I OSK 127/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska (spr.), Sędziowie NSA Maria Czapska - Górnikiewicz, Zbigniew Rausz, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 27 września 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Józefa G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 września 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 3833/01 w sprawie ze skargi Józefa G. na decyzję Wojewody M. z dnia 13 listopada 2004 r. (...) w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokat Borysa M. kwotę 120 /sto dwadzieścia/ złotych z tytułu nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 27.09.2004 r. II SA/Kr 3833/01, oddalił skargę Józefa G. na decyzję Wojewody M. z dnia 13.11.2001 r. (...), którą utrzymana została w mocy decyzja Starosty Powiatu O. z dnia 28.02.2001 r. (...) przyznająca skarżącemu zasiłek przedemerytalny w wysokości 120% zasiłku dla bezrobotnych. Wojewódzki Sąd stwierdził, że z ustaleń organów wynika, że Józef G., będąc zatrudniony w PKP Zakładzie Elektroenergetyki w K., wykonywał prace na terenie powiatu W. w Sekcji Elektroenergetycznej w B. /pismo Kolejowej Agencji Aktywizacji Zawodowej - Region M.-P. z dnia 29.10.2001 r./, tj. na terenie działania Powiatowego Urzędu Pracy w W., a na tym terenie od dnia 1.10.2000 r. do 31.12.2000 r. /Józef G. został zarejestrowany w PUP w O. 28.12.2000 r./ z przyczyn dotyczących zakładu pracy zostało zwolnionych 6 osób, zaś na terenie pow. O. - 58 /informacja PKP - Kolejowej Agencji Aktywizacji Zawodowej z dnia 31.01.2001 r./. Istotę rozstrzygnięcia w sprawie stanowi kwestia interpretacji art. 37j pkt 5 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2000 r., poprzez ustalenie zakresu znaczenia użytego w tym przepisie "pracownikami wykonującymi prace na terenie jednego zakładu pracy" - zaznaczył Sąd, podkreślając, iż ustawodawca wyraźnie związał w tym przepisie wykonywanie pracy z terenem działania jednego powiatowego urzędu pracy, zaś miejsce wykonywania pracy nie musi być tożsame z miejscem będącym siedzibą zakładu pracy /Józef G. podkreślił w odwołaniu i skardze, iż jego miejscem pracy był K., tam miał siedzibę zakład go zatrudniający/. Sąd uznał, że skarżący nie może skorzystać z regulacji art. 37j ust. 5, gdyż na terenie pow. W., gdzie wykonywał pracę, zwolniono 6 osób, ani też z art. 37j ust. 3, gdyż pow. oświęcimski, na terenie którego mieszkał w dniu nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, nie został uznany za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Józef G., reprezentowany przez adwokata z urzędu, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 37j ust. 5 w zw. z art. 37j ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2001 nr 6 poz. 56/ poprzez przyjęcie przez Sąd, że: w ustalonym stanie faktycznym nie zachodzą podstawy do zastosowania art. 37j, ust. 5 i naliczenia zasiłku przedemerytalnego w wysokości przewidzianej w art. 37j ust. 3; miejscem wykonywania pracy przez skarżącego była B., położona na terenie działania Powiatowego Urzędy Pracy w W., podczas gdy ustalenia w sprawie dają podstawę do twierdzenia, że w istocie miejscem wykonywania pracy był teren objęty zakresem działania Powiatowego Urzędu Pracy w K.; właściwym było zbadanie przez organ tylko ilości osób, z którymi rozwiązano stosunek pracy z przyczyn zakładu pracy wyłącznie na terenie działania PUP W. i brak ustaleń co do ilości zwolnionych osób na terenie PUP K., gdzie skarżący wykonywał pracę. Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, iżby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie naruszył prawo materialne poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 37j ust. 5 w zw. z art. 37j ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Zasadnie bowiem Wojewódzki Sąd przyjął, że przepisy te nie miały w sprawie zastosowania i w związku z tym uznał, że decyzje organów administracji, ustalające wysokość zasiłku przedemerytalnego należnego Józefowi G. na 120% kwoty zasiłku dla bezrobotnych, są zgodne z prawem. Art. 37j ust. 5 stanowi, że zasiłek przedemerytalny, w wysokości określonej w art. 3 - 160% kwoty zasiłku dla bezrobotnych - przysługuje osobie nie zamieszkałej w powiecie /gminie/ uznanym za zagrożony szczególnie wysokim bezrobociem strukturalnym, jeżeli stosunek pracy lub stosunek służbowy rozwiązany został z przyczyn dotyczących zakładu pracy w okresie nie dłuższym niż 3 miesiące, z co najmniej 100 pracownikami, wykonującymi prace na terenie jednego powiatowego urzędu pracy. W sprawie "spór" dotyczy w istocie rozumienia użytego w tym przepisie pojęcia "wykonywanie pracy". Skarżący bowiem uważa, że wykonywanie pracy ma miejsce tam, gdzie ma siedzibę zakład zatrudniający pracownika, zaś Wojewódzki Sąd stwierdził, iż chodzi o miejsce gdzie praca jest faktycznie wykonywana. Zgodzić się należy z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, iż przepis ten wiąże wykonywanie pracy nie z siedzibą zakładu pracy, ale z miejscem jej faktycznego wykonywania. Gdyby celem była regulacja taka jak rozumie ją skarżący, racjonalny ustawodawca użyłby innego sformułowania, wskazując na siedzibę zakładu pracy, a nie wykonywanie pracy na określonym terenie - jednego powiatowego urzędu pracy. Z akt sprawy wynika, iż Józef G., jakkolwiek zatrudniający go zakład pracy - początkowo Dyrekcja Rejonowa Kolei Państwowych w K., następnie PKP Zakład Elektroenergetyki w K. - ma siedzibę w K., to pracę wykonywał w Sekcji Elektroenergetycznej w B. na terenie powiatu W. Na tym terenie zwolnionych zostało z przyczyn dotyczących zakładu pracy 6 osób i wobec tego wysokość zasiłku przedemerytalnego nie mogła być ustalona w wysokości przewidzianej w art. 37j ust. 3 cyt. ustawy. Skarga kasacyjna podlegała więc oddaleniu jako nie posiadająca usprawiedliwionych podstaw, na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z par. 18 ust. 1 pkt 2 lit. "b" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm./.