I OSK 1588/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia del. WSA Dorota Apostolidis Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 955/13 w sprawie ze skargi G.P. na czynność Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miejskiej K. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od G. P. na rzecz Miasta K. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt III SA/Kr 955/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę G. P. na akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie odmowy umieszczenia na liście osób kwalifikujących się do przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miejskiej K. (pkt 1) i orzekł o zwrocie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu (pkt 2). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Wnioskiem z dnia 29 kwietnia 2013 r., G. P. zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o przyznanie mu - w trybie § 21 ust. 2 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz. Małop. poz. 5817) - lokalu mieszkalnego z gminnego zasobu mieszkaniowego. W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta K., pismem z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] wyjaśnił wnioskodawcy obowiązujące w K. zasady przyznawania lokali mieszkalnych komunalnych i podkreślił, że zastosowanie trybu pierwszeństwa, określonego § 21 ust. 2 w/w uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. dotyczy wyłącznie osób, które mają niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe - w rozumieniu wskazanej uchwały i osiągają niskie dochody. Tymczasem, wnioskodawca był współwłaścicielem budynku mieszkalnego położonego w L., co - w świetle § 54 ust. 1 pkt 1 w/w uchwały - wykluczało udzielenie mu pomocy mieszkaniowej z zasobów Gminy Miejskiej K. Po wyczerpaniu ustawowego trybu zaskarżenia, na wyżej przedstawiony akt Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2013 r. G.P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zakwestionował stanowisko organu, zgodnie z którym posiadanie tytułu prawnego do nieruchomości położonej w L. stanowiło przeszkodę w pozytywnym załatwieniu przedmiotowego wniosku. W ocenie skarżącego, posiadana bowiem nieruchomość nie zaspakaja jego potrzeb mieszkaniowych. Nieruchomości tej nie mógł bowiem używać. Zabudowana była ona wprawdzie budynkiem, w którym znajdowały się trzy lokale, ale dwa z nich były wynajmowane a trzeci – nie nadawał się do zamieszkania z przyczyn technicznych. Skarżący podnosił również, że czynsz z wynajmu lokali jest zajęty przez komornika na poczet długu alimentacyjnego. Zwracał tez uwagę, iż ma 60 lat, jest osobą niepełnosprawną w umiarkowanym stopniu, i był wieloletnim działaczem struktur podziemnych NSZZ "Solidarność". Twierdził też, iż po 33 latach mieszkania w K. nie ma zamiaru przenosić się do L. Aktualnie zaś mieszka w hotelu robotniczym w uciążliwych warunkach zatem od 10 lat stara się o przydział lokalu z zasobów Gminy K. w trybie szczególnym i po raz trzeci składa wniosek udzielenie pomocy w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. wniósł o jej odrzucenie ewentualnie – oddalenie. W ocenie organu, zaskarżone pismo Prezydenta Miasta K. nie było jednostronnym i władczym aktem administracyjnym, ale oświadczeniem woli dotyczącym odmowy zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego. W przypadku jednak, gdyby Sąd nie podzielił powyższego stanowiska, organ wyjaśnił, że wniosek skarżącego został załatwiony negatywnie, gdyż – w dacie jego złożenia - skarżący był współwłaścicielem budynku mieszkalnego położonego w L. przy ul. [...], o powierzchni ponad 100 m, stanowiącego trzy odrębne lokale mieszkalne (dwa lokale były wynajęte a trzeci pozostawał niezamieszkały z powodu złego stanu technicznego). Przepis zaś § 54 ust.1 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] wykluczał zaś udzielenie pomocy mieszkaniowej osobom posiadającym tytuł prawny do lokalu mieszkalnego bądź nieruchomości stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Podkreślono też, iż Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. Filia Nr [...] podejmował działania, zmierzające do spowodowania zmiany sytuacji mieszkaniowej skarżącego poprzez wykorzystanie posiadanych zasobów w drodze sprzedaży nieruchomości lub wynajmu na korzystniejszych niż dotychczas warunkach, ewentualnie zamieszkanie skarżącego w jednym z posiadanych lokali. W rezultacie organ stał na stanowisku, że posiadany tytuł prawny do nieruchomości umożliwiał skarżącemu samodzielne zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych np. poprzez jego zbycie i przekazanie uzyskanych w ten sposób środków na potrzeby mieszkaniowe. Na rozprawie przed Sądem skarżący oświadczył, że nie wyraża chęci zbycia tytułu prawnego do posiadanej nieruchomości i okoliczność ta - jego zdaniem - nie miała znaczenia w świetle § 54 ww. Uchwały Rady Miasta K., gdyż posiadana przez niego nieruchomość nie zaspakajała jego potrzeb mieszkaniowych. Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a" - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że nie była on uzasadniona. Na wstępie Sąd wyjaśnił, że skarga G. P. była w tym przypadku dopuszczalna w oparciu o treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., gdyż pismo Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] o odmowie rozpatrzenia wniosku o przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy Miejskiej K. stanowiło akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa a brak kontroli sądowoadministracyjnej tego aktu, pozbawiłby skarżącego należnej mu ochrony prawnej . Sąd podkreślił także w tym miejscu, iż mając na uwadze zasadę demokratycznego państwa prawa oraz zasadę praworządności, wyrażone w art. 2 i 7 Konstytucji RP, należało wszelkie wątpliwości, co do dopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej, interpretować na rzecz ochrony praw obywatelskich, w tym na rzecz prawa do sądu. Przechodząc zaś do kwestii związanej z kontrolą zasadności odmowy realizacji wniosku skarżącego, Sąd przytoczył treść § 54 ust. 1 uchwały Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego Zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń i zaakcentował, że w rozpatrywanej sprawie było okolicznością bezsporną, że skarżący posiadał tytuł prawny do nieruchomości położonej w L.przy ul. [....] o powierzchni ponad 100 m, stanowiącej trzy odrębne lokale mieszkalne. W związku z tym Sąd uznał, że stanowisko organu było zgodne z prawem. Wskazany przepis – jak wywodził Sąd - w sposób nie budzący wątpliwości określa, że negatywną przesłanką do uzyskania pomocy mieszkaniowej jest posiadanie nieruchomości , która m o g ł a b y stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych wnioskodawcy, a nie, że taką podstawę stanowi . Ustawodawca w tym przepisie wykluczył z kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o pomoc mieszkaniową z zasobów gminy wszystkie te osoby, które posiadając, jakikolwiek tytuł prawny do nieruchomości m o g ł y b y we własnym zakresie zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Fakt zaś, że dwa z trzech posiadanych mieszkań skarżący wynajmował - w ocenie Sądu - w sposób jednoznaczny przesądzało o słuszności stanowiska zajętego przez organ. Z tej przyczyny, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ – zdaniem Sądu - nie był zobligowany do prowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność, czy posiadana przez skarżącego nieruchomość m o g ł a b y zaspokoić potrzeby mieszkaniowe skarżącego, skoro co najmniej dwa lokale nadawały się do zamieszkania i faktycznie były wynajmowane. Argumentacja zaś skargi, dotycząca miejsca położenia lokali, czynszu z wynajmu zajętego przez komornika, standardu tych lokali, ani fakt zamieszkania w K. od ponad 30 lat nie mogła odnieść zamierzonego skutku, gdyż § 54 ust.1 pkt 1 ww. uchwały nie określał żadnych innych przesłanek, wyłączających z kręgu osób uprawnionych do pomocy mieszkaniowej, poza posiadaniem jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości mogącej stanowić podstawę zaspokojenia tych potrzeb we własnym zakresie wnioskodawcy bez względu na miejsce położenia tych lokali, faktu ich zamieszkiwania przez lokatorów, standardu i tego, kto i w jakiej wysokości pobiera czynsz. Sąd podkreślił też w tym miejscu, że każdy ma prawo swobodnego wyboru miejsca zamieszkania, jednak będąc właścicielem nieruchomości o powierzchni ponad 100 m2, w skład której wchodzą trzy lokale mieszkalne, z których dwa były wynajmowane, skarżący nie mógł oczekiwać, że jego wybór miejsca zamieszkania w K. powinien być realizowany w ramach publicznej pomocy z zasobu mieszkaniowego Gminy Miejskiej K. bowiem pomoc ta skierowana jest do osób, które nie są w stanie zaspokoić swoich podstawowych potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Wybór atrakcyjniejszej lokalizacji miejsca zamieszkania, czy wyższego standardu nie może być zaś realizowany w ramach środków będących w dyspozycji organów administracyjnych, których działania skierowane są - z natury rzeczy - do osób wymagających wsparcia w tym zakresie, z uwagi na brak jakichkolwiek możliwości własnych. Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie wykazało natomiast, że skarżący swoje potrzeby mieszkaniowe m ó g ł b y zaspokoić we własnym zakresie jako właściciel lokali mieszkalnych . Ostatecznie zatem Sąd przyjął, że skarżący nie spełniał wymogów określonych w § 21 ust. 2 ww. uchwały z dnia [...] października 2012 r.nr [...] Rady Miasta K. i w całości podzielił stanowisko organu jako zgodne z prawem. udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013.461.). W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w pkt 1,G. P. