I OSK 1195/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędzia del. WSA Marian Wolanin po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II SAB/Op 15/17 w sprawie ze skargi B. C. na bezczynność Prezydenta Miasta O. w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezydenta Miasta O. na rzecz B. C. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 15/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, po rozpoznaniu skargi B.C. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie ustalenia kosztów usunięcia i przechowania pojazdu: 1) zobowiązał Prezydenta Miasta [...] do wydania aktu w sprawie wniosku B.C. z dnia 10 lutego 2003 r. - w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt z prawomocnym orzeczeniem; 2) stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierzył Prezydentowi Miasta [...] grzywnę w wysokości 500 złotych; 4) przyznał od Prezydenta Miasta [...] na rzecz B.C. sumę pieniężną w wysokości 1000 złotych; 5) zasądził od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącego 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Prezydent Miasta [...] zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 12 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przekazanie przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] zawiadomienia skarżącego – B.C. z dnia 10 lutego 2003 r. – organowi postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. było dopuszczalne i skutkowało obowiązkiem prowadzenia dalszego postępowania przez Prezydenta Miasta [...] oraz wydania aktu w zakresie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu; 2. art. 35, art. 36, art. 61 § 1 i art. 65 § 1 k.p.a. przez uznanie, że: • w sprawie mają zastosowanie art. 35 i art. 36 k.p.a., • pismo skarżącego z dnia 10 lutego 2003 r. skierowane do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] jest podaniem w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. oraz że mogło być przekazane Prezydentowi Miasta [...] w trybie art. 65 § 1 k.p.a. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 ust. 1 pkt 1, art. 149 § 1a, art. 149 § 2 i art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej jako "P.p.s.a."), mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnych ustaleniach faktycznych, tj. ustaleniu, że Prezydent Miasta [...] był zobowiązany do wydania aktu w zakresie ustalenia kosztów usunięcia i przechowywania pojazdów w związku z zawiadomieniem B.C. z dnia 10 lutego 2003 r., skierowanym do Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] i przekazanym Prezydentowi Miasta [...] oraz że pozostawał w bezczynności w stosunku do B.C., gdy w rzeczywistości nie pozostawał z nim w żadnej relacji prawnej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono treść art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw i wskazano, że przepis ten nie uprawniał Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] do przekazania sprawy w zakresie zwrotu skarżącemu kosztów usunięcia pojazdu i wynagrodzenia za dozór pojazdu. Przepis ten uprawniał jedynie do przekazania spraw związanych z przejęciem prawa własności pojazdu a nie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór. W konsekwencji nieuprawnione było stwierdzenie, że Prezydent Miasta [...] był zobowiązany do dalszego prowadzenia postępowania i wydania aktu w zakresie zwrotu wydatków i wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu. Skoro sprawa o zwrot wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego – nie mogły mieć zastosowania w sprawie przepisy: art. 35, art. 36, art. 61 § 1 oraz art. 65 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegało na błędnych ustaleniach faktycznych Sądu I instancji i wynikającym z tego naruszenia art. 149 ust. 1 pkt 1, art. 149 § 1a, art. 149 § 2 i art. 154 § 1 P.p.s.a. Sąd bezpodstawnie uznał, że Prezydent Miasta [...] na podstawie zawiadomienia skarżącego z dnia 10 lutego 2003 r. był zobowiązany do wydania mu jako dozorcy pojazdu, aktu w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu, bowiem Prezydent Miasta [...] nie pozostawał w relacji prawnej ze skarżącym. Jakkolwiek organ egzekucyjny może przyznać na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, zgodnie z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.), to jednak brak żądania skarżącego w tym zakresie skierowanego do organu powoduje, iż postępowanie w tym przedmiocie nie jest wszczęte. Zawiadomienie skarżącego z dnia 10 lutego 2003 r. nie zawiera żądania zwrotu należności za holowanie i parking pojazdu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, podnosząc argumenty mające wskazywać na niezasadność zgłoszonych w niej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutu zgłoszonego w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał ten zarzut za niezasadny. Sąd pierwszej instancji nie stosował art. 12 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Wskazał jedynie, że przepis ten ma charakter intertemporalny. Z tego względu nie mógł naruszyć tego przepisu, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, jak zarzucono w skardze kasacyjnej, skoro nie został przez Sąd zastosowany. Również zarzut naruszenia art. 35, art. 36, art. 61 § 1 i art. 65 § 1 k.p.a., jako przepisów prawa materialnego, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący kasacyjnie wskazał bowiem, że naruszenie tych przepisów jest konsekwencją naruszenia art. 12 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw i jednocześnie, że sprawa o zwrot wydatków oraz wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu nie jest sprawą administracyjną w rozumieniu k.p.a. Sąd pierwszej instancji nie stosował jednak powołanego art. 12, a skarżący kasacyjnie nie wykazał błędu w wykładni bądź niewłaściwego zastosowania innych przepisów prawa materialnego, z których Sąd wywiódł administracyjnoprawny charakter rozpatrywanej sprawy, dlatego powołany wyżej zarzut kasacyjny okazał się niezasadny. Także zarzut naruszenia, wskazanych w skardze kasacyjnej, przepisów postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ skarżący kasacyjnie uzasadnił go jedynie stwierdzeniem, że nie pozostawał w relacji prawnej ze skarżącym do Sądu pierwszej instancji. Zamieszczona zaś w skardze kasacyjnej uwaga dotycząca art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przepis ten został powołany w ramach cytatu treści jednego z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.