I OSK 1385/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka po rozpoznaniu w dniu 2 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółki jawnej z siedzibą w M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 782/07 odrzucającego skargę [...] spółki jawnej z siedzibą w M. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 782/07 odrzucił skargę [...] spółki jawnej [...] na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przeniesienia uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Spółka reprezentowana przez radcę prawnego złożyła w/w skargę dołączając do niej dowód uiszczenia wpisu od tej skargi w kwocie 200 zł. W ocenie Sądu pierwszej instancji, sprawa w przedmiocie przeniesienia licencji należy do kategorii spraw wymienionych w § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), zatem wpis od skargi w tym przedmiocie wynosi 500 zł. Tym samym, Sąd uznał, że wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika skarga nie została należycie opłacona i na podstawie art. 221 w zw. z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik strony skarżącej i zaskarżając w całości postanowienie zarzucił naruszenie: - art. 221 w zw. z art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ich zastosowanie, - § 2 ust. 2 pkt 27 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż znajduje on zastosowanie w niniejszej sprawie. W motywach skargi kasacyjnej podniesiono m. in., że z brzmienia § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika, aby przepis ten dotyczył instytucji licencji, jest w nim bowiem mowa o koncesjach, zezwoleniach lub pozwoleniach. Wskazano, że wprawdzie zarówno licencja jak i zezwolenie wywołują ten sam skutek prawny w zakresie reglamentacji działalności gospodarczej, jednakże nie są one tożsame. Świadczy o tym konstrukcja przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdzie w art. 75 ust. 2 zostało wskazane, iż uzyskanie zezwolenia wymaga wykonywania działalności gospodarczej w zakresie określonym w odrębnych przepisach, natomiast zupełnie odrębnie w ust. 3 wymienione zostały przypadki, kiedy dla wykonywania działalności gospodarczej niezbędnym jest uzyskanie licencji. Skoro zatem ustawodawca odróżnia licencję od zezwolenia w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, to takie rozróżnienie winno być również stosowane przy interpretacji przepisów innych ustaw. W ocenie autora skargi kasacyjnej, w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem decyzja Ministra Transportu została zaskarżona wyłącznie w części dotyczącej okresu czasu, na jaki uprawnienia z licencji zostały przeniesione. Skarga nie dotyczyła natomiast uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż takie skarżący już posiadał. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżących uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym, jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 P.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny. Wobec niestwierdzenia nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany był ograniczyć swoje rozważania wyłącznie do oceny zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa. Skargę kasacyjną należy uznać za uzasadnioną, aczkolwiek nie wszystkie podnoszone w niej argumenty są trafne. Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.) wpis stały w sprawach skarg dotyczących koncesji, zezwoleń lub pozwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej w innym zakresie, niż określony w punktach 1-26 tego przepisu wynosi 500 zł. Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest przeniesienie uprawnień wynikających z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Sprawa dotyczy zatem decyzji administracyjnej mającej formę licencji. Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 tekst jedn.) w art. 4 definiuje różne rodzaje transportu drogowego wymieniając m.in. krajowy transport drogowy, międzynarodowy transport drogowy, przewóz regularny, przewóz regularny specjalny itd. Ustawa ta przewiduje, iż w zależności od rodzaju wykonywanego transportu drogowego przedsiębiorca obowiązany jest uzyskać dwojakiego typu decyzje administracyjne, a mianowicie licencję lub zezwolenie (względnie zezwolenie zagraniczne). Stosownie natomiast do treści art. 5 omawianego aktu prawnego do podjęcia i wykonywania transportu drogowego wymagane jest uzyskanie odpowiedniej licencji. W aktach sprawy znajduje się odpis aktualny z rejestru przedsiębiorstw, z którego wynika, że przedmiotem działalności skarżącej spółki jest nie tylko transport drogowy, ale również działalność polegająca na sprzedaży hurtowej i detalicznej materiałów budowlanych, sprzedaż hurtowa paliw stałych, ciekłych, gazowych oraz produktów pochodnych, sprzedaż detaliczna paliw i pojazdów samochodowych, pomoc drogowa, działalność usługowa związana z pojazdami samochodowymi, sprzedaż detaliczna części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, sprzedaż detaliczna artykułów nieżywnościowych w wyspecjalizowanych sklepach oraz transport drogowy towarów pojazdami uniwersalnymi. Tylko w zakresie prowadzenia działalności transportu drogowego wymagane jest uzyskanie licencji stosownie do art. 5 ustawy o transporcie drogowym. Skoro zatem w ustawie o transporcie drogowym ustawodawca wprowadził wskazane rozróżnienie, to nieuprawnione jest utożsamianie pojęcia "licencji" z "koncesją, zezwoleniem lub pozwoleniem na prowadzenie działalności gospodarczej", o których mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z literalnego brzmienia tego przepisu wynika bowiem, iż dotyczy on jedynie skarg na wymienione w nim rodzaje decyzji administracyjnych. Podkreślić należy przy tym, iż z uwagi na określoną w art. 221 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sankcję, jaką pociąga za sobą nieuiszczenie wpisu w należytej wysokości przez adwokata lub radcę, niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca przepisów regulujących kwestię wysokość wpisu stałego. Z tych też względów zarzut naruszenia przez Sąd I instancji § 2 ust. 2 pkt 27 powołanego rozporządzenia jest zasadny. Nietrafny natomiast jest pogląd autora skargi kasacyjnej, iż w niniejszej sprawie wysokość wpisu należało ustalić w oparciu o § 2 ust. 6 niniejszego rozporządzenia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wpis od skargi w przedmiocie licencji winien być określony na podstawie § 2 ust. 4 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, iż w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na rodzaj i charakter uprawnień pobiera się wpis stały w wysokości 200 zł. Ustęp 4 § 2 ma zatem zastosowanie do wszystkich decyzji poza koncesjami, zezwoleniami lub pozwoleniami, o których mowa w ust. 2 tego przepisu. Nie ulega przy tym wątpliwości, że licencja jest decyzją nadającą stronie wskazane w niej uprawnienie. Wobec powyższego należy uznać, że wpis w przedmiotowej sprawie winien być uiszczony w kwocie 200 zł. Skoro zatem, jak wynika z akt sądowych (karta numer 20), skarżąca spółka wpłaciła na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 200 zł tytułem wpisu od wniesionej przez siebie skargi, to skargę tę należy uznać za należycie opłaconą, a postanowienie o jej odrzuceniu uchylić, jako naruszające prawo. Zaprezentowane stanowisko zajął już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 września 2007 r., sygn. akt I OSK 1315/07. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.