I OSK 1395/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. WSA Marian Wolanin (spr.) Protokolant: asystent sędziego Aleksander Jakubowski po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 581/13 w sprawie ze skargi L.K. na bezczynność Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 581/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju do rozpoznania wniosku L.K. z dnia 28 lutego 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej przekazania kserokopii sprawozdań z realizacji zadania i protokołów z kontroli (audytów), w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania oraz oddalił skargę w zakresie przekazania kserokopii wniosku o przyznanie dotacji, a także stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że powołanym wnioskiem L.K. zwróciła się do Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju o udostępnienie informacji publicznej w postaci przesłania na jej adres kserokopii następujących dokumentów dotyczących projektu o tytule "R." o numerze [...] w ramach Priorytetu 2 Działanie 2.3. Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka (umowa o dofinansowanie z dnia [...] września 2009 r. o numerze [...]) zrealizowanego przez I. w okresie 2009 – 2012 r.: - wniosku o przyznanie dotacji, - sprawozdań z realizacji zadania, - protokołów z kontroli/audytów. Pismem z dnia 15 marca 2013 r. organ poinformował wnioskodawczynię, że powołana dokumentacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zaś wnioski o dofinansowanie, jako dokumenty prywatne, nie stanowią informacji publicznej. W związku z tym wnioskodawczyni złożyła skargę na bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej. Uwzględniając skargę w części Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że status Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, które zgodnie z ustawą z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz.U. Nr 96, poz. 616, ze zm.) jest agencją wykonawczą w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240, ze zm.) powołaną do realizacji zadań z zakresu polityki naukowej, naukowo–technicznej i innowacyjnej państwa. Przychodami Centrum są środki finansowe otrzymywane w formie dotacji celowych i podmiotowych, a także środki finansowe: z tytułu realizacji innych zadań Centrum oraz zadań, o których mowa w art. 27 ust. 3 ustawy o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, budżetu Unii Europejskiej, międzynarodowych programów badawczych, komercjalizacji wyników prowadzonych badań naukowych lub prac rozwojowych, odsetek od wolnych środków przekazanych w depozyt zgodnie z przepisami o finansach publicznych, zapisów i darowizn (art. 46 ww. ustawy). Realizacja zadań Centrum obejmuje, m.in. ocenę i wybór wniosków dotyczących wykonywania projektów (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy), a przyznanie przez Centrum środków finansowych na wykonanie projektów następuje w drodze decyzji Dyrektora wydanej na podstawie listy rankingowej pozytywnie zaopiniowanych wniosków. Zatem Dyrektor Narodowego Centrum Badań i Rozwoju jest, co do zasady, podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań nawet, jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zatem żądane przez skarżącą sprawozdania z realizacji zadania i protokołów kontroli/audytów, jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Spełniona zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego. Natomiast jeśli żądana informacja stanowi – jak wskazano w piśmie z dnia 15 marca 2013 r. – tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, to organowi przysługuje prawo do odmowy jej udostępnienia w trybie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl bowiem art. 5 ust. 2 ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy lub na prywatność osoby fizycznej. Organ ma więc potencjalną możliwość zabezpieczenia prawnie usprawiedliwionych interesów, jednakże decydując się na odmowę udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na ustawowo przewidziane ograniczenia, powinien wydać decyzję. W odniesieniu do udostępnienia wniosku o przyznanie dotacji – w ocenie Sądu –indywidualne wnioski o dofinansowanie środków publicznych są dokumentami prywatnymi, jako quasi autorskie programy inwestycyjno – rozwojowe, które zawierają określony cel realizacji, jego sposób i źródła jego finansowania. Dokumenty prywatne, które podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej, nie posiadają przymiotu informacji publicznej. Dokument prywatny różni się od dokumentu urzędowego tym, że nie jest sporządzony przez organ władzy publicznej i inny organ państwowy (nie pochodzi od organu władzy publicznej lub innego organu państwowego) w zakresie ich działania i niczego w sposób urzędowy nie zaświadcza. Dokument prywatny, skierowany do