I OSK 1500/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1767/22 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 22 września 2022 r., nr SKO.PS/4110/603/2022 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Zaskarżonym wyrokiem z 28 września 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1767/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi A.B. (dalej również: "wnioskodawca", "skarżący", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej również: "skarżący kasacyjnie", "organ odwoławczy", "organ II instancji", "SKO", "Kolegium") z 22 września 2022 r., nr SKO.PS/4110/603/2022 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego w formie wykupienia leków przepisanych przez lekarza otolaryngologa - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. (dalej również: "Burmistrz", "organ I instancji") z 3 sierpnia 2022 r., nr PS.B360/22.5102.005617.2022. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy. Wnioskiem z 6 lipca 2022 r. (data wpływu do organu: 8 lipca 2022 r.), skarżący zwrócił się o wykupienie leków przepisanych przez lekarza otolaryngologa - do pisma dołączył receptę z 4 lipca 2022 r. Wskazał, że nie jest w stanie wykupić leków, ponieważ ponosi koszty hostelu, a organ odmawia mu prawa do pomocy społecznej, nie uwzględniając wniosków o przyznanie kolejnych świadczeń. Decyzją z 3 sierpnia 2022 r., nr PS.B360/22.5102.005617.2022 Burmistrz odmówił uwzględnienia ww. żądania. Uzasadniając przyczyny negatywnego dla strony załatwienia sprawy, wskazał na odmowę przeprowadzenia przez wnioskodawcę wywiadu środowiskowego (art. 107 ust. 4a ups) - potraktowaną również jako brak współpracy z organem (art. 11 ust. 2 ups) oraz stwierdzenie dysproporcji pomiędzy udokumentowaną przez skarżącego wysokością dochodów, a jego rzeczywistą sytuacją majątkową (art. 12 ups), co uzasadnia przyjęcie, że wnioskujący o zasiłek jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową wykorzystując własne zasoby. Burmistrz przywołał sytuację majątkową strony (wykazane dochody przyznane w ramach ups - łącznie: 1125,50 zł - różnego rodzaju zasiłki) i podkreślił, że skarżący: opłaca gotówką pobyty w hostelach od października 2021 r. - (1550 zł/mies.), partycypując również w kosztach utrzymania lokalu na os. A. w W. - (po połowie z J.K.), a zatem istnieje wyraźna różnica pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodów, a rzeczywistą sytuacją majątkową strony. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od ww. decyzji organu I instancji, aktem z 22 września 2022 r. utrzymało ją w mocy. Zauważyło, że art. 39 ups, jako podstawa decyzji uznaniowej, nie obliguje organów do uwzględnienia każdego żądania strony i nawet spełnienie przesłanek określonych w tym przepisie nie rodzi dla strony roszczenia o przyznanie świadczenia. Podzieliło stanowisko Burmistrza w zakresie konsekwencji braku zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, jako podstawy odmowy przyznania świadczenia. Wskazało, że odmowę taką należy traktować, jako brak współdziałania z pracownikiem socjalnym w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej. Zgodziło się także, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z J.K. (w rozumieniu art. 6 pkt 14 ups) oraz że o prowadzeniu jednoosobowego gospodarstwa domowego nie przesądza wyłącznie oświadczenie strony, a przede wszystkim ocena stanu faktycznego. Za zasadne uznało również przyjęcie, że wnioskujący posiada środki pozwalające na samodzielne zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych, ma przy tym zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe. Organ odwoławczy, uzasadniając utrzymanie aktu Burmistrza w mocy, powołał się także na dysproporcję pomiędzy dochodami deklarowanymi przez wnioskodawcę, a realnie wydatkowanymi przez niego kwotami (art. 12 ups), podkreślając, że pochodzenia środków - ponad otrzymywane świadczenia z OPS - skarżący nie wyjaśnił (zaciągnięte pożyczki). Organ II instancji podkreślił, że pomoc społeczna nie może stanowić stałego źródła dochodu dla osób z niej korzystających, nie służy ona bowiem spełnianiu wszystkich oczekiwań wnioskujących. W tej zaś sprawie Burmistrz wykazał, że A.B. posiada własne środki, pozwalające na zaspokojenie jego niezbędnych potrzeb bytowych. