I OSK 1446/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie NSA Wojciech Chróścielewski (spr.) del.WSA Iwona Kosińska Protokolant Małgorzata Penda po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Odwoławczej Komisji Stypendialnej przy Uniwersytecie Zielonogórskim w Zielonej Górze od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Go 157/09 w sprawie ze skargi S. Ś. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej przy Uniwersytecie Zielonogórskim w Zielonej Górze z dnia [...] stycznia 2009 r. w przedmiocie odmowy przyznania stypendium mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 25 czerwca 2009 r., II SA/Go 157/09, po rozpoznaniu skargi S. Ś. , uchylił zaskarżoną decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej przy Uniwersytecie Zielonogórskim w Zielonej Górze z dnia [...] stycznia 2009 r., oraz poprzedzającą ją decyzję Wydziałowej Komisji Stypendialnej Studentów Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska przy Uniwersytecie Zielonogórskim w Zielonej Górze z dnia [...] listopada 2008 r. wydane w przedmiocie odmowy przyznania stypendium mieszkaniowego. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Organ I instancji swoją decyzją na podstawie art. 173 ust. 1 pkt 7, art. 175 ust. 3, art. 179, art. 182, art. 184, art. 186, art. 207 ust. 1, 4 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. nr 164, poz. 1365, ze zm.) w zw. z § 1 ust. 2 i 3, § 2 ust. 1 pkt 7), § 3 ust. 1, § 4, § 8, § 9, § 12, § 13 Regulaminu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Zielonogórskiego (t. jedn. wprowadzony zarządzeniem nr 39 Rektora Uniwersytetu Zielonogórskiego z dnia 24 września 2008 r.), nie przyznał S, Ś. stypendium mieszkaniowego z tytułu zakwaterowania w domu studenckim lub innym obiekcie od 1 października 2008 r. do 30 czerwca 2009 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ II instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż strona odwołująca nie spełnia przesłanki, zgodnie z którą stypendium mieszkaniowe przysługuje, jeżeli codzienny dojazd z miejsca stałego zamieszkania do uczelni uniemożliwiałby lub w znacznym stopniu utrudniał studiowanie. W ocenie Odwoławczej Komisji Stypendialnej, Wydziałowa Komisja Stypendialna przy Wydziale Inżynierii Lądowej i Środowiska prawidłowo oceniła, że miejscem stałego zamieszkania S. Ś. , o którym mowa w art. 182 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, jest miasto Zielona Góra. Organ l instancji wziął pod uwagę obiektywne okoliczności świadczące o faktycznym przebywaniu S. Ś. w Zielonej Górze, oraz zamiar pobytu w tym mieście. Fakt, że S. Ś. jest studentką oraz związanie się umową najmu lokalu na czas nieokreślony, a także zamiar dalszego studiowania na Uniwersytecie Zielonogórskim (podanie o przyjęcie na I rok studiów stacjonarnych pierwszego stopnia na kierunku architektura i urbanistyka od roku akademickiego 2008/2009) świadczą zdaniem organu II instancji zarówno o przebywaniu w sensie fizycznym w Zielonej Górze, jak też o zamiarze stałego pobytu w tym mieście. Dlatego też nie można opierać się na subiektywnym przekonaniu Sylwii Światek, że jej miejscem zamieszkania jest obecnie Mozów, bowiem w żaden sposób tego nie wykazała. Skargę na powyższą decyzję złożyła S. Ś. która wniosła o jej unieważnienie podnosząc, że od października 2005 r. nie mieszka z rodzicami w Sulechowie, gdyż warunki panujące w domu uniemożliwiały jej studiowanie. Ponadto wskazała, że przez pewien czas mieszkała w domu swoich dziadków w miejscowości Mozów, z którego dojeżdżała na uczelnię, a fakt ten jej zdaniem poświadczają dokumenty złożone przez nią we wniosku o zapomogę z tytułu przejściowo trudnej sytuacji materialnej i przyznane stypendium socjalne z roku 2005 i 2006. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylając zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą stwierdził, że podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym dalej - "ustawa", zgodnie z którym student studiów stacjonarnych znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej może otrzymywać stypendium mieszkaniowe z tytułu zamieszkania w domu studenckim lub w obiekcie innym niż dom studencki, jeżeli codzienny dojazd z miejsca stałego zamieszkania do uczelni uniemożliwiałby lub w znacznym stopniu utrudniał studiowanie. Sąd uznał, że problemem, do którego sprowadza się rozpatrywana sprawa jest ustalenie czy skarżąca spełnia przesłankę dotyczącą stwierdzenia, że codzienny dojazd z miejsca stałego zamieszkania do uczelni uniemożliwiałby lub w znacznym stopniu utrudniał studiowanie. Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, iż intencją ustawodawcy była pomoc studentom stacjonarnym będącym w trudnej sytuacji życiowej w dostępie do uczelni, na której studiują. Skutkiem przyznania takiego stypendium jest opłacenie "zamieszkania w domu studenckim lub w obiekcie innym niż dom studencki". Z § 13 ust. 1 regulaminu pomocy materialnej dla studentów i doktorantów Uniwersytetu Zielonogórskiego wynika, że Wydziałowa Komisja Stypendialna przyznaje stypendia mieszkaniowe wszystkim zamiejscowym studentom studiów stacjonarnych, w których rodzinach dochód na osobę nie jest wyższy niż 572 zł i którzy mają potwierdzenie zakwaterowania w domu studenckim lub umowę o korzystanie z lokalu. Umowa o korzystanie z lokalu powinna zawierać następujące elementy: oznaczenie stron umowy, określenie udostępnianego lokalu wraz z jego adresem, czas trwania umowy (określony lub nieokreślony). Sąd uznał, że skarżąca spełnia wszelkie kryteria uzasadniające przyznanie pomocy. Mieszka ona na stancji z uwagi na studia, wynajęła mieszkanie, aby nie dojeżdżać czy to z Sulechowa czy też ze wsi Mozów (miejscowość pod Sulechowem – dom babci), a więc zdaniem Sądu całkowicie spełnia ona przesłanki wynikające z art. 182 ustawy do otrzymania stypendium mieszkaniowego. Zawarte w uzasadnieniu decyzji twierdzenie, że nie może ona otrzymać przedmiotowego świadczenia bowiem będąc studentką, związała się umową najmu lokalu na czas nieokreślony, a także ma zamiar dalszego studiowania na Uniwersytecie, co zdaniem organu świadczy zarówno o przebywaniu w sensie fizycznym w Zielonej Górze, jak też o zamiarze stałego pobytu w tym mieście nie znajduje uzasadnienia. Marginalnie Sąd zauważył, że takie stwierdzenia można wysnuć wobec każdego studenta, który wynajął mieszkanie w Zielonej Górze. Za niezrozumiałe Sąd uznał potraktowanie faktu wynajmowania przez skarżącą mieszkania za przesłankę negatywną do przyznania wnioskowanego świadczenia, skoro w regulaminie jednym z wymogów do jego przyznania jest właśnie zawarcie umowy o korzystanie z lokalu (zamieszkiwanie w innym obiekcie). Podobnie w przypadku dofinansowania na zamieszkanie w domu studenckim, okazać należy potwierdzenie zakwaterowania w domu studenckim. Jeśliby przyjąć tok rozumowania prezentowany w uzasadnieniu orzeczenia przez organ, to student mieszkający w domu studenckim, starający się o stypendium mieszkaniowe, również nie miałby szans na otrzymanie tego świadczenia, bowiem swoje życie koncentrowałby w mieście, w którym studiuje oraz przebywałby w nim fizycznie. Bezspornym jest, że student mający stały meldunek łatwiej może wykazać miejsce stałego zamieszkania. W przypadku studenta bez stałego meldunku należy w sposób bardziej wnikliwy przeprowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Trudno oczekiwać, aby skarżąca w okresie studiów nie koncentrowała swojego życia w Zielonej Górze, skoro studia uniwersyteckie trwają około 9 miesięcy w roku. Również świadczenie jakim jest stypendium mieszkaniowe przyznawane jest na czas trwania roku akademickiego. Z akt sprawy wynika, że okres wakacji S. Ś. spędza u babci w miejscowości Mozów. Oczywiście Sąd miał na uwadze treść art. 25 k.c. zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Należy jednak wziąć pod uwagę charakter życia studenckiego i okoliczność, że rok akademicki wymusza na studencie, aby większą część roku spędzał w mieście, w którym studiuje. W konsekwencji naruszenia przepisów, które w ocenie Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270, ze zm. – dalej – p.p.s.a.) uchylono decyzje organów obu instancji. Od powyższego wyroku Odwoławcza Komisja Stypendialna przy Uniwersytecie Zielonogórskim wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zaskarżonemu orzeczeniu zarzucając w trybie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie: I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 182 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 