I OSK 1628/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 15 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 1063/16 w sprawie ze skargi [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 1063/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia [...] października 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, oddalił skargę. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu I instancji legły następujące ustalenia oraz ocena prawna. Decyzją z dnia [...] października 2016 r. znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], dalej jako "WINGK" utrzymał w mocy decyzję Starosty [...], dalej jako "Starosta" z dnia [...] czerwca 2016 r. znak: [...] o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] – K., gm. B., polegającej na wykreśleniu [...] Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w [...], dalej jako "ZMUW", jako władającego działkami nr [...] i [...] oraz zmianie użytku WP - grunty pod wodami płynącymi na użytek Wp - grunty pod rowami. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte na tle następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. W dniu 31 marca 2014 r. ZMUW wystąpił do Starosty o wprowadzenie ww. zmiany w rejestrze gruntów. W uzasadnieniu podał, że działki nr [...] i [...] w ewidencji wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, prowadzonej na podstawie art. 70 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz.U. 2001 nr 115 poz. 1229 ze zm.), dalej jako "u.p.w.", figurują jako rowy melioracyjne "R-D" i "R-D-1", wykonane w ramach zadań inwestycyjnych "R." i "P.". W konsekwencji, organem reprezentującym Skarb Państwa powinien być Starosta. Decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Starosta odmówił wprowadzenia żądanej zmiany. Rozstrzygnięcie to zostało decyzją WINGK z dnia [...] lipca 2015 r. uchylone do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność ustalenia interesu prawnego wnioskodawcy. Po ustaleniu, że ZMUW posiada interes prawny w niniejszej sprawie, Starosta wydał opisana na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. ZMUW złożył od powyższej decyzji odwołanie wskutek którego WINGK wydał decyzję z [...] października 2016 r. Organ odwoławczy ustalił, że ewidencja obrębu K. została założona w roku 1969. Organ przedstawił jak od tej pory kształtowały się dane ewidencyjne przedmiotowych działek. Wskazał, że w roku 2002 Starosta jako organ ewidencyjny dokonał konwersji danych ewidencyjnych z programu MSEG do programu EWOPIS, w ramach której utworzono nową jednostkę rejestrową [...], w której wykazano te same dane. Następnie, dokonując z urzędu zmiany w odniesieniu do działek nr [...] i [...] wykreślono Wojewódzki Zarząd Inwestycji Rolniczych Oddział Rejonowy w [...], wpisując w jego miejsce jako podmiot władający na zasadach posiadania samoistnego Skarb Państwa, a jako "trwały zarząd/zarząd" - ZMUW. W wyniku wprowadzenia nowej wersji programu EWOPIS dane z jednostki rejestrowej [...] przeniesiono do jednostki rejestrowej [...]. W dniu [...] lutego 2016 r. w jednostce tej zmieniono charakter władania z "trwałego zarządu/zarządu" na "zarząd". WINGK wskazał, że w dniu [...] października 2014 r. organ I instancji przeprowadził oględziny działek nr [...] i [...], w toku których ustalono, że woda płynie przez nie w sposób ciągły. Koryto cieku przepływającego przez działkę nr [...] zostało uregulowane w górnym odcinku, gdzie występuje zabudowa. Natomiast na terenach rolnych płynie naturalnym korytem. Dolny odcinek cieku został zasypany, dlatego woda płynie sztucznym korytem. Nowe koryto przechodzi pod drogą przepustem. Ciek poniżej przepustu płynie wzdłuż drogi polnej, a następnie wpływa do rzeki [...]. Podczas oględzin przedstawiciele ZMUW oświadczyli, że na przedmiotowych działkach wykonywany był obiekt melioracyjny R. oraz P., w ramach którego uregulowano przepływ tego cieku. Przedłożyli ponadto kopię dokumentu z 1985 roku: Wykaz urządzeń i budowli - melioracje szczegółowe, w którym wykazany jest "Rów D". Do pisma z dnia [...] stycznia 2015 r. dołączono "Oświadczenie" Dyrektora ZMUW, w którym stwierdzono, że zgodnie z ewidencją wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów na działkach nr [...] i [...] występuje rów melioracyjny szczegółowy "R- D", wykonany w ramach zadania inwestycyjnego "P." i "R.". Dalej organ stwierdził, że zgodnie z mapą dostępną na stronie internetowej Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...], dalej jako "RZGW", działki nr [...] i [...] położone w obrębie K. stanowią ciek naturalny, bez nazwy, mający początek na pograniczu miejscowości K. i R. z ujściem do rzeki [...]