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był kompletny i prawidłowo oceniony przez organ I instancji, a wydany akt nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza uznając, że akty te nie zostały poprzedzone wszechstronną oceną okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Na wstępie przytoczył orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz scharakteryzował specyfikę aktów o charakterze uznaniowym. Wyjaśnił, że w toku postępowania o przyznanie zasiłku celowego organ powinien ustalić, czy wnioskodawca spełnia kryterium majątkowe przyznania pomocy oraz czy wnosi o zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Powinien też wziąć pod uwagę, czy strona korzysta z pomocy społecznej i jakie są możliwości finansowe OPS. Sąd wojewódzki podał, że w przypadku osób systematycznie korzystających z pomocy społecznej, nie jest konieczne przeprowadzanie wywiadu środowiskowego w celu rozpoznania każdego wniosku pomocowego. Zgodnie bowiem z art. 107 ust. 4 ups, w przypadku ubiegania się o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej po raz kolejny, a także gdy nastąpiła zmiana danych zawartych w wywiadzie, sporządza się aktualizację wywiadu. W przypadku osób korzystających ze stałych form pomocy aktualizację sporządza się, mimo braku zmiany danych, nie rzadziej niż co 6 miesięcy, a w przypadku osób przebywających w domach pomocy społecznej - nie rzadziej niż co 12 miesięcy. WSA przywołując orzecznictwo stwierdził, że przeprowadzanie wywiadu co kilka, czy kilkanaście dni, w odniesieniu do kolejnych wniosków nie tylko przysporzyłoby obowiązków pracownikom OPS, a także byłoby niezrozumiałe dla wnioskodawców, którzy w ten sposób obligowani byliby do potwierdzania przekazanych już organowi administracji informacji, czy dowodów. Przypomniał, że w tej sprawie 24 maja 2022 r. sporządzono wywiad środowiskowy - organ dysponował więc danymi pozwalającymi na ustalenie okoliczności faktycznych. Odmowa przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez skarżącego, w sytuacji gdy był on sporządzony niecałe dwa miesiące przed złożeniem wniosku, a równocześnie nie nastąpiły zmiany jego sytuacji życiowej, nie mogła zatem stanowić samoistnej podstawy odmowy przyznania świadczenia. WSA podał, że zagadnienia dotyczące tej formy gromadzenia materiału dowodowego w sprawie reguluje Rozporządzenie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2021 poz. 893, dalej: "rozporządzenie z 8 kwietnia 2021 r."), które nie zawiera regulacji nakazującej sporządzenie wniosków w części "C" w obecności wnioskodawcy. Organ mógł zatem przeprowadzić wywiad ze skarżącym (bez udziału J.K.) i w uwagach podać ocenę jego stanu rodzinnego. Sąd wojewódzki wskazał, że podstawę negatywnego rozstrzygnięcia organów w tej sprawie, stanowiły dwie okoliczności: 1) odmowa przez skarżącego sporządzenia wywiadu środowiskowego; 2) ustalenie przez organ, że pomiędzy deklarowanym przez skarżącego dochodem, a rzeczywistą sytuacją majątkową zachodzi istotna dysproporcja. (str. 8 uzasadnienia, str. 36 v. akt sąd.). Z zaskarżonej decyzji wynikało, że skarżący na stałe korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, a jednocześnie wydatkuje środki pieniężne na noclegi w hostelu, mając zaspokojone potrzeby mieszkaniowe (lokal komunalny). Zdaniem organów w toku postępowania nie wykazano, aby mieszkanie zajmowane przez skarżącego i J.K. nie nadawało się do użytkowania. Skarżący podnosił zaś posiadanie przez organy dowodów potwierdzających istnienie w lokalu pleśni, a