25 k.c. poprzez błędne zastosowania prawa materialnego poprzez przyjęcie, że przepisy te nie odnoszą się do sytuacji strony w ustalonym stanie faktycznym. II. przepisów postępowania: - naruszenie art. 3 § 1, art. 133 § 1 p.p.s.a., i art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 77 i 80 k.p.a., art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a, (uwzględnienie skargi) oraz art. 151 p.p.s.a. (nie oddalenie skargi), dokonanie błędnej oceny dowodów polegające uznaniu za wiarygodne i mające samodzielną moc dowodową oświadczenie strony, przy pominięciu okoliczności, że nigdy nie powoływała się ona wobec uczelni na fakt, że zamieszkuje w Mozowie, posługiwała się nieistniejącym adresem zameldowania w Sulechowie wprowadzając uczelnię w błąd i konsekwentnie podawała, że przebywa pod adresem w Zielonej Górze, a także fakt skoncentrowania jej interesów życiowych w Zielonej Górze, niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku motywów, jakimi kierował się przy jego wydaniu i nie wyjaśnił, dlaczego zostały naruszone przez organ odwoławczy przepisy prawa materialnego. W szczególności nie wiadomo, na jakiej podstawie Sąd doszedł do przekonania, że całokształt dowodów i wyczerpujące ustalenia, co do miejsca stałego zamieszkania strony są niewiarygodne i niezasadne uznając jednocześnie za wiarygodne oświadczenie studentki, że jej miejscem zamieszkania jest inne niż Zielona Góra i że jest nim Mozów albo Sulechów. - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. - Sąd nie zauważył, że organ odwoławczy rozpoznał sprawę wnikliwie na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i uwzględnił wszystkie znane mu okoliczności obiektywne. W oparciu o te zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania podług norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że o ile w przypadku strony spełnione są przesłanki 1-3 wynikające z art. 182 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym (jest studentką studiów stacjonarnych, znajduje się w trudnej sytuacji materialnej - dochód na osobę w jej rodzinie, to nie jest spełniona przesłanka, zgodnie, z którą stypendium mieszkaniowe przysługuje, jeżeli codzienny dojazd z miejsca stałego zamieszkania do uczelni uniemożliwiałby lub w znacznym stopniu utrudniał studiowanie. W ocenie Odwoławczej Komisji Stypendialnej, miejscem stałego zamieszkania strony, o którym mowa w art. 182 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, jest miasto Zielona Góra. Fakt, że strona jest studentką Uniwersytetu Zielonogórskiego oraz związanie się umową najmu lokalu na czas nieokreślony, a także brak zameldowania na pobyt stały oraz zamiar dalszego studiowania na Uniwersytecie Zielonogórskim świadczą zarówno o przebywaniu w sensie fizycznym w Zielonej Górze, jak też o zamiarze stałego pobytu w tym mieście i uczynieniu z Zielonej Góry centrum swoich interesów życiowych. Za taką oceną przemawia obecna sytuacja osobista i materialna strony, pozwalająca na obiektywne stwierdzenie przez organy zamiaru stałego pobytu w Zielonej Górze. Utrzymuje się ona z otrzymywanych od rodziców alimentów oraz ze świadczeń pomocy materialnej (stypendium socjalnego, na wyżywienie, zapomóg) otrzymywanych od Uniwersytetu. Wobec tego, że nie posiada zameldowania na pobyt stały pod żadnym adresem, nie mógł być zastosowany środek dowodowy w postaci zameldowania. Sąd wskutek błędnej wykładni zastosował w sprawie przepis art. 182 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym tylko częściowo nie odnosząc się do określonej w tym przepisie kluczowej przesłanki, zgodnie z którą stypendium mieszkaniowe przysługuje, jeżeli codzienny dojazd z miejsca stałego zamieszkania studenta do uczelni uniemożliwiałby lub w znacznym stopniu utrudniał mu studiowanie. Sąd dokonał oceny wykładni i zastosowania przez organ odwoławczy przepisów przez pryzmat przepisu regulaminu pomocy materialnej studentów i doktorantów Uniwersytetu Zielonogórskiego, który nie może być w ogóle brany pod uwagę jako akt prawny wewnętrzny. Sąd uznał, że dla spełnienia przesłanek z art. 182 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym konieczne i zarazem wystarczające jest spełnienie zapisów regulaminowych. Tymczasem organ odwoławczy prawidłowo uznał, że jedyną