. Z pisma RZGW w Warszawie z dnia [...] września 2016 r. wynika, że według danych z katastru wodnego na dzień 2 września 2016 r., przedmiotowe cieki zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.w. należy zaliczyć do kategorii śródlądowych wód powierzchniowych płynących. W ocenie tego organu, w przypadku wątpliwości co do charakteru wody, konieczne jest przeprowadzenie przez podmiot zainteresowany ekspertyz hydrologiczno-hydrograficznych. W dalszej części uzasadnienia organ przywołał treść art. 10 ust. 1 a i 2, art. 11 ust. 1 pkt 4 u.p.w. oraz § 4 ust. 1 i § 5 lit. f i g statutu ZMUW. Przywołując treść art. 20 ust. 2 pkt 1, art. 22 ust. 1 i art. 24 ust. 2a lit. a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. 1989 nr 30 poz. 163 ze zm.), dalej jako "p.g.k.", stwierdził, że organ ewidencyjny miał obowiązek wykazania w ewidencji gruntów i budynków właściwego podmiotu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, jeżeli zmiana informacji dotyczących tego podmiotu wynikała z przepisów prawa, w tym u.p.w. Organ ustalił, że działki nr [...] i [...] pokrywają się z trasą przepływu cieku zaliczonego wg RZGW w Warszawie do kategorii wód powierzchniowych płynących, będących zgodnie z art. 10 ust. 1a i 2 u.p.w. własnością Skarbu Państwa. Nie ma zatem podstaw do wprowadzenia żądanej przez wnioskodawcę zmiany. Zgodnie ze stanowiskiem WINGK, stosownie do treści § 44 i § 45 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, dalej jako "rozporządzenie", starosta jako organ ewidencyjny rejestruje stany podmiotowe i przedmiotowe zmieniające się w czasie, w oparciu o kolejno powstające dokumenty. Według organu, w niniejszej sprawie ZMUW nie przedstawił dokumentów stanowiących podstawę do wprowadzenia żądanych zmian, a przede wszystkim dowodów na to, że właściwy w odniesieniu do wód pokrywających grunty przedmiotowych działek jest inny podmiot. Organ przyznał, że kwestia ustalenia podmiotu właściwego w stosunku do przedmiotowych działek nie jest jednoznaczna, tym niemniej zlecenie sporządzenia stosownych dokumentów nie należy do organów ewidencyjnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ZMUW wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w jego ocenie, w przeszłości niezgodnie ze stanem prawnym i faktycznym oraz bez wiedzy skarżącego Starosta dokonał w ewidencji gruntów wpisu zarządcy/trwałego zarządy i oznaczenia użytku jako "Wp". Skarżący zarzucił, że nie został poinformowany o zmianie nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w jednostce rejestrowej nr [...] (z "trwałego zarządu/zarządu" na "zarząd"), co stanowi naruszenie art. 24 ust. 2b pkt 1 p.g.k. Ponadto, ZMUW nie może wykonywać "zarządu", ponieważ takiej formy władania gruntem nie przewiduje art. 18 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 1997 nr 115 poz. 741 ze zm.), dalej jako "u.g.n.". Natomiast na gruncie przepisów u.p.w. samorządowe jednostki organizacyjne nie są uprawnione do władania gruntami pod wodami. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b p.g.k. oraz § 10 ust. 2 i § 11 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia. Dodatkowo skarżący podniósł, że z zaskarżonej decyzji nie wynika w jakiej dacie i na podstawie jakiego dokumentu dokonano wpisu oznaczenia użytku "Wp". Dalej, przywołując treść § 66, § 28 i § 9 ust. 3a rozporządzenia, zarzucił organowi niewskazanie mapy ewidencyjnej, która zawiera granice konturów wód, które organ uznaje za ciek. Nie przedstawiono danych w zakresie linii brzegu. Zdaniem skarżącego powołanie się na pismo RZGW w Warszawie z dnia [...] września 2016 r. jako źródła danych co do charakteru wód nie ma uzasadnienia. Wskazał, że w razie wątpliwości dotyczących charakteru wód, konieczne jest przeprowadzenie ekspertyzy hydrologiczno-hydrograficznej. Oznacza to zdaniem skarżącego, że wpisy wynikające z mapy nie mają charakteru wiążącego. W odpowiedzi na skargę WINGK wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że w ramach postępowania ewidencyjnego nie można ustalać linii brzegowej cieku. Tryb ustalenia linii brzegowej uregulowany jest w art. 15 ustawy u.p.w. Pismo RZGW w Warszawie z dnia [...] września 2016 r. nie jest źródłem danych ewidencyjnych, tym niemniej organ miał prawo zapoznać się ze stanowiskiem innych organów właściwych w sprawach gospodarowania gruntami. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji WSA w pierwszej kolejności podkreślił, że prowadzona przez starostów ewidencja gruntów i budynków ma wyłącznie rejestrowy i deklaratoryjny charakter, a w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że ewidencja gruntów i budynków jest tylko specjalnie prowadzonym i wywierającym określone skutki prawne zbiorem informacji o gruntach, który pełniąc funkcje informacyjno-techniczne, nie rozstrzyga sporów o prawa do gruntów, ani nie nadaje tych praw. Sąd wskazał, na treść § 10 oraz § 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia oraz podkreślił, że zastosowanie w rozpoznawanej sprawie znajduje § 12 ust. 1 rozporządzenia. Dalej podniósł, że stosownie do treści § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, a stosownie do ust. 2 tego przepisu określono, że przy aktualizacji operatu ewidencyjnego stosuje się odpowiednio § 35 rozporządzenia, który wskazuje źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji. WSA zauważył, że jak wynika z akt sprawy, od roku 1983 nieprzerwanie sporne działki nr [...] i [...] figurują w rejestrze gruntów jako wody płynące ("Wp"). Działki te powstały z połączenia działek o nr: [...][...][...][...] i części działki nr [...], które zgodnie z instrukcją Ministra Rolnictwa z dnia 21 kwietnia 1955 r. stanowiły wodocieki. Zgodnie z mapą dostępną na stronie internetowej RZGW w Warszawie, działki nr [...] i [...] położone w obrębie K. stanowią ciek naturalny, bez nazwy, mający początek na pograniczu miejscowości K. i R. z ujściem do rzeki [...]. Ponadto, z pisma RZGW z dnia [...] września 2016 r. wynika, że wg stanu na dzień 2 września 2016 r., przedmiotowe cieki zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 lit.a u.p.w. należy zaliczyć do kategorii śródlądowych wód powierzchniowych płynących. Oględziny przeprowadzone w dniu [...] października 2014 r. wykazały zaś, że woda płynie przez ww. działki w sposób ciągły. W ocenie Sądu, powyższe okoliczności ustalone przez organ I instancji uprawniały do przyjęcia, że działki nr [...] i [...] stanowią wody powierzchniowe płynące, wymienione w art. 5 ust. 3 pkt 1 lit.a u.p.w. Ponadto odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor RZGW w W. jest zgodnie z art. 92 ust. 1 u.p.w. organem administracji rządowej (niezespolonej, w regionie wodnym). W niniejszej sprawie działający z upoważnienia dyrektora RZGW jego zastępca udzielił informacji mającej istotne znaczenie dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co jest prawidłowe zgodnie z treścią art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 1960 nr 30 poz. 168 ze zm.), dalej jako "k.p.a.". Z kolei przepis art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W ocenie WSA, biorąc pod uwagę zadania i kompetencje dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej, którzy jako właściwi w sprawach gospodarowania wodami w regionie wodnym, zobowiązani są m.in. do prowadzenia katastru wodnego dla regionu wodnego (art. 92 ust. 2 pkt 8 u.p.w.), nie budzi wątpliwości, że właśnie do tego organu wystąpił o udzielenie informacji organ ewidencyjny. Sąd I instancji doszedł również do wniosku, że wbrew twierdzeniom skarżącego, brak podstaw do uznania, iż na spornych działkach znajdują się grunty pod rowami. Odnosząc się do żądania zmiany dotychczasowego oznaczenia w ewidencji użytku gruntowego Wp - grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi na użytek gruntowy W - rowy, WSA wyjaśnił, że w załączniku nr 6 do rozporządzenia zaliczono do gruntów pod rowami "W" - grunty zajęte pod otwarte rowy pełniące funkcje urządzeń melioracji wodnych szczegółowych dla gruntów wykorzystywanych do produkcji rolniczej (poz. 8); do gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi "Wp" - grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 u.p.w. (poz. 24). Z kolei, jak wynika z art. 5 ust. 3 pkt 1 u.p.w., śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na płynące i stojące. Przepisy § 45 ust. 1 i 2 w zw. z § 35 pkt 4 rozporządzenia jasno wskazują, że źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są dane zawarte w innych ewidencjach i rejestrach. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się oświadczenie Dyrektora ZMUW z którego wynika, że zgodnie z ewidencją wód, urządzeń melioracji wodnych oraz zmeliorowanych gruntów, prowadzoną w oparciu o art. 70 ust. 3 u.p.w., rów melioracyjny szczegółowy R-D, stanowiący działki nr ew. [...]1 i [...], obręb K. został wykonany w ramach zadań inwestycyjnych "P." i "R.", jednakże materiał dowodowy mający uwiarygodnić to oświadczenie budzi wątpliwości. WSA podniósł, że z dokumentu pod nazwą: "Wykaz urządzeń i budowli - melioracje szczegółowe" z adnotacją: "Sporządziła A. W. VIII. 1985 r." w ogóle nie wynika, na jakich działkach znajdują się rowy RD i RD-1. A zatem nie można stwierdzić, czy grunty pod działkami [...] i [...] są zajęte pod rowy, a jeżeli tak to czy w całości czy też w części. Po drugie stoi w sprzeczności z informacjami zgromadzonymi w katastrze wodnym na podstawie Mapy Podziału Hydrograficznego Polski w skali 1:10 000 sporządzonej przez Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz dostępnych materiałów kartograficznych. Również oględziny przeprowadzone w dniu [...] października 2016 r. nie potwierdziły, aby sporne działki były rowami melioracyjnymi. W ich trakcie ustalono jedynie, że przez działki nr [...] i [...] płynie woda w sposób ciągły, na terenach rolnych woda płynie naturalnym korytem, natomiast dolny odcinek cieku został zasypany, dlatego woda płynie sztucznym korytem. Trudno więc twierdzić, że skarżący udokumentował zmianę charakteru spornych wód, co wpłynęłoby na sposób określenia w ewidencji gruntów użytku gruntowego. Mając powyższe na uwadze nie sposób uznać, że na spornych działkach znajdują się grunty pod rowami w rozumieniu poz. 8 załącznika nr 6 do rozporządzenia. Sąd I instancji zaznaczył też, że przepis art. 11 ust. 1 pkt 4 u.p.w. ustanawia swoiste domniemanie kompetencji na rzecz marszałka województwa - w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w art. 11 ust. 1 pkt 1-3 u.p.w. W niniejszej sprawie w odniesieniu do "zarządu" spornych działek to nie Marszałek Województwa [...] został ujawniony jako podmiot wykonujący prawa właścicielskie Skarbu Państwa - tylko skarżący, jednak taki wpis odpowiada stanowi prawnemu, co wynika również ze statutu ZMUW. Następnie Sąd podniósł, że postępowanie ewidencyjne jest swoistym postępowaniem rejestrowym. Rolą organu prowadzącego ewidencję gruntów jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dokumenty, którymi dysponuje organ ewidencyjny w tej sprawie świadczą o tym, że przez działki nr [...] i [...] przepływa ciek, którym woda płynie w sposób ciągły. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, z których wynikałoby że po pierwsze, obecnie działki nr [...] i [...] nie znajdują się pod wodami powierzchniowymi płynącymi, a po drugie, że znajdują się na nich rowy melioracyjne, które nie są wodami wymienionymi w art. 11 ust. 1 pkt 4 u.p.w., w stosunku do której prawa właścicielskie wykonuje marszałek województwa. Skarżący został ujawniony w ewidencji jako jednostka sprawująca zarząd spornymi działkami, której Marszałek Województwa [...] powierzył realizację zadań z zakresu administracji rządowej wykonywanych przez ten organ - co wynika wprost z § 4 ust. 1 statutu ZMUW. Odnosząc się do zarzutu nieprzedstawienia danych w zakresie linii brzegu WSA wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 u.p.w. linię brzegu dla cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych stanowi krawędź lub linia stałego porostu traw albo linia, która ustala się według średniego stanu wody z okresu co najmniej ostatnich dziesięciu lat. Linię brzegu ustala, w drodze decyzji, na wniosek mającego interes prawny lub faktyczny - w odniesieniu do wód innych niż wody morskie i śródlądowe drogi wodne - właściwy starosta realizujący zadania z zakresu administracji