I OSK 1281/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 236/18 w sprawie ze skargi S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 25 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 236/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat w związku z usunięciem i przechowywaniem pojazdu na parkingu strzeżonym. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: Wnioskiem z dnia 6 lipca 2015 r. S. K. wystąpił do Starosty Powiatu Żyrardowskiego o przyznanie zapłaty za przechowywanie pojazdów na parkingu położonym w Żyrardowie przy ul. [...], w tym pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. Starosta Powiatu Żyrardowskiego: 1) przyznał S. K. prowadzącemu parking przy ul. [...] w Żyrardowie pod firmą [...] wynagrodzenie w wysokości 3.046,94 zł za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w okresie od 17 lipca 2013 r. do 1 sierpnia 2016 r.; 2) odmówił przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w okresie od 16 czerwca 2009 r. do 16 lipca 2013 r.; 3) umorzył postępowanie w zakresie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdu; 4) uzależnił wypłatę przyznanego wynagrodzenia za dozór pojazdu od wydania pojazdu z parkingu. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przyznało 6.360 zł za dozór i zwrot koniecznych wydatków za dozór od 16 czerwca 2009 r. do 1 sierpnia 2016 r. oraz odmówiło przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot koniecznych wydatków od 2 sierpnia 2016 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przy zwrocie wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, należy ustalić rzeczywiste poniesione wydatki. Muszą być one konkretne, odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu. Z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599), dalej powoływanej jako "u.p.e.a.", wynika że dozorca nie tylko powinien wskazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale i przedstawić sposób ich obliczenia. Dopiero wtedy, gdy dozorca nie przedstawi żadnych dowodów konieczne jest ich ustalenie przez organ z urzędu Dowody te mogą odnosić się do kosztów ponoszonych przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. Kalkulacja tych kosztów, niezależnie od wyjaśnień, winna opierać się na dowodach, a więc dokumentach. W interesie przedsiębiorcy leżało zatem udokumentowanie poniesionych koniecznych wydatków. Organ podniósł, że Starosta wezwał dozorcę do udokumentowania poniesionych kosztów, których jednak dozorca nie przedstawił. Jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, organ wyjaśnił, że w orzecznictwie podkreśla się, że art. 102 § 2 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania. Z akt wynika, że nie było umowy, która określałaby wysokość wynagrodzenia za przechowanie pojazdów na parkingu depozytowym. Prawidłowo Starosta więc stwierdził, że nie można zastosować stawek z uchwały Rady Powiatu Żyrardowskiego z dnia 7 sierpnia 2003 r. nr XI/49/03. Argumenty skarżącego dotyczące konieczności zastosowania stawki za przechowywanie w wysokości 10 zł dziennie, takiej, jak w uchwale Rady Powiatu Żyrardowskiego, organ uznał zatem niezasadne. Dalej podkreślono, że dozorca może wskazać trudy związane ze sprawowaniem dozoru, a także powoływać inne dowody. Wnioskodawca żadnych dowodów jednak nie przedstawił. Organ był zatem uprawniony do ustaleń w oparciu o metody uznane za najwłaściwsze w danej sprawie. Starosta takie ustalenia poczynił, odniósł je jednak tylko do wynagrodzenia za dozór. Kolegium zauważyło, że opłata abonamentowa co do zasady obejmuje koszty działania parkingu, to jest wydatki niezbędne do jego utrzymania oraz utrzymania przedsiębiorstwa, oraz marżę dozorcy, to jest jego wynagrodzenie. Jak wskazują zdjęcia dołączone do opinii biegłego, brak jest dowodów, iżby poczyniono szczególne niezwiązane z prowadzeniem parkingu wydatki w celu zachowania ww. pojazdu. Nie było specjalnego zadaszenia, nie przykryto odkształconej w wypadku części. Wprawdzie pojazd odholowano z uszkodzeniami po kolizji, jednak stwierdzone przez biegłego zniszczenia wewnętrzne i ogniska korozji, w tym osprzętu silnika, rozwinęły się w czasie przechowywania pod