podstawą materialną w przedmiotowej sprawie mogą być przepisy art. 182 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym i art. 25 k.c. a przepisy regulaminu mogą być stosowane wyłącznie w sposób niesprzeczny z powołanymi wyżej przepisami powszechnie obowiązującymi. Gdyby przyjąć tak jak Sąd, że wszyscy studenci, którzy studiują w Zielonej Górze mają miejsce zamieszkania w domu rodzinnym, a przez to utrudniony dojazd na uczelnię i dlatego wynajmują stancję, niepotrzebny byłby w ogóle przepis art. 182 ust. 1 ustawy określający przesłanki przyznania stypendium mieszkaniowego i konieczność badania przez organy czy zachodzą określone w nim kryteria, przesłanki. Tymczasem jest inaczej, każdy student ma inną sytuację życiową wymagająca każdorazowo uwzględnienia przez organ i nie dla wszystkich dom rodzinny jest miejscem stałego zamieszkania. Ponadto nie wszystkim studentom ze względu na miejsce zamieszkania utrudnia się przez to dojazd na uczelnię. Nawet nie każdy student zamiejscowy ma utrudniony dojazd na uczelnię - to też wymaga badania. Sąd, analizując zarzuty skargi nie skonfrontował ich z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie przez OKS i z ustaleniami organu oraz bezkrytycznie przyjął oświadczenie studentki za prawdziwe, nie odnosząc go do żadnych dowodów, ani też nie wskazując powszechnie obowiązującego przepisu prawa, na podstawie którego mógł tak postąpić. Sąd nie wyjaśnił zatem w sposób adekwatny do celu postępowania, dlaczego jego zdaniem organ odwoławczy naruszył przepisy prawa materialnego. Wskazanie takie nie może bowiem odbyć się przez odniesienie do przepisów regulaminu pomocy materialnej Uniwersytetu Zielonogórskiego, co ma miejsce w uzasadnieniu Sądu. Uzasadnienie wyroku nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., nie jest szczegółowe, nie pozwala poznać toku rozumowania Sądu, a ponadto zamiast na analizie powszechnie obowiązujących przepisów prawa w głównej mierze opiera się na przepisach regulaminu pomocy materialnej studentów i doktorantów Uniwersytetu Zielonogórskiego, stosowanych dodatkowo wybiórczo i bez głębszej refleksji. Sąd przy interpretacji § 13 ust. 1 regulaminu pominął § 1 ust. 3 regulaminu zawierający definicję studenta zamiejscowego. Wskutek tego błędnie przyjął, że Sylwia Światek jest studentem zamiejscowym i należy jej przyznać stypendium mieszkaniowe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie tylko jest całkowicie bezzasadna, ale dodatkowo, forma uzasadnienia podniesionych w niej zarzutów wydaje się być całkowicie niedopuszczalna. Abstrahując od tego, iż na gruncie prawa administracyjnego brak jest podstawy prawnej do tego, aby analizować przepisy tego prawa przez pryzmat uregulowań prawnych zawartych w kodeksie cywilnym, sposób interpretacji tak art. 182 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, jak i art. 25 k.c. zaprezentowanej przez składającą skargę kasacyjną jest w najwyższym stopniu błędny. W myśl art. 25 k.c. "Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu". Nie ulega wątpliwości, iż studia wyższe, ze względu na zakreślony programem studiów tok ich odbywania, trwają przez określony przedział czasu. Nie można przyjmować tak, jak czyni to składająca skargę kasacyjną, iż, każdy student mieszkający w czasie studiów w akademiku, czy też wynajmujący "stancję" - pokój czy mieszkanie - w miejscowości, w której ma siedzibę szkoła wyższa, czy też w miejscowości pobliskiej, z której dojazd na zajęcia mieści się w granicach zdrowego rozsądku - przebywa w tej miejscowości z zamiarem stałego pobytu. Faktem notoryjnym są sytuacje, iż absolwent wyższej uczelni wraca do miejscowości rodzinnej po ukończeniu studiów, czy też przenosi się do zupełnie innej miejscowości związanej z miejscem zamieszkania swego partnera życiowego. Trudno więc uznawać, tak jak czyni się to w skardze kasacyjnej, że wszyscy studenci wynajmujący w czasie studiów mieszkanie czy też mieszkający w domu akademickim, posiadają w tej miejscowości miejsce zamieszkania w rozumieniu art. 25 k.c. Sposób interpretacji art. 25 k.c. dokonany w skardze kasacyjnej prowadziłby zresztą do całkowitej praktycznie niemożliwości zastosowania przepisu art. 182 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. Zgodnie z tym