rządowej. Podstawę ustalenia linii brzegu stanowi dostarczony przez wnioskodawcę projekt rozgraniczenia gruntów pokrytych wodami od gruntów przyległych, zawierający dokumentację szczegółowo opisaną w ust. 3 pkt 2 i 3 art. 15 u.p.w. W ocenie Sądu nie ma wątpliwości, że ustalenia na podstawie tych przepisów starosta dokonuje nie jako organ prowadzący ewidencję gruntów w ramach postępowania w sprawie aktualizacji ewidencji gruntów, lecz w odrębnym postępowaniu prowadzonym na wniosek podmiotu mającego interes prawny lub faktyczny. Z kolei w myśl art. 15a u.p.w. rozgraniczenie gruntów, które były pokryte wodami przed wykonaniem urządzenia wodnego, od pozostałych gruntów dokonuje, na wniosek właściciela wody lub właściciela gruntu sąsiadującego, w drodze decyzji właściwy starosta realizujący zadania z zakresu administracji rządowej. Dokonując rozgraniczenia stosuje się odpowiednio przypisy art. 15 u.p.w. Tylko w przypadku modernizacji ewidencji gruntów i budynków decyzje, o których mowa w art. 15 ust. 2 wydaje się z urzędu. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji, nie było prowadzone w przedmiocie modernizacji ewidencji gruntów lecz na wniosek skarżącego o dokonanie aktualizacji tej ewidencji. W postępowaniu tym organ nie był uprawniony do wydania z urzędu decyzji na podstawie art. 15 lub art. 15a u.p.w., która ewentualnie mogłaby następnie stanowić podstawę do dokonania zmiany w ewidencji gruntów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył ZMUW, zaskarżając go w całości. W skardze zarzucono, iż decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. : - art. 3 § 1 poprzez zaniechanie kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej w zakresie wyznaczonym przez żądanie strony , - art. 133 § 1 poprzez powoływanie się na dokumenty nie znajdujące się w aktach sprawy takich jak mapa hydrograficzna Polski oraz przez wadliwą ocenę dowodów w sprawie zgromadzonych w tym, mapy hydrograficznej, oświadczenia Dyrektora ZMUW i pism RZGW , - art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie sprawy w jej granicach i zaniechanie ustalenia daty wpisu podmiotowego oraz kontroli wpisu przedmiotowego w zakresie rodzaju użytków w ewidencji użytków gruntowych dokonanego w 1983 roku według stanu prawnego obowiązującego w tej dacie , - art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez błędne ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku na skutek błędnej oceny materiału dowodowego oraz błędnej oceny prawnej - 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c P.p.s.a., poprzez oddalenie skargi mimo, iż stanowiąca przedmiot kontroli sądowej decyzja naruszała prawo materialne i przepisy postępowania mające wpływ na wynik. Skarżący kasacyjnie wskazał, że powyższe naruszenia postępowania skutkowały błędnymi ustaleniami faktycznymi a zatem miały istotny wpływ na wynik sprawy gdyż na ich podstawie dokonano niewłaściwej oceny prawnej. Ponadto zarzucono, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego polegającym na: - niezastosowaniu art. 217 ust.1 - 3 u.p.w. oraz art. 19 ust.1 -3 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo wodne (Dz.U. 2005 nr 130 poz. 1087) z których wynika, iż grunty pod wodami mogą pozostawać w trwałym zarządzie organów wykonujących uprawnienia właścicielskie do wód a trwały zarząd winien być stwierdzony decyzją administracyjną, - niewłaściwym zastosowaniu art. 9 ust. 1 pkt 13 u.p.w. i pominięcie definicji rowu, - niezastosowaniu art. 9 ust.1 pkt. 4a u.p.w. i pominięcie, iż wody płynące mieszczą się tylko w granicach linii brzegu, - niezastosowaniu art. 12 ust.1 i 2 u.p.w. poprzez brak ustalenia właściciela gruntów w rowach, - niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust.3 pkt1 lit. b oraz art. 10 ust. 1a, 11 ust.1 pkt 4 oraz 14 a ust.1 i 2 u.p.w. poprzez ustalenie, iż wody na przedmiotowych działkach stanowią cieki naturalne, wody powierzchniowe płynące znajdujące się w samoistnym posiadaniu Skarbu Państwa, - niewłaściwym zastosowaniu §12 ust.1 pkt 1 - 5 rozporządzenia poprzez niewskazanie, na podstawie którego ze źródeł wskazanych w tym przepisie wpis podmiotowy w ewidencji gruntów jest uzasadniony, - niewłaściwym zastosowaniu §11 ust.1 lit. b rozporządzenia poprzez ustalenie