gołym niebem, bez szczególnych zabezpieczeń. Wydatki związane z wykonywaniem dozoru mieszczą się więc w wydatkach na prowadzenie całego parkingu, a te uwzględnia wynagrodzenie za dozór. Organ odwoławczy zauważył, że w piśmie z dnia 30 maja 2016 r. wnioskodawca stwierdził, iż wszystkie przechowywane pojazdy zostały wstawione w ramach art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128), dalej powoływanej jako "p.r.d.", zatem parking przeznaczony był dla tej właśnie działalności. Wobec "sprofilowania" działalności parkingu oraz długiego przechowywania zasadne było przyjęcie stawek miesięcznych przechowywania pojazdów na parkingach w tej samej miejscowości oraz w miejscowościach okolicznych ([...]) i ustalenie na tej podstawie stawki stanowiącej wypadkową miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów: za rok 2010 - 70 zł, rok 2011 - 70 zł, rok 2012 - 70 zł, rok 2013 - 75 zł, rok 2014 - 75 zł, rok 2015 - 87,50 zł, rok 2016 - 97,50 zł. Konsekwencją przyjęcia opłaty abonamentowej jest uwzględnienie stawki miesięcznej za każdy zaczęty miesiąc. Pojazd [...] znajdował się na parkingu należącym do S. K. od dnia 16 czerwca 2009 r. W odniesieniu do roku 2009 brak jest informacji o wysokości opłaty abonamentowej na okolicznych parkingach. Zważywszy jednak na wyłącznie rosnącą tendencję tych opłat w poszczególnych latach, organ za uzasadnione uznał ich przyjęcie w wysokości takiej samej jak za rok 2010. Wysokość opłaty ustalono jako iloczyn rozpoczętych miesięcy przechowywania pojazdu i średniej wysokości miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów na parkingach w rejonie: rok 2009 - 490 zł (7 miesięcy po 70 zł/miesiąc), rok 2010 - 700 zł (10 miesięcy po 70 zł/miesiąc), rok 2011 - 700 zł (10 miesięcy po 70 zł/miesiąc), rok 2012 - 840 zł (12 miesięcy po 70 zł/miesiąc), rok 2013 - 900 zł (12 miesięcy po 75 zł/miesiąc) rok 2014 - 900 zł (12 miesięcy po 75 zł/miesiąc) rok 2015 – 1.050 zł (12 miesięcy po 87,50 zł/miesiąc), rok 2016 - 780 zł (8 miesięcy po 97,50 zł/miesiąc), co w sumie wynosi 6.360 zł. Kolegium podzieliło stanowisko Starosty, że wobec odmowy wydania pojazdu, należało odmówić przyznania wynagrodzenia za dozór. Zaznaczono przy tym, że w aktach znajdują się dokumenty wskazujące, że dozorca był kilkakrotnie informowany o woli Starosty odebrania ww. pojazdu. Nie mógł zatem wstrzymać się z wydaniem pojazdu do "zaoferowania stosownego wynagrodzenia". Byłoby to zresztą nielogiczne, ponieważ nie można przyznać wynagrodzenia wobec braku terminu końcowego przechowywania pojazdu. Udokumentowanie odmowy wydania pojazdu w dniu 1 sierpnia 2016 r. nastąpiło w formie protokołu. W tej sprawie przesłuchano świadka – A. M., której zeznania Kolegium uznało za wiarygodne. Przy przesłuchaniu obecny był pełnomocnik strony i nie zgłaszał uwag. W aktach znajdują się również inne pisma dotyczące usiłowań odbioru tego i innych pojazdów z parkingu skarżącego oraz bezskuteczności tych działań z powodu warunkowania wydania otrzymaniem żądanej kwoty. Zdaniem SKO, niemożliwe jednak było wstrzymanie wypłaty wynagrodzenia do wydania pojazdu wobec odmowy przyznania wynagrodzenia ponad ustalony dzień. Skargę na powyższe postanowienie złożył S. K., zarzucając naruszenie: 1) art. 6, 7, 8, 9, 77 K.p.a.; 2) art. 130a p.r.d.; 3) art. 102 u.p.e.a; 4) § 4 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237 ze zm.); 5) art. 836 K.c. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę wskazał, że skarżący domagał się przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu za cały okres rzeczywistego postoju przedmiotowego pojazdu na jego parkingu, przyjmując stawkę dzienną w wysokości 10 zł za każdą rozpoczętą dobę, to jest po stawce określonej w uchwale nr XI/49/03 Rady Powiatu Żyrardowskiego z 7 sierpnia 2003 r. Żądanie to skarżący wywodził ze stosunku prawnego – w jego ocenie - powstałego na skutek odpowiedzi skarżącego na ofertę wysłaną mu przez Starostę w dniu 8 sierpnia 2003 r., do której załączono ww. uchwałę. W ocenie Sądu stanowisko to nie zasługiwało na aprobatę. Sąd stwierdził, że z niekwestionowanych okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż przedmiotowy