nadto konsekwentnie twierdził, że z tego względu nie może tam na stałe przebywać (m. in. pismo z 28 czerwca 2022 r., k. 98 akt adm.). Sąd I instancji wskazał, że w aktach administracyjnych brak jest dokumentacji dotyczącej takiego stanu rzeczy, zaś organy nie odniosły się do tej kwestii w uzasadnieniach wydanych aktów. Powyższe WSA ocenił jako nieprawidłowe, gdyż była to okoliczność istotna dla wyniku tej sprawy. Konkludując powyższe Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: "kpa"), który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że organ nie dokonał wszechstronnych ustaleń dotyczących jednej z kluczowych dla sprawy okoliczności - ustalenia, czy lokal na os. A., ze względu na jego stan techniczny nadaje się do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego, w oparciu o całokształt dokumentów akt sprawy. WSA za zasadne uznał przyjęcie przez organy, że pomoc społeczna ma charakter subsydiarny i nie może stanowić stałego źródła utrzymania jej beneficjentów. Słusznie również, dokonując oceny możliwości przyznania skarżącemu wsparcia, wzięto pod uwagę możliwości finansowe organu, dotychczasową pomoc przyznaną skarżącemu oraz potrzeby innych osób wnioskujących o tę pomoc. Sąd I instancji podkreślił, że współpraca skarżącego w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej, powinna polegać tak na przedłożeniu wszelkich dokumentów, jak i wyjaśnień pozwalających organom na ocenę spełnienia przez niego przesłanek przyznania świadczenia. Przywołał tu: art. 4, art. 11 ust. 2 i art. 12 ups. Wskazał, że brak współpracy skarżącego z organem może stanowić podstawę odmowy udzielenia wnioskowanej pomocy. Zdaniem Sądu wojewódzkiego, organy ustalając sytuację majątkową strony, powinny wezwać ją do wykazania źródeł finansowania opłaty za pobyt w hostelu oraz ustalić, czy podejmuje próby przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, ewentualnie zastosować art. 75 § 2 kpa, bądź dopuścić dowód z przesłuchania wnioskującego. W ocenie WSA prawidłowe są ustalenia organów w kwestii stwierdzenia, że skarżący prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z J.K. i powinny być one wzięte pod uwagę przy ocenie spełnienia przez niego przesłanek przyznania wnioskowanego zasiłku. Zdaniem Sądu I instancji z zaskarżonej decyzji wynikało zaś, że organy z jednej strony uwzględniały kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej, by następnie w dalszej części decyzji wskazywać, że strona prowadzi wspólne gospodarstwo z ww. W konkluzji, Sąd wojewódzki nakazał organom ponowne rozpatrzenie sprawy i zgromadzenie materiału dowodowego istotnego dla jej wyniku, przy wykorzystaniu możliwości przewidzianych w kpa oraz ups. Zwrócił też uwagę na konieczność uwzględnienia przez organy obowiązku współdziałania skarżącego z organem oraz zapewnienia stronie prawa określonego w art. 10 kpa. Sąd I instancji rozpoznając sprawę uwzględnił dokumenty złożone przez A.B. na rozprawie 28 września 2023 r. (zaświadczenie lekarskie z 5 września 2023 r., pismo z MOPS w W. z 24 października 2022 r., adnotację urzędową z 23 września 2021 r., protokół przyjęcia ustnej skargi, pismo PPIS w W. z 23 lipca 2019 r., opinię mykologiczną z października 2019 r.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO, kwestionując go w całości i zarzucając "naruszenie prawa materialnego": 1) art. 11 i art. 12 i art. 107 ust. 4a i 5 ups, "(...) przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż brak współpracy Skarżącego z organami pomocy społecznej oraz dysproporcja pomiędzy wykazywanymi dochodami a wydatkami ponoszonymi przez Skarżącego nie stanowiła wystarczającej przesłanki do odmowy przyznania wnioskowanego zasiłku celowego"; 2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, "(...) przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności stanu technicznego lokalu nr [...] przy ul. A. [...] w W., z którego