I OSK 1182/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec, Joanna Runge – Lissowska (autor uzasadnienia), Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 730/04 w sprawie ze skargi J. H. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 25.02.2005 r. sygn. akt II SA/Wa 730/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. H. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie mianowania na stanowisko służbowe, utrzymującą w mocy rozkaz personalny tegoż organu z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan sprawy: wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.11.2003 r. sygn. akt IISA 2561/03 uchylone zostały rozkazy personalne Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] i utrzymujący go w mocy z dnia [...] o zwolnieniu J. H. ze służby wobec tego stał się ponownie funkcjonariuszem i dnia 10.11.2003 r. zgłosił gotowość do służby z prawem powrotu na równorzędne stanowisko, jakie zajmował przed zwolnieniem. Bezspornym jest, że rozkazem personalnym Szefa Urzędu Ochrony Państwa z dnia [...], J. H. został odwołany ze stanowiska zastępcy Naczelnika Wydziału Zamiejscowego w [...] i powołany na niższe stanowisko – na co wyraził zgodę – starszego inspektora Delegatury w [...], które było związane z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych. Wobec tego, że orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia 6.05.2002 r. J. H. został uznany za zdolnego z ograniczeniem do służby – według kat. "c", zatem za zdolnego do służby niezwiązanej z wykonywaniem czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych, wykluczona była możliwość mianowania ponownie na uprzednio zajmowane stanowisko i w związku z tym Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego mianował J. H. na stanowisko w pionie logistycznym – starszego inspektora w Wydziale Administracyjno-Gospodarczym Delegatury w [...]. Opinia psychologiczna z dnia 23.01.2002 r. stwierdzała brak psychologicznych predyspozycji do służby w pionach operacyjnych i na stanowiskach kierowniczych, wskazując pracę w pionach logistycznych. Oddalając skargę J. H. Wojewódzki Sąd wyjaśnił, iż podstawą zaskarżonych rozkazów personalnych jest art. 48 ust. 1 i 50 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.) i stwierdził, że badając zgodność z prawem tych rozkazów, nie dopatrzył się naruszenia prawa tak materialnego jak i procesowego. Sąd podkreślił, że Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wydając zaskarżony rozkaz personalny musiał uwzględnić aktualny stan zdrowia J. H., zatem wziął pod uwagę ww. opinię psychologiczną i orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej, nadto, że wszechstronnie i wyczerpująco zebrał materiał dowodowy i informował stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Odpowiadając na zarzut skargi co do nieprzeprowadzenia badań lekarskich przy ponownym powołaniu do służby, Sąd podkreślił, iż nie został naruszony art. 56 i art. 57 cyt. ustawy, ani § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 88, poz. 809 ze zm.), bowiem J. H. można było mianować jedynie na wolne stanowisko w pionie logistycznym. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. H., reprezentowany przez adwokata, domagając się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, tj. § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w zw. z art. 45 ustawy o ABW i AW przez jego niezastosowanie i zaaprobowanie nieprzeprowadzenia koniecznego postępowania dowodowego, opartego na aktualnych badaniach lekarskich tylko z uwagi na fakt, iż skarżącego można było mianować jedynie na wolne stanowisko służbowe w pionie logistycznym w sytuacji, gdy okoliczność ta nie ma absolutnie żadnego znaczenia dla konieczności przeprowadzenia wymaganych prawem aktualnych badań lekarskich, - naruszenie prawa procesowego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 6, 7, 10 i 12 k.p.a. poprzez przeprowadzenie wadliwego postępowania i dokonanie nieprawidłowych, a wręcz nieprawdziwych ustaleń co do stanu zdrowia skarżącego i jego predyspozycji do zajmowania określonego stanowiska, zwłaszcza, że powoływane orzeczenie CKL, na które powołuje się Sąd jako na podstawę do oceny zasadności zmiany stanowiska służbowego mówi przecież o zdolności do pełnienia służby na wówczas zajmowanym stanowisku, - naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy rozwiązanie stosunku służbowego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa i uzyskanie stwierdzającego to orzeczenia NSA, winno skutkować całkowitym zniesieniem negatywnych skutków prawnych, jakie wywołało ono w sytuacji prawnej skarżącego, a w rzeczywistości powołanie na inne stanowisko służbowe stanowi dla skarżącego negatywną konsekwencją wydania wobec niego rażąco nieprawidłowego orzeczenia, a zatem w sytuacji takiej dochodzi do naruszenia zasady "państwa