na jego podstawie, iż ZMUW jest uprawniony do wykonywania zarządu lub trwałego zarządu nieruchomościami pod wodami, - niewłaściwym zastosowaniu Instrukcji Ministra Rolnictwa z dnia 21 kwietnia 1955 roku jako podstawy klasyfikacji użytków na przedmiotowych działkach jako wodocieki, - niezastosowaniu § 15 ust.1, 2, 3, 4 Zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów, przepisów obowiązujących wdacie dokonywania wpisu użytku gruntowego w 1983 r., - niezastosowanie art. 91 ust.4 pkt. 1 u.p.w. z dnia 24 października 1974 r. i nieuwzględnienie, iż rowy stanowią cieki sztuczne, - pominięcie art. 70 ust.3 u.p.w. i nieuwzględnienie klasyfikacji urządzeń zawartej w ewidencji urzędowej, - niezastosowaniu art. 20 ust.2 pkt. 1 lit. b, 23 ust.3 pkt. 1 lit. h p.g.k. Naruszenia te, w ocenie skarżącego kasacyjnie, miały wpływ na wynik sprawy gdyż WSA zastosował przepisy, które nie mogły mieć zastosowania w stanie faktycznym sprawy a pominął przepisy właściwe. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, zasądzenie kosztów postępowania w tym, kosztów zastępstwa procesowego oraz rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczono argumentację mającą przemawiać za zasadnością podniesionych względem wyroku Sądu I instancji zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W pierwszej kolejności wskazać należy, że pomimo wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2018 r. ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne i określenia w niej innych podmiotów władających wodami za Skarb Państwa postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie nie okazało się bezprzedmiotowe, bowiem według przekazanych NSA dokumentów, na dzień wyrokowania ZMUW funkcjonował w obrocie prawnym i podtrzymał skargę kasacyjną. Przedmiot niniejszego postępowania dotyczył żądania wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów polegającej na wykreśleniu ZMUW jako władającego działkami [...] i [...] oraz zmiany oznaczenia rodzaju użytku gruntowego z istniejącego Wp- grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi na użytek gruntowy W- grunty pod rowami. Mając na uwadze przedmiot tego postępowania należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że podstawowym aktem prawnym w oparciu o który prowadzone było postępowanie są przepisy ewidencyjne zawarte w p.g.k. i w rozporządzeniu. Zagadnienie dotyczące podziału użytków gruntowych na poszczególne grupy uregulowane jest w § 67 rozporządzenia w pkt 1 do pkt 7, w tym pkt 1 wskazana jest grupa określona jako grunty rolne, zaś w pkt 6 grupa określona jako grunty pod wodami. Z kolei § 68 rozporządzenia, wskazane w § 67 grupy dzieli na dalsze kategorie. I tak zgodnie z § 68 ust. 1 pkt 1 do użytków rolnych zalicza się między innymi wymienione w lit. g, grunty pod rowami, oznaczone symbolem - W. Zaś zgodnie z § 68 ust. 4 do gruntów pod wodami zalicza się między innymi wymienione w pkt 2 grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi, oznaczone symbolem – Wp. Grunty pod rowami to jedna z kategorii użytku rolnego, który zaliczany jest do gruntów rolnych, zaś grunty pod wodami powierzchniowymi zaliczane są do gruntów pod wodami. Należy również wskazać, że szczegółowe zasady dotyczące zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych uregulowane są w załączniku nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Powołany załącznik nr 6 zatytułowany zaliczanie gruntów do poszczególnych użytków gruntowych określa szczegółowo cechy gruntów i inne przesłanki, które decydują o zaliczaniu gruntów do poszczególnych użytków gruntowych. Zgodnie z powołanym załącznikiem pkt 8 "do gruntów pod rowami – W, zalicza się grunty zajęte pod otwarte rowy pełniące funkcje urządzeń melioracji wodnych szczegółowych dla gruntów wykorzystywanych do produkcji rolniczej". Zaś zgodnie z pkt 24 załącznika "do gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi – Wp zalicza się grunty pokryte wodami powierzchniowymi płynącymi, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469 z późn. zm.). Kontur gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi wyznaczają linie brzegów cieków naturalnych, jezior oraz innych naturalnych zbiorników wodnych, a w przypadku kanałów lub sztucznych