organu administracji publicznej przez podmiot prywatny, nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. W skardze kasacyjnej Narodowe Centrum Badań i Rozwoju zaskarżyło omawiany wyrok w części, w jakiej skarga L.K. została uwzględniona oraz w zakresie kosztów zasądzonych na rzecz L.K. (tj. w częściach wskazanych w punktach: 1.3 i 4 sentencji wyroku), zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. - art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198, ze zm., dalej "u.d.i.p."), poprzez dokonanie błędnej wykładni pojęcia informacja publiczna, polegającej na przyjęciu, że sprawozdania z realizacji zadań oraz protokoły z kontroli/audytu dotyczą spraw publicznych, podczas gdy dokumenty te zostały wytworzone w indywidualnych sprawach dotyczących konkretnego beneficjenta, z którym została zawarta umowa o dofinansowanie projektu, a tym samym informacje te nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., - art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. z 2010 r., Nr 96, poz. 615, ze zm., dalej "u.z.f.n."), poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i uznanie, że przepis ten w żaden sposób nie wskazuje odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji, o jakich mowa w ust. 1 tego artykułu, podczas gdy przepis ten wskazując, iż określone informacje (tj. wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę) mogą być udostępnione wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań, jest normą szczególną w stosunku do przepisów u.d.i.p., a obowiązek jego stosowania nie jest uzależniony od ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 u.d.i.p, - art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że ustalony w sprawie stan faktyczny obligował NCBR do ewentualnego wydania decyzji, a w konsekwencji przyjęciu, że organ pozostaje w bezczynności, podczas gdy przepisy te nie znajdują w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem NCBR nie odmawiało udostępnienia informacji publicznej, a jedynie informowało stronę pisemnie o odmiennym trybie dostępu do żądanych informacji. W skardze kasacyjnej zarzucono również naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i doprowadziło do wadliwej kontroli działalności organu administracji, tj.: art. 149 § w zw. z art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.– dalej "ppsa") w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., poprzez uznanie, iż NCBR pozostaje w bezczynności co do części wniosku strony dotyczącej sprawozdań z realizacji zadań i protokołów z kontroli/audytów, a co za tym idzie zobowiązanie Dyrektora NCBR do rozpoznania wniosku L.K. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku, podczas gdy NCBR nie pozostaje w bezczynności albowiem żądane przez stronę dokumenty nie stanowią informacji publicznej, o czym strona została pisemnie poinformowana przez NCBR. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że w judykaturze i doktrynie utrwalił się pogląd, iż informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.di.p. jest zatem każdą informacją o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Zarówno sprawozdania z realizacji zadań, jak i protokoły z kontroli/audytu przeprowadzonej/go na miejscu u beneficjenta nie stanowią informacji publicznej. Jako dokumenty wytworzone przez beneficjenta i zawierające takie informacje jak przeprowadzone i planowane do przeprowadzenia w projekcie działania, koncepcje biznesowe, strategie realizacji projektu i strategie jego promocji nie są dokumentami urzędowymi, a posiadają walor dokumentów prywatnych. Przymiot informacji publicznej posiadają dokumenty urzędowe organu, wytworzone w ramach realizacji powierzonych mu zadań. Natomiast przymiotu informacji publicznej nie posiadają dokumenty prywatne, które dany podmiot prywatny kieruje do organu administracji publicznej. Nie można więc uznać, aby sprawozdania z realizacji zadań będących przedmiotem realizowanego przez beneficjenta projektu były dokumentem urzędowym posiadającym walor informacji publicznej, a co za tym idzie nie można uznać, iż dokument prywatny za jaki w tym przypadku należy uznać przedmiotowe sprawozdania skierowane do organu, stają się dokumentem urzędowym, tylko dlatego że zostały do tegoż organu zaadresowane i znajdują się w jego posiadaniu. Również protokołów kontroli/audytu nie można uznać za stanowiące informację publiczną, ponieważ jako dotyczące kontroli przeprowadzonej u beneficjenta, nie dotyczą spraw publicznych, lecz informacji i czynności związanych z weryfikacją prawidłowości realizacji projektu. Dokumenty te zostały wytworzone w indywidualnych sprawach dotyczących prawidłowości realizacji projektu i dotyczą indywidualnych spraw odnoszących się do konkretnego beneficjenta i w tym zakresie nie są informacją