pojazd został umieszczony na parkingu skarżącego w dniu 16 czerwca 2009 r., a orzeczenie o jego przepadku na rzecz Powiatu Żyrardowskiego zapadło 24 czerwca 2013 r. (postanowienie Sądu Rejonowego w Żyrardowie sygn. akt: I Ns 438/13). W takiej sytuacji, stosownie do art. 130a ust. 10f p.r.d., do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z uwzględnieniem przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Sąd podkreślił, że w art. 102 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wskazał, że organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Przytoczona regulacja przewiduje zatem dwa niezależne rodzaje należności przysługujących dozorcy, pierwsza to zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, druga to wynagrodzenie za dozór. Z art. 102 § 2 u.p.e.a. wynika przy tym, że dozorca powinien wskazać konkretne, konieczne wydatki poniesione na dozór danego pojazdu, a także podać sposób w jaki dokonał ich obliczenia. Wyłącznie w przypadku, gdy dozorca wnioskujący o zwrot wydatków nie przedstawi żadnych dowodów i wyliczeń, niezbędne jest ich ustalenie przez organ z urzędu. W zakresie wynagrodzenia za dozór, w judykaturze podkreśla się, że skoro art. 102 § 2 u.p.e.a. nie podaje kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, to trzeba w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy ustawy – Kodeks cywilny dotyczące umowy przechowania. Art. 836 K.c. stanowi, że jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Tym samym, jeżeli z żądaniem występuje podmiot dozorujący pojazdy usunięte z drogi, to nie znajduje zastosowania stawka określona w umowie albo w taryfie, będącej urzędowo ustalonym wykazem stawek opłat za przechowanie, wbrew twierdzeniom skarżącego Jednostkę tę wiąże bowiem z organem administracyjnym wyłącznie stosunek administracyjnoprawny, a skoro tak, to nie obowiązują postanowienia umowne lub taryfowe mające zastosowanie w stosunkach cywilnoprawnych przy umowie przechowania. Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi, wysokość wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach w rozumieniu art. 836 K.c. powinna być ustalana według kryteriów wynagrodzenia faktycznie stosowanego przez innych przechowawców na terenie i w miejscu, gdzie przechowawca wykonuje umowę przechowania dla rzeczy danego rodzaju. Odnośnie stosowania art. 102 § 2 u.p.e.a. w orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się również, że należy brać pod uwagę zakres obowiązków dozorcy oraz okoliczności towarzyszące przechowaniu, a przede wszystkim miejsce i warunki przechowania, wielkość dozorowanego przedmiotu, a w konsekwencji również powierzchnię konieczną do jego prawidłowego składowania, przy uwzględnieniu właściwości tej rzeczy. Za zasadne uznaje się oparcie przez organ na informacjach dotyczących wysokości opłat miesięcznych za przechowywanie pojazdów, pobieranych na parkingach strzeżonych w okolicy, a więc pochodzących od podmiotów wykonujących działalność gospodarczą tego samego rodzaju co wnioskodawca. W konsekwencji przy obliczaniu wynagrodzenia za dozór nie ma również podstaw do stosowania stawek określonych w uchwale rady powiatu, wydanej na podstawie art. 130a ust. 6 p.r.d., jak podnosił skarżący. W stosunkach umownych przechowawca zobowiązany jest do należytego przechowania rzeczy (art. 842 K.c.). W stosunkach administracyjnoprawnych analogiczny wniosek należy wyprowadzić z art. 102 § 1 u.p.e.a. Dozorca ma obowiązek przechowywania ruchomości w taki sposób, aby nie straciła na wartości, oraz wydać ją na wezwanie organu egzekucyjnego lub poborcy skarbowego. W ocenie Sądu oczywiste jest, że w przypadkach takich jak w rozpoznawanej sprawie zazwyczaj długi okres dozorowania pojazdu negatywnie oddziałuje na jego stan techniczny, co może wpływać na rozmiar poniesionych na dozór dodatkowych nakładów, które w tej sytuacji nie mogą być uznane za "konieczne" w świetle § 2 art. 102 u.p.e.a. Trzeba rozważyć, czy dozorca dopełnił wszelkich istotnych wymogów dozoru mających wpływ na jego przebieg oraz wykonanie. Nałożone na dozorcę obowiązki formalnoprawne mieszczą się w "wymaganych staraniach przy strzeżeniu rzeczy", które składają