Skarżący korzysta wraz z Panią J.K., w konsekwencji nie ustalono, czy istotnie A.B. nieracjonalnie wykorzystuje własne środki przeznaczając je na okrycie kosztów zakwaterowania w hostelu." Podnosząc jak powyżej wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi na decyzję SKO z 22 września A.B. zasiłku celowego na zakup leków przepisanych przez otolaryngologa i jej oddalenie; względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie 2) zasądzenie na rzecz Kolegium kosztów postępowania kasacyjnego. W środku zaskarżenia zawarto również oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie ww. zarzutów. W odpowiedzi na ww. środek zaskarżenia strona wniosła o jego oddalenie. Zażądała również uznania skarżącego za osobę prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, wskazując, że fakt ten był powszechnie znany organom (na potwierdzenie czego przedłożyła m.in. kserokopie decyzji, przyznających zasiłki) oraz Sądowi I instancji. Wniosła także o dopuszczenie wszystkich przedłożonych przy odpowiedzi na skargę kasacyjną dowodów, z których jej zdaniem wynika, że w "(...) sprawie zdrowotnej, materialnej i mieszkaniowej nic się nie zmieniło, na okoliczność ustaleń organu I instancji, oraz nowych okoliczności dotyczących stanu technicznego lokalu komunalnego." Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "ppsa"), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 ppsa, nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają wskazane w środku zaskarżenia podstawy, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 182 § 2 ppsa, ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądała jej przeprowadzenia. Skarga kasacyjna jest zasadna. Zarzuty środka zaskarżenia, mimo częściowo nieprawidłowego określenia ich przez autorkę, jako "naruszenie prawa materialnego", oparte zostały na obu podstawach z art. 174 ppsa. Wskazano w niej bowiem również na wadliwości o charakterze procesowym - tu np.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa - mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca również uwagę na brak powołania się przez sporządzającą środek zaskarżenia na przepisy prawa stosowane przez wojewódzki sąd administracyjny i obowiązek odniesienia ich do uregulowań postępowania administracyjnego. Mieć bowiem na uwadze należy, że skarga kasacyjna stanowi środek zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie zaś odwołanie od aktu organu. Jednak powyższe wadliwości nie dyskwalifikują skargi kasacyjnej SKO, gdyż analiza podstaw kasacyjnych i uzasadnienia środka zaskarżenia pozwalają na wystarczająco jasne odczytanie postulowanych naruszeń. Zważywszy, że pomimo częściowo błędnej konstrukcji zarzutów możliwe jest ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie, wobec treści uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09. Na wstępie podkreślić należy, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego (art. 39 ups), to akt organu o charakterze uznaniowym, co w sposób istotny determinuje zakres i kierunek badania sprawy przez sąd administracyjny. Uznanie administracyjne cechuje się tym, że nawet przy aktualizacji przesłanek określonych w przepisie prawa materialnego, skorzystanie z określonej instytucji, nie stanowi o obowiązku organu uwzględnienia wniosku strony. Sam zatem fakt spełnienia ustawowych kryteriów, nie oznacza automatycznego, czy każdorazowego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego, zgodnego z jej oczekiwaniami. Decyzja powinna jednak realizować określone wymagania, tak aby władcze działanie organu nie było dowolne - wówczas bowiem należałoby je uznać za nieuprawnione, czy przekraczające granice uznania administracyjnego. Organ zobligowany jest więc należycie ustalić stan faktyczny sprawy tj.: wyjaśnić wszelkie istotne dla końcowego rozstrzygnięcia okoliczności, w sposób wyczerpujący zebrać, poddać analizie i rozpatrzyć zgromadzony