I OSK 1315/05

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt III SAB/Łd 25/05 odrzucające skargę B. K. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie ewidencji gruntów p o s t a n a w i a: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 21 września 2005 r., sygn. akt III SAB/Łd 25/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, odrzucił skargę B. K. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie ewidencji gruntów. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż na bezczynność Wójta Gminy [...] należało wnieść zażalenie do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Łodzi. Zaś z akt sprawy wynika, że B. K. nie wniosła zażalenia do właściwego organu. Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała dostępnych środków prawnych w administracyjnym toku instancji, tj. trybu z art. 37 § 1 k.p.a., a zatem nie dopełniła wskazanego w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), warunku dopuszczalności skargi. B. K. złożyła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zarzucając mu naruszenie art. 65 § 1 k.p.a. oraz art. 52 § 1 i art. 141 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca podkreśliła, iż Sąd rozpoznał tylko skargę na bezczynność Wójta, zaś pominął zarzut bezczynności Starosty Powiatu [...]. Ponadto skarżąca stwierdziła, że nie można jej stawiać zarzutu, że nie wyczerpała środków zaskarżenia, gdyż Starosta uznał się właściwym w sprawie. Zdaniem pełnomocnika skarżącej uzasadnia to zarzut naruszenia przez Sąd art. 52 § 1 powołanej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. Sąd Administracyjny, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, bada w pierwszej kolejności jej dopuszczalność. Jednym z warunków tej dopuszczalności, jest wyczerpanie przez stronę dostępnych środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie zaś środków zaskarżenia – w świetle § 2 cytowanego przepisu – należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidziany w ustawie. Tymczasem, w niniejszej sprawie, B. K. wnosząc skargę na bezczynność Wójta w przedmiocie ewidencji gruntów – co sama sprecyzowała w piśmie z dnia 1 sierpnia 2005 r. – nie wyczerpała wszystkich służących jej środków zaskarżenia, gdyż nie wniosła zażalenia do – wymienionego w ustawie z dnia 17 maja 1989 r., Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 100 poz. 1086 ze zm.) – właściwego organu wyższego stopnia. Należy zatem podzielić stanowisko Sadu I instancji, iż B. K., nie wyczerpała w niniejszej sprawie dostępnych jej środków prawnych, w związku z czym wniesiona skarga na bezczynność Wójta Gminy [...] podlegała odrzuceniu, bez względu na przyczynę tego uchybienia. Stąd ustosunkowując się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy zaznaczyć – w świetle powyższych wywodów – iż Sąd I instancji niewątpliwie nie naruszył art. 52 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zważywszy na wyczerpującą treść uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia art. 141 tej ustawy. Tym bardziej powoływanie się na naruszenie przez Sąd art. 65 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia, gdyż ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi kompletną regulację procedury sądowoadministracyjnej i nie zachodzi potrzeba stosowania przez sądy administracyjne przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co też nie miało miejsca. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.