przepisem stypendium mieszkaniowe może otrzymać student studiów stacjonarnych znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej, z "tytułu zamieszkania w domu studenckim lub obiekcie innym niż dom studencki, jeżeli codzienny dojazd z miejsca stałego zamieszkania do uczelni uniemożliwiałby lub w znacznym stopniu utrudniał studiowanie". Wykładnia tego przepisu stosowana przez działające w rozpoznawanej sprawie organy administracji prowadziłaby bowiem do eliminacji możliwości przyznania takiego stypendium osobie, która w poprzednim roku akademickim lub w poprzednim semestrze (art. 184 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym) otrzymała takie stypendium. Przyjęte przez organy administracji znaczenie użytego w art. 182 ust. 1 w zw. z art. 25 k.c. pojęcia "miejsca stałego zamieszkania" musiałaby prowadzić do uznania, iż tym miejscem jest miejscowość, na terenie której ulokowany jest akademik, bądź położony jest lokal, który w całości lub części wynajmuje student. Taka interpretacja jest całkowicie niezgodna z ratio legis ustawodawcy. Konstrukcja art. 182 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym wskazuje, że intencją ustawodawcy było przyznawanie stypendium mieszkaniowego wszystkim studentom, spełniającym przesłanki określone w tym przepisie, przy założeniu, że ich miejsce stałego zamieszkania przed rozpoczęciem studiów uniemożliwia lub utrudnia w znacznym stopniu codzienny dojazd do uczelni, bądź miejsce stałego zamieszkania przed złożeniem w toku studiów po raz pierwszy wniosku o pomoc materialną określoną w art. 173 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 7 Prawa szkolnictwie wyższym znajduje się w miejscowości z której codzienny dojazd uniemożliwiłby Lub w znacznym stopniu utrudniał studiowanie. Na marginesie można zauważyć, że użyte w tym przepisie określenie "codzienny dojazd" nie może być z uwagi na plan zajęć na poszczególnych latach studiów traktowane dosłownie, bowiem jest faktem notoryjnym, że nie zawsze rozkład zajęć wymaga od studenta codziennego pobytu na uczelni. Także podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania są całkowicie chybione. Zauważyć przy tym wypada, że wyłączną przyczyną uchylenia przez Sąd decyzji organów obu instancji było naruszenie prawa materialnego – art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., tak więc formułowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego – art. 145 § 1 pkt 1 lit c. w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. nie wydaje się w tej sytuacji uprawnione. Wyrok Sądu I instancji zawiera uzasadnienie całkowicie odpowiadające wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a., więc zarzut naruszenia tego przepisu jest zupełnie nietrafny. Także chybiony jest zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., bowiem w pełni uprawnione było orzekanie przez Sąd w sprawie na podstawie jej akt, po zamknięciu rozprawy. Nie można w sposób uprawniony stawiać zaskarżonemu wyrokowi także zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych bowiem dokonana przez Sąd kontrola zgodności z prawem zaskarżonych decyzji w pełni odpowiada wymogom stawianym sądowi przez przepisy p.p.s.a., stanowi więc, w pełnym znaczeniu, sprawowanie wymiaru sprawiedliwości. Zauważyć przy tym należy, iż istotą aktów prawa wewnętrznego, w tym tzw. aktów prawa zakładowego jest to, że wiążą one jednostki organizacyjne podlegle organowi je stanowiącemu, jednak pośrednio mogą wpływać na prawa i obowiązki obywateli – J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Wolters Kluwer, Zakamycze, 2006, s. 72, E. Ochendowski, Prawo administracyjne, Część ogólna, Toruń 1999, s. 70. Absolutnie niezrozumiale jest, że Odwoławcza Komisja Stypendialna przy Uniwersytecie Zielonogórskim, która uzyskała uprawnienia do decydowania w charakterze organu II instancji o przyznawanych studentom świadczeniach z zakresu pomocy materialnej od Rektora tego Uniwersytetu na podstawie art. 175 ust. 3 Prawa o szkolnictwie wyższym, próbuje dezawuować postanowienia regulaminu ustalonego przez tego Rektora w porozumieniu z organem samorządu studenckiego na podstawie art. 186 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym. Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.