w trakcie postępowania materiał dowodowy. Winien też przy załatwieniu sprawy uwzględnić i należycie wyważyć interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Rola sądu kontrolującego zgodność z prawem tego typu aktu sprowadza się zatem do zbadania, czy organ zebrał w sprawie pełny materiał dowodowy, czy poddał go należytej analizie oraz czy efekt tego działania został w sposób dostatecznie szeroki przedstawiony i uargumentowany w uzasadnieniu rozstrzygnięcia. Sąd kontroluje tu prawidłowość przeprowadzonego przez organ wnioskowania, prowadzącego do stwierdzenia, że w danym stanie faktycznym było/bądź nie było możliwe uwzględnienie wniosku o udzielenie danego rodzaju pomocy, oraz czy decyzja w tym przedmiocie została prawidłowo umotywowana. Przy czym, argumentacja w opisywanym zakresie musi być wewnętrznie spójna, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Zadaniem Sądu I instancji było więc ustalenie, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie istotne dla wyniku sprawy okoliczności, a przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie została przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów oraz sprawdzenie, czy treść żądania mieści się w dyspozycji art. 39 ups (w zakresie realizacji przesłanek podmiotowych i przedmiotowych). Powinien on również rozważyć, czy organ wziął pod uwagę treść żądania, odnosząc ją do hierarchii zgłaszanych potrzeb, także w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc i wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebrany w sprawie materiał dowodowy bez wątpienia spełniał powyższe warunki i był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ups, który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji odmawiającej przyznania wnioskowanej formy wsparcia, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Może on być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Prawo do większości świadczeń pieniężnych z ups uzależnione jest przy tym od spełnienia kryterium dochodowego, opisanego w art. 8 ust. 1 ustawy, które wyznacza trzy kategorie ewentualnych beneficjentów (osoby samotnie gospodarujące – 776 zł; osoby w rodzinie - 600 zł i rodziny, których dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zakres koniecznych w sprawie ustaleń wyznaczają przepisy prawa materialnego, które określają przesłanki istotne dla rozstrzygnięcia. Procedując wniosek organ administracji nie jest zatem zobowiązany do ustalania okoliczności nieistotnych z punktu widzenia przedmiotu sprawy. Zgodnie z art. 39 ust. 1 ups, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej, otwarty katalog takich potrzeb określa ust. 2 tego przepisu. Przedmiotem analizowanej sprawy jest przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na wykupienie leków zaleconych przez otolaryngologa. Żądanie oparte jest więc na zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej – co nie jest kwestionowane przez organ – nie stanowi również podstawy odmowy przyznania świadczenia. Dalej stwierdzić należało, czy organy dokonały wszelkich niezbędnych ustaleń dotyczących sytuacji osobistej i materialnej wnioskującego. Podały, że A.B. jest rozwiedziony, nie utrzymuje kontaktów z rodziną (dwoje dzieci); od 11 lat prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z J.K., z którą współdzieli lokal komunalny w W., przy os. A. [...] (pokój z aneksem kuchennym). Głównym najemcą jest J.K., skarżący został przez nią w tym mieszkaniu zameldowany. Fakt wspólnego gospodarowania przez ww. został wyraźnie przesądzony w aktach organów, które wskazywały, że uprzednio dokonywano nieprawidłowej oceny stanu rodzinnego strony, uznając go za osobę prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, gdy w rzeczywistości prowadzi on gospodarstwo domowe z J.K.. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, organy dokonały wszelkich niezbędnych ustaleń dotyczących sytuacji osobistej i materialnej wnioskującego, zachowały przy tym wymagane prawem zasady postępowania i skoncentrowały się na kwestiach istotnych dla tej sprawy. Prawidłowo również stwierdziły fakt wspólnego gospodarowania przez skarżącego z J.K. - stanowisko Sądu kasacyjnego w tej kwestii zostało szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu sprawy o sygn. akt I OSK 1497/24 (dot. zasiłku celowego na leki), wobec czego jego powielanie w tej sprawie jest niecelowe. Organy wzięły pod uwagę, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, schorowaną, leczącą się w wielu poradniach lekarskich. Stan zdrowia skarżącego również pozostaje poza sporem w tej sprawie. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy są różnego rodzaju świadczenia z OPS, z których strona systematycznie korzysta (zasiłki: stały, okresowy oraz celowe). Organy przedstawiły łączny dochód skarżącego zestawiając go z ujawnionymi wydatkami - odniosły go także do określonego prawem progu dochodowego. Zasadnie powołały się na dysproporcję opisaną w art. 12 ups, już samoistnie uzasadniającą negatywny dla skarżącego wynik sprawy, wobec kilkakrotnej, kategorycznej odmowy określenia przez niego źródeł z których finansuje on m.in. pobyt w hostelach w Krakowie od października 2021 r. Sąd wojewódzki uznał, że organ powinien był przeprowadzić dodatkowe dowody w tej kwestii, np. w postaci przesłuchania strony, czy odebrania oświadczenia z art. 75 § 2 kpa. Zdaniem Sądu kasacyjnego jest to niecelowe, gdyż skarżący wielokrotnie wprost oświadczał, że organ podejmował już próby uzyskania ww. informacji, co wynika np. z treści odpowiedzi strony na wezwanie wystosowane przez Burmistrza 14 lutego 2022 r. "do złożenia pisemnego wyjaśnienia z jakiego źródła Strona posiada zasoby finansowe w łącznej kwocie 7500 zł, które przeznaczono na zakwaterowanie w Hostelu..." (kopia wezwania k. 45 akt adm.), skarżący wskazuje, że wezwanie to jest bezzasadne i nie udziela na nie odpowiedzi (kopia pisma z 23 lutego 2022 r. - k. 46 akt adm.); treść oświadczenia złożonego w trybie art. 75 § 2 kpa z 24 maja 2022 r. (k. 9 akt adm.) - "(...) jestem zadłużony u wielu osób z uwagi na sytuację mieszkaniową..."; czy uzasadnienie wezwania z 17 czerwca 2022 r. (k. 66 akt adm.) skierowanego przez skarżącego do Dyrektora MGOPS w W., gdzie oświadcza on, że: "Pracownik socjalny nie skupiał się na udzielanych mu informacjach, ani na tym iż, w mieszkaniu czuć gryzący odór, a jedynie na tym skąd bierzemy środki na pokrycie kosztów Hostelu i opłat mieszkania, oraz na życie.". Z powyższego jasno wynika, że organ podjął próbę ustalenia przyczyny opisywanej rozbieżności i spotkał się z konsekwentną odmową strony. Odnotować w tym miejscu należy, że danych dotyczących stanu faktycznego sprawy, przedstawianych przez Burmistrza i SKO w uzasadnieniach zapadłych aktów administracyjnych, za wyjątkiem twierdzeń o wspólnym gospodarowaniu z J.K., skarżący w żaden sposób nie kwestionuje. W odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdza wprost, że dane te nie uległy zmianie i są organowi znane z urzędu. Z dokumentacji akt sprawy wynika również, że wnioskujący o zasiłek, pomimo wezwania go przez organ do złożenia stosownych wyjaśnień w kwestii dysproporcji dochodów i wydatków (kserokopia wezwania k. 45 akt adm., dotyczącego wskazania źródła zasobów finansowych na opłaty poniesione w związku z wynajmem pokoju w hostelu; zawiadomienie z 2 czerwca 2022 r. w trybie art. 79a kpa, wskazujące na ww. dysproporcję w wydatkowanych kwotach w odniesieniu do deklarowanego dochodu i umożliwiające udzielenie wyjaśnień przez stronę), pomimo pouczenia go o treści art. 4, art. 11 ust. 2 i art. 12 ups - a więc o obowiązku współdziałania z organem i konsekwencjach braku przedstawienia stosownych wyjaśnień - w żaden logiczny i skonkretyzowany sposób źródła ich pozyskiwania nie wskazał. Wyjaśnienia złożone przez