I OSK 1605/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Po 93/15 odrzucającego skargę S. K. na orzeczenie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z [...] listopada 2014 r. Nr [...] w przedmiocie naruszenia zasad etyki zawodowej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Orzeczeniem z [...] listopada 2014 r., Nr [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu po rozpatrzeniu odwołania mł. asp. S. K. od orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w Poznaniu z dni a [...] października 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zasad etyki zawodowej policjanta i odstąpienia od ukarania utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji. Doręczenie orzeczenia organu II instancji skarżącemu osobiście nastąpiło 2 grudnia 2014 r., pełnomocnikowi w dniu 5 grudnia 2014 r. W dniu 2 stycznia 2015 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła datowana na 31 grudnia 2014 r. skarga pełnomocnika skarżącego na powyższe orzeczenie dyscyplinarne Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z [...] listopada 2014 r., Nr [...]. W dniu 7 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 2 stycznia 2015 r. przekazał skargę do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu. Postanowieniem z 12 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 135f ust. 6 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) orzeczenia, postanowienia, zawiadomienia i inne pisma, wydane w toku postępowania dyscyplinarnego, doręcza się obwinionemu oraz obrońcy, jeżeli został ustanowiony. W razie doręczenia obwinionemu i obrońcy w różnych terminach pisma, od którego przysługuje odwołanie lub zażalenie, termin do złożenia odwołania lub zażalenia liczy się od dnia doręczenia, które nastąpiło wcześniej. Regulacja powyższa nie odnosi się wprawdzie wprost do orzeczeń od których przysługuje skarga do sądu administracyjnego, jednakże art. 135p ust. 1 tej samej ustawy stanowi, że w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Odpowiednia regulacja dotycząca doręczeń zawarta jest w art. 140 Kodeksu postępowania karnego, zgodnie z którym jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, orzeczenia, zarządzenia, zawiadomienia i odpisy, które ustawa nakazuje doręczać stronom, doręcza się również obrońcom, pełnomocnikom i ustawowym przedstawicielom. Z przytoczonych powyżej przepisów wyprowadzić można wniosek, że w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym w oparciu o ustawę o Policji, odmiennie niż na przykład w postępowaniu administracyjnym (por. art. 40 § 2 k.p.a.) skuteczne prawnie jest zarówno doręczenie orzeczenia obwinionemu jak i jego pełnomocnikowi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, termin do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na orzeczenie dyscyplinarne Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z [...] listopada 2014 r., Nr [...] rozpoczął swój bieg od daty doręczenia orzeczenia Sławomirowi Kasprzykowi i co za tym idzie upływał w dniu 2 stycznia 2015 r. W tym też terminie skarga została złożona przez pełnomocnika skarżącego, jednakże nastąpiło to bezpośrednio w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu, a więc wbrew przepisowi art. 54 § 1 p.p.s.a., przewidującemu pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. W takim przypadku, to jest przy wniesieniu skargi bezpośrednio do sądu, sąd winien przekazać skargę organowi, o którym mowa w art. 54 § 1 p.p.s.a.. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi (art. 53 § 1–3 p.p.s.a.) decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd. Natomiast dla oceny zachowania tego terminu nie można przyjąć daty nadania skargi do sądu lub do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a., gdyż na tym etapie postępowania niedopuszczalne jest zastosowanie trybu przewidzianego w art. 65 k.p.a. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, złożenie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nie ma wpływu na zachowanie terminu do jej wniesienia, a termin ten biegnie dopóty, dopóki sąd, który w tym wypadku zastępuje działanie skarżącego, nie przekaże skargi organowi właściwemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że Sąd ten przekazał skargę do Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu w dniu 7 stycznia 2015 r. Tym samym datę tę należy uznać jako datę wniesienia skargi, podczas gdy termin do jej wniesienia upływał z dniem 2 stycznia 2015 r. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w świetle powyższego uzasadnione jest stwierdzenie, że skarżący nie zachował trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i co za tym idzie skargę uznać należy za wniesioną po jego upływie. Niezachowanie przez skarżącego terminu do wniesienia skargi uniemożliwia zaś skuteczne wszczęcie postępowania sądowego. Pełnomocnik S. K. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia z 12 marca 2015 r., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie: – art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez jego zastosowanie w sytuacji, gdy brak było podstaw do jego zastosowania; – art. 135f ust. 6 i art. 135p ust. 1 ustawy o Policji przez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że termin na złożenie przez pełnomocnika skargi od orzeczenia dyscyplinarnego liczy się od momentu doręczenia orzeczenia obwinionemu, jeżeli doręczenie to nastąpiło w dacie wcześniejszej niż doręczenie pełnomocnikowi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że termin do wniesienia skargi upływał w dniu 5 stycznia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie podlega uwzględnieniu, ponieważ nawet gdyby doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, to nie miałoby ono wpływu na wynik sprawy. W sprawie nie ma znaczenia, czy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 2 stycznia 2015 r., czy w dniu 5 stycznia 2015 r. Skarga została bowiem skutecznie wniesiona dopiero w dniu 7 stycznia 2015 r. – to jest w dniu, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nadał skargę do właściwego organu. Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że jeżeli skargę wniesiono bezpośrednio do sądu, sąd powinien przekazać skargę organowi, o którym mowa w art. 54 § 1 p.p.s.a. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd. Wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego nie ma wpływu na zachowanie terminu do jej wniesienia, a termin ten biegnie dopóty, dopóki sąd nie przekaże skargi organowi właściwemu. W takim przypadku sąd zastępuje bowiem skarżącego. Nie ma wtedy podstaw, aby stosować art. 65 § 2 k.p.a., ponieważ k.p.a. nie reguluje postępowania przed sądami administracyjnymi (art. 1 tego Kodeksu). W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.