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie naruszenie prawa materialnego w postaci błędnej wykładni § 54 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta Kr. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń, a która doprowadziła do jego nieprawidłowego zastosowania w sprawie i uznania, iż przepis ten nie nakłada na organ administracji obowiązku oceny faktycznej możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych przez posiadaną nieruchomość a do zastosowania tego przepisu i odmowy rozpatrzenia wniosku o pomoc mieszkaniową wystarczające jest stwierdzenie faktu posiadania tytułu własności do nieruchomości, niezależnie od jej faktycznych możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącego. Wskazując na powyższą podstawę kasacyjną, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący twierdził, że kwestionuje ważność przepisu § 54 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń, ale jednak zagadnienie nieważności uchwały Rady Miasta K. nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Jednocześnie podnosił, że z powyższego unormowania wynika wprost, iż fakt legitymowania się tytułem prawnym nie jest wystarczający do wyłączenia danej osoby z kręgu osób, którym może być udzielona pomoc mieszkaniowa przez gminę i nie uprawnia do odmowy rozpatrzenia wniosku. Do stwierdzenia takiego wyłączenia konieczne jest, aby nieruchomość lub lokal, którego tytuł prawny dotyczy, mogła stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, we własnym zakresie. Konieczna jest więc ocena sytuacji w konkretnej sprawie i ustalenie przez właściwy organ, czy faktycznie lokal/nieruchomość mogłyby spełnić tę funkcję i czy wnioskodawca jest w stanie we własnym zakresie tę funkcję wykorzystać. Nie ma zaś możliwości ustalenia, czy lokal/nieruchomość mogłyby zaspokoić potrzeby mieszkaniowe, poprzestając jedynie na stwierdzeniu faktu istnienia tytułu własności. Umieszczenie przez ustawodawcę (organ ustanawiający przepisy prawa miejscowego) sformułowania "mógłby" wprowadza zatem konieczność badania i oceny stanu faktycznego nie tylko w odniesieniu do istnienia/nieistnienia tytułu prawnego, ale także do możliwości, jakie kreuje on dla właściciela-osoby wnioskującej o pomoc. Sam fakt posiadania nieruchomości nie oznacza przecież, że może ona zaspokoić potrzeby mieszkaniowe i to własnym nakładem wnioskodawcy znajdującego się często w trudnej sytuacji finansowej. Może być to przecież nieruchomość gruntowa niezabudowana, budynek w stanie surowym. Ponadto akcentowano, że nawet gdyby przyjąć, że sformułowanie "mógłby stanowić podstawę do zaspokojenia" nie mogło być przedmiotem przedstawionej wyżej wykładni i wymagało dalszej interpretacji, to należało, co najmniej przyjąć, iż było ono na tyle szerokie i nieprecyzyjne, iż trzeba było posłużyć się w jego przypadku wykładnią systemową i celowościową. Przepis powyższy dotyczy zaś kwestii szeroko pojętej opieki społecznej i wsparcia obywateli, chronionych normami konstytucyjnymi, w szczególności art. 75 Konstytucji. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstawy kasacyjnej, przytoczonej w skardze kasacyjnej, a który to zarzut okazał się jednak nieusprawiedliwiony. Analizowana sprawa dotyczyła czynności Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2013 r., polegającej na odmowie uwzględnienia wniosku G. P. o przyznanie - w trybie § 21 ust. 2 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz. Małop. poz. 5817) - lokalu mieszkalnego z gminnego zasobu mieszkaniowego. Jak wyjaśnił bowiem organ, przepis ten, regulując zasady pierwszeństwa w zawarciu umowy najmu lokalu, dotyczy wyłącznie osób, które mają niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe - w rozumieniu wskazanej wyżej uchwały - i osiągają niskie dochody. Tymczasem, skarżący był współwłaścicielem nieruchomości położonej w L., przy ul. [...], o powierzchni ponad 100 m, zabudowanej budynkiem składającym się z trzech lokali mieszkalnych (dwa lokale były wynajęte a trzeci pozostawał niezamieszkały z powodu złego stanu technicznego), co – w świetle § 54 ust.1 pkt 1 omawianej uchwały - wykluczało możliwość udzielenia stronie pomocy mieszkaniowej z zasobów gminnych. Stanowisko to podzielił Sąd Wojewódzki. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią § 54 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń, wydanej na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. poz.266), a który to przepis obowiązywał w dacie dokonywania zaskarżonej czynności, za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych nie były uznawane osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, który mógłby stanowić podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, przepis ten w sposób nie budzący wątpliwości zawierał negatywną przesłanką do uzyskania pomocy mieszkaniowej z zasobu gminnego w sytuacji, w której wnioskodawca posiadał nieruchomość, która m o g ł a b y stanowić podstawę do zaspokojenia jego potrzeb mieszkaniowych a nie, że taką podstawę stanowi. Niezależnie od tego Sąd wskazał, iż skoro dwa, z trzech posiadanych przez skarżącego mieszkań, były wynajmowane, to już sama ta okoliczność dowodziła, że organ nie był zobligowany - w realiach rozpoznawanej sprawy - do prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Kwestie bowiem podnoszone przez stronę, a dotyczące: miejsca położenia lokali, zajęcia przez komornika czynszu z wynajmu tych lokali, ich standardu, ani też fakt zamieszkania w K. od ponad 30 lat, nie mogły odnieść skutku, gdyż § 54 ust.1 pkt 1 ww. uchwały nie określał żadnych innych przesłanek, wyłączających z kręgu osób uprawnionych do pomocy mieszkaniowej, poza posiadaniem jakiegokolwiek tytułu prawnego do nieruchomości mogącej stanowić podstawę zaspokojenia tych potrzeb we własnym zakresie wnioskodawcy (to jest bez względu na: miejsce położenia tych lokali, fakt ich zamieszkiwania przez lokatorów, ich standard i tego, kto i w jakiej wysokości pobierał czynsz). W ocenie składu orzekającego, zarzut kasacyjny, jak wyżej wspomniano, nie był usprawiedliwiony. Przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów gminy musi być bowiem traktowane jako wyraz solidarności społecznej z osobami zamieszkującymi na terenie danej gminy, które nie mają zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, ale dotyczy to jedynie osób, które tego rodzaju potrzeb nie mogą zaspokoić we własnym zakresie z uwagi na osiąganie niskich dochodów. Podkreślenia przy tym wymaga, że kwestię wysokości owych dochodów należy postrzegać szeroko, gdyż pomoc mieszkaniowa z zasobów publicznych powinna odnosić się jedynie tych osób, które rzeczywiście – w ramach własnych środków - nie są w stanie zapewnić sobie i im najbliższym jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego. W związku z powyższym orzecznictwo sądowoadministarcyjne przyjmuje, że w takim przypadku trzeba uwzględniać zarówno dochody aktualne (bieżące) osoby wnioskującej o przyznanie pomocy, jak i potencjalne ich źródła, w tym przysporzenia, jakie łączą się ze zbyciem posiadanego przez stronę majątku nieruchomego albo jego obciążenie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2041/15). Pogląd ten podziela również skład orzekający w rozpoznawanej sprawie. W tym przypadku było zaś bezsporne, że skarżącemu przysługiwał tytuł prawny do nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, w którym wyodrębnione były trzy lokale mieszkalne. Kwestionowany przepis mówił zaś expressis verbis o "jakimkolwiek" tytule prawnym do lokalu mieszkalnego lub nieruchomości. Trafnie zatem Sąd Wojewódzki zauważył, że posiadanie przez skarżącego nieruchomości zabudowanej budynkiem w którym były lokale mieszkalne – już samo w sobie – przesądzało o tym, że nieruchomość skarżącego mogła (potencjalnie) zaspokoić jego potrzeby mieszkaniowe. Była to więc nieruchomość, o której mówił § 54 ust.1 pkt 1 omawianej uchwały. Okoliczność zaś, że skarżący nie chciał zamieszkiwać w G. a jedynie w K. , pozostawała poza zakresem rozstrzygnięcia. Podobnie należy ocenić fakt, że czynsz z wynajmu lokali, należących do skarżącego, był objęty zajęciem komorniczym z uwagi na jego zadłużenie alimentacyjne. O tym bowiem, w jaki sposób skarżący gospodarował własnymi środkami pieniężnymi oraz całym majątkiem decydował jedynie sam skarżący. W związku z powyższym nie można było twierdzić, iż zaskarżony wyrok naruszał w § 54 ust.1 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej K. oraz tymczasowych pomieszczeń, gdyż informacje, jakimi dysponował organ, odmawiając skarżącemu uwzględnienia jego wniosku, pozwalały na zajęcie tego rodzaju stanowiska. Przedmiotowa sprawa nie dotyczyła natomiast legalności samego unormowania zawartego w § 54 ust.1 pkt 1 uchwały Rady Miasta K. z dnia [...] października 2012 r. a zatem wywody dotyczące jego nieważności, zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie miały w tym przypadku żadnego znaczenia. Nie wpływa na to również okoliczność, że w dniu dzisiejszym powyższy przepis w takiej wersji już nie obowiązuje. Skarżący bowiem jako współwłaściciel nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym ma cały czas możliwość zapewnienia sobie mieszkania, albo we własnym budynku (oczywiście przy rozwiązaniu kwestii związanej z remontem jednego z lokali, bądź wypowiedzeniem najmu jednemu z najemców) albo w innym lokalu mieszkalnym - dzięki środkom uzyskanym ze sprzedaży własnej nieruchomości. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny – z mocy art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.