I OSK 1126/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 54/09 odrzucającego skargę W.K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia ... grudnia 2008 r. nr ... postanawia: oddalić skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 54/09, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", odrzucił skargę W. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia ... grudnia 2008 r. nr ... Sąd pierwszej instancji mając na względzie treść art. 3 P.p.s.a. uznał, że pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. informujące, że w związku z kolejną skargą z dnia 2 grudnia 2008 r. w zakresie prowadzonych postępowań administracyjnych są podejmowane przed Kolegium kolejne czynności, natomiast żądanie wypłaty licznie wymienianych kwot pieniędzy pozostawione zostaje w aktach sprawy KOK/1002/Op/06, tak jak w odpowiedzi zawartej w piśmie .... z dnia ... listopada 2008 r. nie podlega kognicji sądów administracyjnych. W. K., reprezentowany przez radcę prawnego, złożył skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 P.p.s.a. przez ich błędne zastosowanie w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 45 i 77 Konstytucji RP. Wskazując na ten zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle postawionych w nim zarzutów. Oceniana w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W ramach zarzutów procesowych skarga kasacyjna zarzuca naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut powyższy jest chybiony. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że w art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. określone zostały przesłanki odrzucenia skargi przez sąd administracyjny, przy czym tych przesłanek jest sześć i każda z nich odnosi się do różnych okoliczności faktycznych oraz prawnych. Brak wskazania przez autora skargi kasacyjnej, naruszenia której z nich dopuścił się Sąd I instancji, nie pozwala na ustalenie granic zaskarżenia, a tym samym na ocenę zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest powołany do uzupełniania braków skargi kasacyjnej poprzez doprecyzowywanie podstaw kasacyjnych. Sąd pierwszej instancji nie uchybił też dyspozycji art. 3 P.p.s.a. W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Rozważenia zatem wymagało, czy pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego stanowi jedno z wyżej wymienionych rozstrzygnięć organu administracji. Z przepisu tego wynika, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem organu administracji – w tym przypadku pismem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. - a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku), będącego przedmiotem tego pisma i wynikającego z przepisu prawa. W przedmiotowej sprawie związek taki nie zaistniał. Pismo z dnia ... grudnia 2008 r. nie rodzi żadnego obowiązku po stronie skarżącego w rozpoznawanej sprawie, ani też nie stwarza dla niego żadnego uprawnienia. Nie ma ono charakteru władczego i skarżący nie musi się temu pismu podporządkować. Przedmiotowe pismo w istocie swej stanowi jedynie informację o tym, że w związku z kolejną skargą z dnia 2 grudnia 2008 r. w zakresie prowadzonych postępowań administracyjnych są podejmowane przed Kolegium kolejne czynności oraz że pismo zawierające żądanie wypłaty kwot pieniężnych pozostawione zostaje w aktach sprawy. W tej sytuacji pismo Kolegium z dnia ... grudnia 2008 r. nie ma wpływu na sytuację prawną strony. W konsekwencji należy przyjąć, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił, że zaskarżone pismo z dnia ... grudnia 2008 r. nie podlega kontroli w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wobec czego prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.