publiczną. Materia kontroli, realizowania przez beneficjentów, umów o dofinansowanie, jest sferą indywidualnych spraw stron umowy o dofinansowanie. Oblig przeprowadzania kontroli realizacji umów o dofinansowanie przez beneficjentów, nie został sformułowany w przepisach prawa. Przeprowadzenie takich kontroli zostało bowiem zastrzeżone w umowach o dofinansowanie. Skoro więc materia kontrolowania beneficjentów znalazła uregulowanie w umowach stron, to tym bardziej świadczy to o indywidualnym, a niepublicznym ich charakterze. Ponadto, u.d.i.p. nie jest jedynym aktem normatywnym zapewniającym realizację prawa do informacji publicznej, o czym stanowi art. 1 ust. 2 tej ustawy. Szczególnym uregulowaniem, stanowiącym niejako lex specialis do u.d.i.p. jest art. 15 ust. 2 u.z.f.n., zgodnie z którym "informacje o wynikach realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę, podlegające ochronie na podstawie ust. 1, mogą być udostępniane wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań". Na tej podstawie wszelkie informacje dotyczące podmiotów, którym udzielono środków finansowych na naukę mogą być udostępnione wyłącznie przez ten podmiot. Informacje żądane przez stronę nie mogły być zatem udostępnione na podstawie u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej nie jest uprawnieniem bezwzględnym, a powołany art. 15 ust. 2 u.z.f.n. stanowi w istocie przepis mający zapewnić ochronę prawną tajemnicy przedsiębiorcy. Wykładnia art. 15 ust. 2 u.z.f.n. prowadzi do wniosku, iż to na organie udzielającym dofinansowania ciąży obowiązek chronienia danych, o których mowa w ust. 1 przedmiotowego artykułu, niezależnie od przesłanek ograniczenia dostępu do informacji publicznej, o których mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Należy bowiem zwrócić uwagę, iż pomimo, że art. 15 ust. 1 u.z.f.n. stanowi przepis mający za zadanie zapewnienie ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, to nie można go rozumieć przez pryzmat tajemnicy przedsiębiorcy określonej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., gdyż ograniczenie prawa do informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. uzależnione jest od podjęcia przez uprawnionego niezbędnych działań w celu zachowania określonych informacji w poufności, stosownie do art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503). Organ zasadnie więc przyjął, że art. 15 ust. 2 u.z.f.n. określa odrębny tryb do informacji, o których mowa w ust. 1 tego przepisu. Nie można bowiem uznać, że skoro u.z.f.n. nie wskazuje w żadnym miejscu wprost odrębnego trybu dostępu do określonych informacji, to znaczy że tego trybu nie reguluje. Wskazanie przez ustawodawcę w art. 15 ust. 2 u.z.f.n., iż określone informacje mogą być udostępnione wyłącznie przez podmiot, który otrzymał środki finansowe na naukę, określa właśnie zasady i tryb dostępu do tych informacji. Zatem prawidłowa wykładnia art. 15 ust. 2 u.z.f.n. prowadzi do wniosku, iż aby uzyskać określone informacje dotyczące realizacji określonego projektu należy z wnioskiem o udostępnienie takich informacji wystąpić do podmiotu realizującego dany projekt, który na jego realizację otrzymał od organu środki finansowe. W kontekście uznania przez organ, iż żądane przez stronę informacje nie stanowią informacji publicznej, organ nie mógł wydać decyzji administracyjnej. W sytuacji nieuznania danych informacji za informację publiczną brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, jak również brak było podstaw do umorzenia postępowania. Organ zasadnie zatem poinformował stronę, iż żądane przez nią informacje jako nie stanowiące informacji publicznej i podlegające reżimowi art. 15 ust. 2 u.z.f.n. mogą jej zostać udostępnione wyłącznie przez uprawniony podmiot, tj. podmiot który otrzymał środki finansowe. Bezczynność organu nie miała miejsca ze względu na to, że NCBR nie był zobowiązany do wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek rozpatrzono wystosowując pismo [...] z dnia 15 marca 2013 r., w którym zgodnie z art. 15 u.z.f.n., NCBR poinformował o przyczynach nieudostępnienia sprawozdań z realizacji zadania i protokołów z kontroli/audytów. Bezwzględnie obowiązująca norma z art. 15 u.z.f.n. i art. 15 ust. 2 u.z.f.n. umożliwia udostępnienie informacji wyłącznie przez wykonawcę projektu. Z mocy ustawy istnieje zakaz udostępnienia przez inny podmiot, w tym NCBR, a więc brak było konieczności wydania decyzji, o której mowa w zaskarżonym wyroku. To nie decyzja konstytuuje brak konieczności udzielenia informacji, a przepis rangi ustawowej, z którego wynika to wprost. Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że istnieje wymóg wydania decyzji, a nie pisemnej informacji, którą NCBR wydało, to należy mieć na uwadze, że ponowne rozpatrzenie wniosku przez NCBR w świetle zakazu określonego w art. 15 ust. 2 u.z.f.n. byłoby identyczne co do rozstrzygnięcia. O ile w u.z.f.n wprost wskazane jest, że informacje w postaci wniosków, recenzji, umów i raportów z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę stanowią prawem chronioną tajemnicę przedsiębiorstw, o tyle w u.d.i.p. ustawodawca celowo wskazał, że bliżej nieokreślone informacje, które mogą być tajemnicą przedsiębiorcy nie powinny być udostępniane. A zatem faktycznie w przypadku u.d.i.p. organ najpierw musi zbadać daną materię (dany nośnik, daną informację, niezależnie od formy w jakiej została utrwalona), aby ewentualnie uznać, że stanowi tajemnicę i niejako decyzją poinformować o tym wnioskodawcę. W przypadku art. 15 u.z.f.a, gdzie wprost wskazane jest, że istnieje zakaz udostępnienia wniosków i recenzji przez inny niż wykonawca projektu podmiot, wydanie decyzji nie było konieczne, ponieważ to przepis rangi ustawowej, a nie decyzja administracyjna w indywidualnej sprawie konkretyzuje prawa i obowiązki - obowiązek chronienia tajemnicy. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 191/12, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, nie zaś wtedy gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie. NCBR nie pozostaje w bezczynności, gdyż rozpatrzył wniosek skarżącej z dnia 28 lutego 2013 r. Organ na skutek rozpatrzenia wniosku poprzez wydanie informacji [...] uczynił zadość wymogom stawianym mu przez prawo, podejmując odpowiednią czynność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa) z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 ppsa. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne. Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.z.f.n. wnioski, recenzje, umowy i raporty z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę stanowią tajemnicę przedsiębiorstw w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Z ust. 2 wskazanego przepisu wynika natomiast, że informacje o wynikach realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę, podlegające ochronie na podstawie ust. 1, mogą być udostępniane wyłącznie przez uprawniony podmiot, który otrzymał środki finansowe na realizację tych zadań. Wbrew stanowisku prezentowanemu w skardze kasacyjnej, art. 15 ust. 2 u.z.f.n. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, ponieważ dotyczy wyłącznie wyników realizacji zadań finansowanych ze środków finansowych na naukę. Odesłanie zawarte w tym przepisie do ust. 1 nie dotyczy wskazanych w ust. 1 wniosków, recenzji umów i raportów z realizacji zadań finansowanych ze środków na naukę, a odnosi się jedynie do realizacji tych zadań. Pojęcie "informacja o wynikach realizacji zadań" użyte w art. 15 ust. 2 u.z.f.n. nie jest bowiem tożsame z pojęciem "wnioski, recenzje, umowy i raporty" użytym w ust. 1. Wnioskowane w niniejszej sprawie do udostępnienia, jako informacja publiczna, kopie protokołów z kontroli/audytów realizowanego przez beneficjenta zadania finansowanego ze środków przyznanych przez Dyrektora Narodowego Centrum Badań i Rozwoju, stanowią dokumenty wytworzone przez NCBR, jako jednostkę wykonującą zadania publiczne. Również sprawozdania z realizacji tych zadań pozostają w użyciu przez NCBR dla realizowanych przez NCBR zadań z zakresu finansowania nauki. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał powyższe dokumenty za informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p., a NCBR za zobowiązane do stosowania w przedstawionym zakresie przepisów u.d.i.p., w tym procedury rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Jeżeli więc w ocenie NCBR wnioskowana do udostępnienia informacja publiczna podlega ograniczeniu w jej udostępnieniu ze względu na okoliczności wynikające z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. oraz art. 15 ust. 1 u.z.f.n. (np. tajemnica przedsiębiorstw), to prawidłowo w zaskarżonym wyroku wskazano na zastosowanie formy decyzji określonej w art. 16 u.d.i.p., której nie spełnia powołane przez skarżącego kasacyjnie pismo skierowane do wnioskodawczyni udostępnienia informacji publicznej. Ustawowe ograniczenie dostępu do zasobów stanowiących informację publiczną nie uprawnia bowiem zobowiązanego do rezygnacji z zastosowania określonej w art. 16 u.d.i.p. procesowej formy udzielenia odpowiedzi wnioskującemu o udostępnienie informacji publicznej, w postaci decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji. W świetle powyższego, wbrew zarzutom kasacyjnym naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał NCBR za pozostające w bezczynności w udzieleniu wnioskodawczyni odpowiedzi w takiej formie procesowej, jaka wynika z przepisów u.d.i.p. wobec wnioskowanej przez nią do udostępnienia informacji publicznej. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.