się na jeden z czynników uwzględnianych przy ustalaniu należności z art. 102 § 2 u.p.e.a. Sąd stwierdził, że należność obejmująca wysokość poniesionych wydatków, o której mowa art. 102 § 2 u.p.e.a., winna odpowiadać rzeczywistym wydatkom poniesionym przez podmiot dozorujący. Przy założeniu, że dozorcy przysługiwać winien zasadniczo wyłącznie zwrot wydatków związanych bezpośrednio z zabezpieczeniem dozorowanej ruchomości przed zniszczeniem uwzględniać należy okoliczności towarzyszące przechowaniu, w tym miejsce przechowania, warunki sprawowania pieczy nad zajętą ruchomością oraz wielkość składowanego przedmiotu. Nie może być zatem kwestionowane, że za czas sprawowania dozoru wskutek uchybienia prawem określonych obowiązków przez dozorcę, w tym również tych, które przyczyniły się do wydłużenia okresu przechowania rzeczy z przyczyn leżących po stronie dozorcy, uzasadnione jest nieprzyznanie zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia, o których mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. W świetle przedstawionej argumentacji Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak dowodów świadczących o ponoszeniu przez dozorcę wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Organ oparł się na ustaleniach poczynionych przez biegłego, materiale fotograficznym, który to ustalenia nie potwierdzają, aby prowadzący parking poniósł wydatki, inne niż związane ze zwykłym prowadzeniem parkingu, czy też wydatki, na zachowanie tego właśnie pojazdu (brak zadaszenia, plandeki na odkształconej w wyniku wypadku części). Sąd zgodził się zatem ze stanowiskiem organu II instancji, że wydatki związane z wykonywaniem dozoru zawierają się w wydatkach poniesionych przez skarżącego na prowadzenie całego parkingu, a które zostały już uwzględnione w wynagrodzeniu za dozór. Prawidłowe jest również stanowisko SKO w zakresie ustalenia wynagrodzenia za dozór. Zasadnie wzięto pod uwagę stawki miesięczne przechowywania pojazdów na parkingach w tej i okolicznych wymienionych miejscowościach i na tej podstawie obliczono stawkę miesięcznych opłat za przechowywanie pojazdów w poszczególnych latach. Słusznie organ przyjął przy tym, że skoro w odniesieniu do 2009 r. (data umieszczenia pojazdu na parkingu) nie ma informacji o wysokości opłaty abonamentowej na okolicznych parkingach, to uwzględniono jej wysokość za 2010 r. biorąc pod uwagę tendencję zwyżkową tych opłat. W świetle przedstawionego wyżej stanowiska, w ocenie Sądu, nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty skargi co do obowiązku uwzględnienia całego okresu przechowywania przedmiotowego pojazdu, a więc również po dniu odmowy wydania rzeczy, jak tego domagał się skarżący. Okoliczności odmowy wydania pojazdu wynikają jednoznacznie ze znajdującego się w aktach protokołu z dnia 1 sierpnia 2016 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. K., zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 836 K.c. poprzez jego niezastosowanie i w efekcie przyjęcie, że do ustalenia stawki za przechowywania pojazdu nie doszło w wyniku odpowiedzią na ofertę; wysłaną przez Starostę i opatrzoną datą 8 sierpnia 2003 r., do której załączono uchwałę Rady Powiatu Żyrardowskiego z dnia 7 sierpnia 2003 r. nr XI/49/03; 2) art. 488 § 2 K.c. poprzez jego niezastosowanie i w efekcie nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie miał prawa wstrzymać się z wydaniem pojazdu oddanego mu na przechowanie przez Starostę Żyrardowskiego do czasu zaoferowania przez Starostę zapłaty wynagrodzenia za przechowanie. W oparciu o wyżej sformułowane zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Ponadto skarżący kasacyjnie oświadczył, że zrzeka się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. granice rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny zakreślają zarzuty skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei zwrot mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w odniesieniu do naruszenia przepisów prawa procesowego należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to, że na stronie skarżącej spoczywa obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. W skardze kasacyjnej sformułowane zostały wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. pkt 1) art. 836 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że do ustalenia stawki za przechowanie pojazdu nie doszło w wyniku odpowiedzi na ofertę wysłaną do skarżącego przez Starostę z daty 8 sierpnia 2003 r. do której załączono uchwałę Rady Powiatu Żyrardowskiego z dnia 7 sierpnia 2003 r. oraz pkt 2) art. 488 § 2 Kodeksu cywilnego poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie miał prawa wstrzymać się z wydaniem pojazdu do czasu zapłaty przez Starostę wynagrodzenia za przechowanie. Zarzuty te są niezasadne. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że brak zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania oznacza, że ustalenia faktyczne poczynione w sprawie nie są kwestionowane, a na pewno nie zostały podważone. Natomiast formułując zarzut naruszenia art. 836 Kodeksu cywilnego, skarżący kasacyjnie podnosi, że do ustalenia stawki za przechowanie pojazdu doszło na podstawie umowy zawartej pomiędzy stronami, w wyniku odpowiedzi na ofertę wysłaną przez Starostę. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że podnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność, iż w sprawie doszło do zawarcia z Powiatem Żyrardowskim umowy cywilnoprawnej przechowania nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach faktycznych sprawy, a brak zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania nie podważa powyższych ustaleń faktycznych. A w drugiej kolejności należy zwrócić uwagę, że zarówno organy jak i Sąd I instancji dokonały oceny prawnej stosunku prawnego jaki powstał pomiędzy Powiatem Żyrardowskim a skarżącym kasacyjnie prowadzącym parking, który wyznaczony został zgodnie z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym do przechowywania pojazdów usuwanych z dróg na terenie powiatu. Sąd I instancji jednoznacznie przesądził, że żądanie wnioskodawcy opiera się na art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Tym samym podstawą prawną do ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu stanowił art. 102 § 2 u.p.e.a., który nie określa kryteriów ustalania wynagrodzenia, stąd też w tym zakresie należy stosować odpowiednio art. 836 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Sąd I instancji wskazał, że podmiot prowadzący parking wiąże z organem administracji wyłącznie stosunek administracyjno prawny, a nie umowny dlatego nie obowiązują postanowienia umowne lub taryfowe mające zastosowanie w stosunkach cywilnoprawnych przy umowie przechowania. Dlatego też dla ustalenia na podstawie art. 102 §2 u.p.e.a. wynagrodzenia dla dozorcy wysokość tego wynagrodzenia ustala się odpowiednio stosując z art. 836 Kodeksu cywilnego kryterium wynagrodzenia w danych stosunkach przyjęte, czyli wynagrodzenia stosowane przez inne podmioty prowadzące parking. Sformułowany tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 836 Kodeksu cywilnego jest niezasadny, albowiem nie tylko, że nie wykazano, iż doszło do zawarcia umowy cywilnoprawnej przechowania, to równocześnie nie podważono, a nawet nie podjęto próby podważenia oceny prawnej dotyczącej charakteru stosunku prawnego jaki łączył skarżącego kasacyjnie prowadzącego parking z Powiatem Żyrardowskim. Dlatego też zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 836 Kodeksu cywilnego uznać należy za niezasadny. Drugi zarzut skargi kasacyjnej dotyczy również naruszenia prawa materialnego, tj. art. 488 § 2 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli świadczenia wzajemne powinny być spełnione jednocześnie, każda ze stron może powstrzymać się ze spełnieniem świadczenia, dopóki druga strona nie zaofiaruje świadczenia wzajemnego. Powyższa regulacja dotyczy wykonywania zobowiązań wynikających z umów wzajemnych, umów o charakterze cywilnoprawnym. Skoro stosunek prawny powstały między skarżącym kasacyjnie a Powiatem Żyrardowskim miał charakter administracyjnoprawny, odwoływanie się do tego przepisu jest niezasadne. Mając na uwadze, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, a sformułowane zarzuty są niezasadne, skarga kasacyjna na podstawie art. 184 p.p.s.a. została oddalona.