prawa", poprzez faktyczne obciążenie skarżącego skutkami decyzji, która została co prawda wydana z rażącym naruszeniem prawa i de iure została wyeliminowana z obrotu prawnego ale de facto dalej wywiera skutki w sytuacji prawnej skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1260 ze zm.), zwaną dalej "ppsa", Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej i wobec tego rozpoznaje sprawę tylko w takim zakresie, jak to wynika z przytoczonych podstaw kasacyjnych. Podstawy te wskazuje art. 174 ppsa i są nimi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dwa z trzech zarzutów niniejszej decyzji nie w pełni odpowiadają wymogom tego przepisu. Zarzut naruszenia przepisów postępowania mający wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 6, 7, 10 i 12 k.p.a. jest nietrafny. Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych i wobec tego zarzut naruszenia przepisów postępowania powinien wskazywać przepisy aktu mającego zastosowanie przed tymi sądami. Kodeks postępowania administracyjnego nie jest tym aktem prawnym, nie reguluje on bowiem zasad postępowania przed sądami administracyjnymi, natomiast sądy te oceniają jedynie postępowanie organów w jego świetle. Postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje ww. ustawa – ppsa i jej przepisy powinny być wskazane w ramach podstawy, o której mowa w art.174 pkt 2 ppsa. Wobec tego przy tak postawionym zarzucie naruszenia przepisów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł ocenić zaskarżonego wyroku pod tym kątem. Wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono też naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie co sugerowałoby, iż chodzi o podstawę określoną w art. 174 pkt 1 ppsa, tj. naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie. Jednak pomijając już formę postawionego zarzutu, to nie jest on zasadny. Przepis ten stanowi, że Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Zasada ta nie została w żaden sposób naruszona, sprawa J. H. została rozpoznana zgodnie z obowiązującym przepisami, a gdyby nawet okazało się, że organy administracji czy Wojewódzki Sąd je naruszył w sposób, o którym mowa w art.174 ppsa, to nie znaczy, że przepis ten został naruszony lub zasada ta nie miała zastosowania. Odpowiadający wymogom art. 174 ppsa jest zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 kwietnia 2003 r. w zw. z art. 45 ustawy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu, jednak nie może on być uznany za usprawiedliwiony. Po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7.11.2003 r. rozkazów personalnych o wypowiedzeniu stosunku służbowego J. H. i zgłoszeniu przez niego dnia 10.11.2003 r. gotowości do służby, miał on prawo powrotu do służby na stanowisko odpowiadające temu, jakie zajmował przed wypowiedzeniem stosunku służbowego. Jednak organ musiał wziąć pod uwagę to, że przed wypowiedzeniem tego stosunku, orzeczeniem Centralnej Komisji Lekarskiej, J. H. został uznany za zdolnego do służby logistycznej, a nie operacyjno-rozpoznawczej lub dochodzeniowo-śledczej, które poprzedzone było opinią psychologiczną. Tego orzeczenia organ nie mógł pominąć jako ostatecznego, natomiast wobec aktualności orzeczenia nie miał podstaw do tego, aby skierować skarżącego na ponowne badania, gdyż nie było w sprawie żadnego dowodu, który uzasadniałby takie działanie, np. inna opinia czy badanie. Skarżący uważa, że powinien być ponownie skierowany na badania, jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie może podzielić tego poglądu, z przyczyn wyżej wymienionych. Organ po wyroku Naczelnego Sądu z 7.11.2003 r. dysponował aktualnym, ostatecznym orzeczeniem z dnia 6.05 2002 r. o predyspozycjach do służby. Nie naruszony został zatem ani art. 45 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), ani § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2003 r. w sprawie oceny zdolności fizycznej i przydzielonej do służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 88, poz. 809 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 45 ust. 1 ustawy, zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie ABW albo AW i takie orzeczenie w sprawie było wydane. § 6 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia stanowi zaś, że do komisji lekarskiej kieruje się z urzędu funkcjonariusza przewidzianego do dalszej służby, którego stan zdrowia daje podstawę do przypuszczeń, że stopień jego zdolności do służby uległ zmianie lub dalsze pełnienie przez niego służby na zajmowanym stanowisku jest niemożliwe - a jak wskazano wyżej - ostateczne orzeczenie co do wskazania zdolności fizycznej i psychicznej zostało wydane. Nie było zatem podstaw do zastosowania ponownej procedury. Wobec powyższego, nie można było uznać, że skarga kasacyjna J. H. posiada usprawiedliwione podstawy i należało ją oddalić, na podstawie art.184 ppsa.