skarżącego ograniczają się do oświadczeń o zaciąganych "pożyczkach od znajomych", czy "od wielu osób", a więc pozostają jedynie gołosłowne, wobec braku ich udokumentowania (np. umową pożyczki). Kwestia odmowy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jako braku współpracy strony z organem, również została oceniona przez Kolegium prawidłowo. Wypada przy tym częściowo zgodzić się z Sądem wojewódzkim, który przyjął, że wobec stałych beneficjentów świadczeń z ups nie jest konieczne przeprowadzanie wywiadu środowiskowego w celu rozpoznania każdego kolejnego wniosku pomocowego (art. 107 ust. 4 ups). Sytuacja taka zachodzi w szczególności wtedy, gdy strona - jak w tej sprawie - składa na przestrzeni krótkich odstępów czasu wiele żądań o podobnym charakterze, a organ jest już w posiadaniu danych dotyczących jej sytuacji rodzinnej, majątkowej, zdrowotnej i życiowej, uzyskanych uprzednio w innych postępowaniach. Odmowa przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez wnioskującego o wsparcie, jako przesłanka wydania aktu o charakterze negatywnym dla strony jest - co do zasady - warunkiem wystarczającym. Istotnym w zakresie stwierdzenia negatywnego stanowiska strony wobec przeprowadzenia wywiadu środowiskowego (jego aktualizacji) w tej sprawie, nie było jednak posiadanie już przez organ niezbędnych informacji dotyczących stanu faktycznego sprawy, a rzeczywista intencja, która kierowała skarżącym przy tym działaniu - czyli motywy, które podał artykułując odmowę. Pracownicy socjalni podjęli kilka prób przeprowadzenia wywiadu środowiskowego (24 czerwca 2022 r. - adnotacja urzędowa k. 7 akt adm.; 30 czerwca 2022 r. - skarżącego nie zastano; wyznaczono kolejny termin na 11 lipca 2022 r. - strona odmówiła przeprowadzenia wywiadu składając oświadczenie na druku urzędowym - k. 29 akt adm.). Bezspornym jest więc, że skarżący skutecznie odmówił przeprowadzenia wywiadu środowiskowego (jego aktualizacji), co uznać należało za obiektywny brak współpracy z pracownikami socjalnymi. Podkreślenia przy tym wymaga, że taka postawa strony nie była powodowana (ani też uzasadniana) wiedzą o braku konieczności aktualizacji danych, wobec dysponowania przez organ informacjami zebranymi już na gruncie innych, podobnych postępowań (np. wywiadu z 22 maja 2022 r.). Odmowa przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w tym przypadku stanowiła bowiem umotywowany jedynie subiektywnymi odczuciami skarżącego, sposób manifestacji jego negatywnego stosunku do przyjętej przez organ oceny jego sytuacji rodzinnej (wspólne gospodarowanie z J.K.). Stanowisko skarżącego było więc jego subiektywnym wyborem. Taka postawa strony nie powinna być akceptowana i nie można jej odczytywać na korzyść wnioskującego, sanując tym samym rzeczywisty brak jego współpracy z organem. O ile bowiem organ nie był w tej sprawie związany koniecznością przeprowadzenia wywiadu w związku z posiadaniem już danych istotnych, to wyartykułowana wprost odmowa strony nie miała oparcia w tej właśnie okoliczności. Wyrażała w rzeczywistości jedynie kontestację działań i stanowiska organu. Fakt ten - jako istotny i przeważający w ocenie braku współdziałania skarżącego z organem - zdecydował, że Kolegium rozstrzygnęło omawianą kwestię prawidłowo. W efekcie organ ustalił sytuację wnioskującego opierając się na dokumentacji akt sprawy i uwzględniając materiał dowodowy znany mu już z urzędu (na co również wskazano w uzasadnieniach wydanych aktów władczych). Odnosząc się do wskazania przez Sąd I instancji na konieczność ponownego przeprowadzenia przez organy postępowania i zgromadzenia materiału dowodowego istotnego - zdaniem tego Sądu - dla ustalenia mających znaczenie w sprawie okoliczności faktycznych, "(...) w tym dotyczących rzeczywistej sytuacji majątkowej, zdrowotnej, osobistej skarżącego, stanu technicznego mieszkania przy ulicy A." (str. 15 uzasadnienia; k. 40 akt