I OSK 1075/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot – Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku H. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2007 r. sygn. akt II SA/Rz 1122/06 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ewidencji gruntów postanawia: oddalić wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2007 r. oddalił skargę H. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. z dnia [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ewidencji gruntów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 sierpnia 2007 r. wyjaśnił, że przedmiotem kontroli jest wydana decyzja w postępowaniu wznowieniowym odmawiająca uchylenia decyzji orzekającej o wprowadzeniu w operacie ewidencji gruntów i budynków zmian dotyczących działki nr [...]. W ocenie Sądu I instancji, wszelkie roszczenia wynikające z prawa własności mogą być dochodzone ale na drodze cywilno – prawnej przed sądem powszechnym. Organy administracyjne nie są zaś uprawnione do ustalania właściciela gruntu, a ich kompetencje ograniczają się do rejestracji danych wynikających z prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji oraz aktów normatywnych. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła skarżąca. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Sądu I instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa postępowania przed sądami administracyjnymi tj. art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nie zastosowanie tego przepisu w niniejszej sprawie. Ponadto podniosła zarzut naruszenia przez sąd administracyjny art. 141 § 4 P.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na nieustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do zarzutów podniesionych w skardze. Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu Sądu I instancji naruszenie również przepisów prawa materialnego poprzez naruszenie art. 7 pkt 1 i pkt 2 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie tych przepisów w niniejszej sprawie. W skardze kasacyjnej zamieszczony został wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek w tym przedmiocie nie zawierał żadnego uzasadnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm. zwana dalej P.p.s.a. Strona może więc wnioskować do Sądu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu również w momencie wnoszenia skargi kasacyjnej, czemu odpowiada kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania (na wniosek skarżącego) wykonania zaskarżonej decyzji, w razie oddalenia skargi i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu I instancji, oddalającego skargę, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 powołanej ustawy. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów własnych wnioskodawcy (art.50 P.p.s.a.). Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Zatem to strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. jest zobowiązana do wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie jest wystarczające powtórzenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Należy wskazać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [ w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i n.). W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 22/04; z dnia 30 kwietnia 2004 roku, sygn. akt OZ 30/04; z dnia 22 grudnia 2004 roku, sygn. akt OZ 871/04; z dnia 1 czerwca 2004 roku, sygn. akt OZ 105/04; z dnia 20 lipca 2004 roku, sygn. akt OZ 214/04 - nie publik., B. Dauter [w] B.Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). Przesłanką wstrzymania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżąca w swym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. z dnia [...] nie przytoczyła żadnych okoliczności przemawiających za zasadnością zgłoszonego wniosku. Skarżąca nie wykazała, w czym miałoby się wyrażać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.