrznie spójnego materiału dowodowego. Wbrew zarzutom skarżącego, trafnie Sąd I instancji uznał, że naruszenie przez organ terminów przewidzianych w art. 35 k.p.a. nie miało wpływu na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 35 k.p.a. skarżący kasacyjnie nie wykazał także w skardze kasacyjnej, mimo ciążącemu na nim w tym względzie obowiązkowi, że naruszenie przez organ terminów przewidzianych w art. 35 k.p.a. miało, i jaki, wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, o jakim mowa w art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a., należy nie tylko wskazać, który przepis postępowania został w sprawie naruszony przez organ, ale także wykazać, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a tego skarżący kasacyjnie w sprawie nie wykazał. Za nieusprawiedliwiony także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198) wynikający z tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że przesłankami legalizującymi udostępnienie danych objętych tajemnicą skarbową były warunki wynikające z art. 23 ust. 1 pkt.2 i 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zauważyć należy, że zarówno z okoliczności faktycznych, jak i prawnych niniejszej sprawy jednoznacznie wynika, że dotyczy ona przetwarzania danych osobowych skarżącego, a właściwą ustawą, która normuje ww. problematykę jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Na przepisy tej ustawy prawidłowo powoływał się Sąd I instancji w rozważaniach prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i przepisy tej ustawy cytował oraz analizował w kontekście ustaleń faktycznych sprawy, w tym m.in. art. 2 ust. 1, art. 7 pkt 2 i art. 23 ust. 1, w tym pkt 2 i 5 tej ustawy. Nie budzi zatem wątpliwości, że podstawę prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd I instancji stanowiły przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, a nie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku jednoznacznie wskazuje, że powołując w końcowej części uzasadnienia art. 23 ust. 1 pkt 2 i 5 Sąd I instancji, w wyniku omyłki pisarskiej wymienił ustawę o dostępie do informacji publicznej, zamiast ustawy o ochronie danych osobowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mimo powyższej omyłki, treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że Sąd ten dokonał oceny procesu przetwarzania danych osobowych skarżącego w oparciu o przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, a nie ustawy o dostępie do informacji publicznej, co w ocenie tego Sądu skutkowało uznaniem podjętego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych rozstrzygnięcia prawidłowym, a w konsekwencji oddaleniem skargi skarżącego. Skoro zatem zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.