sąd.), Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że są one zbędne. Przy rozstrzyganiu sprawy uwzględniono już bowiem całokształt sytuacji strony: tak majątkowej - której wykazania skarżący wprost odmawia; zdrowotnej - która nie jest w sprawie sporna; osobistej - która została w sprawie prawidłowo oceniona i nie stała u podstaw rozstrzygnięcia Kolegium. Zasadnie przyjęto, że pomoc społeczna ma charakter jedynie subsydiarny, wspierający beneficjentów w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych i nie może stanowić ich stałego źródła utrzymania. Organy wzięły pod uwagę możliwości finansowe, jakimi dysponują oraz pomoc przyznaną uprzednio skarżącemu, a także potrzeby innych osób wnioskujących o tego typu wsparcie. W ww. zakresie organ wypowiedział się w sposób logiczny i spójny, zebrał całokształt dokumentacji istotnej dla wydania aktu - w postępowaniu prawidłowo stosując zasady określone w art. 7, art. 75 § 1 i 2 oraz art. 77 § 1 kpa. Trafnie także ocenił zebrany materiał dowodowy (art. 80 kpa) i uargumentował zasadność przesłanek, którymi się kierował odmawiając przyznania wnioskowanej formy pomocy (art. 107 § 3 kpa). Akt Kolegium nie wykraczał zatem poza dozwolone ramy, nie nosił również cech dowolności. Okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione i wzięte pod uwagę w procesie orzeczniczym. Nadto strona była na bieżąco informowana o stanie sprawy (w tym m.in. w trybie art. 79a kpa, art. 10 kpa), miała możliwość zapoznania się z aktami oraz wyrażenia swojego stanowiska - brała tym samym czynny udział w postępowaniu - w formie rozmów telefonicznych z pracownikami organu (co wynika z notatek urzędowych w aktach sprawy i co strona przyznaje w przedkładanych pismach), wizyt w siedzibie organu, czy składając stanowiska w licznych pismach procesowych i odwołaniach. Zdaniem Sądu kasacyjnego pozostającym bez znaczenia dla wyniku tej sprawy, jest wyrażone przez Sąd I instancji wskazanie, dotyczące zbadania przez organy pomocowe stanu technicznego lokalu komunalnego, zajmowanego przez skarżącego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że ta sprawa dotyczy zasiłku na zakup leków i jedynie ten zakres badania wyznaczał kierunek gromadzenia materiału dowodowego. Jak zauważono już powyżej - organ administracji nie jest zobowiązany ustalać okoliczności, które z punktu widzenia przedmiotu sprawy nie mają znaczenia - a taką okolicznością jest właśnie w tym kontekście stan techniczny lokalu komunalnego zajmowanego przez stronę. Przyczynami odmownego stanowiska organów były: odmowa strony przeprowadzenia wywiadu środowiskowego i wykazana dysproporcja pomiędzy dochodami skarżącego a wydatkowanymi przez niego środkami, pozwalająca stronie na samodzielne przezwyciężenie trudnej sytuacji bytowej. Skoro zatem stwierdzono aktualizację dwóch ww. przesłanek negatywnych, uznając przy tym prawidłowe i kompletne zebranie materiału dowodowego w tej sprawie - przeprowadzanie dodatkowych ustaleń w zakresie stanu technicznego mieszkania komunalnego jest niecelowe. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosku o dopuszczenie dowodu z załączonych do tego pisma dokumentów, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje na treść art. 106 § 3 ppsa, zgodnie z którym: "Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie." Złożone przez stronę kopie dokumentów, pozostają w ocenie Sądu kasacyjnego bez istotnego wpływu na wynik tej sprawy – co zostało wyjaśnione już powyżej – a więc zbędnym staje się przeprowadzanie dodatkowego dowodu z ich treści. Uwzględniając powyższe rozważania oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 ppsa, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi. Na podstawie art. 207 § 2 ppsa odstąpiono od zasądzenia od A.B. na rzecz SKO zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, uznając, że zachodzi szczególny przypadek o którym mowa w tym przepisie.