zbiorników wodnych usytuowanych na wodach płynących –zewnętrzne krawędzie tych kanałów lub zbiorników. Jeżeli ciek naturalny, jezioro, inny naturalny lub sztuczny zbiornik wodny lub kanał przecina granicę obrębu ewidencyjnego, to granica obrębu ogranicza kontur gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi". Wskazane wyżej zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, dla potrzeb ewidencji gruntów i budynków, w przypadku tych dwóch rodzajów użytku gruntowego odsyłają do przepisów u.p.w. W przypadku użytku oznaczonego jako rowy - W, przez wskazanie, że chodzi o otwarte rowy pełniące funkcję urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, czyli do art. 73 u.p.w., który regulował co zalicza się do urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, w tym w pkt 1 rowy wraz z budowlami związanymi z nimi funkcjonalnie. Z kolei w art. 9 ust. 1 pkt 13 u.p.w. zawarto normatywną definicję rowu, zgodnie z którą mówiąc o rowach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5m przy ich ujściu. W przypadku zaś gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi – Wp, wspomniany załącznik nr 6 wprost odwołuje się do art. 5 ust. 3 pkt 1 u.p.w. Zgodnie z powołanym art. 5. ust. 3 pkt 1 u.p.w., śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na: 1) płynące, do których zalicza się wody: a) w ciekach naturalnych, kanałach oraz w źródłach, z których cieki biorą początek, b) znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych o ciągłym bądź okresowym naturalnym dopływie lub odpływie wód powierzchniowych, c) znajdujące się w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących. Ponadto pojęcie kanału (które występuje w powołanym wyżej przepisie w lit. c) posiada normatywną definicję zawartą w art. 9 ust. 1 pkt 5 u.p.w., zgodnie z którą mówiąc o kanałach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna co najmniej 1,5 m przy ich ujściu lub ujęciu; 13) rowach - rozumie się przez to sztuczne koryta prowadzące wodę w sposób ciągły lub okresowy, o szerokości dna mniejszej niż 1,5 m przy ich ujściu. Powołane wyżej rozwiązania prawne pokazują związek jaki zachodzi pomiędzy przepisami ewidencyjnymi dotyczącymi zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, tj. do gruntów pod rowami – W, i gruntów pod wodami powierzchniowymi płynącymi - Wp, a przepisami u.p.w. Z powyższego wynika, że organ ewidencyjny dla prawidłowego zastosowania przepisów ewidencyjnych musi również sięgać do przepisów u.p.w. Stąd też zasadne były rozważania Sądu I instancji dotyczące wskazanych wyżej kwestii z zakresu prawa wodnego, które niezbędne były dla oceny prawidłowości ustalenia rodzaju użytku gruntowego. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej, należy przede wszystkim podkreślić, że sformułowane zarzuty nie podważyły dokonanych w sprawie ustaleń co do oznaczenia rodzaju użytków gruntowych na przedmiotowych działkach, jak i podmiotu władającego gruntami. Skarga kasacyjna nie zawiera bowiem zarzutu naruszenia przepisów k.p.a., w oparciu o które organy procedowały i dokonały ustaleń faktycznych. Tym samym kwestia prawidłowości ustaleń odnoszących się do zmian przedmiotowych i podmiotowych w ewidencji gruntów nie została podważona. Okoliczność ta ma istotne znaczenie prawne, albowiem z wniosku jak i ze skargi wynika, że wnioskowana zmiana podmiotowa polegająca na wykreśleniu skarżącego z ewidencji gruntów odnośnie przedmiotowych działek uzasadniana była zmianami przedmiotowymi dotyczącymi oznaczenia rodzaju użytku gruntowego tzn., że działki te są rowami, nie zaś pod wodami płynącymi. Zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 1, dotyczące naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj.: art. 3 § 1, art. 133 § 1, art.134 § 1, art.145 §1 pkt 1 lit. a i c, art. 141 § 4 P.p.s.a., są niezasadne. Powołane przepisy nie zostały naruszone przez Sąd I instancji: nie została naruszona właściwość sądu administracyjnego (art. 3 § 1), wyrok został wydany po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1) sąd rozstrzygnął w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 134 § 1). Uzasadnienie wyroku spełnia wszelkie wymogi określone w art. 141 § 4 P.p.s.a. - tym samym możliwa była kontrola zaskarżonego wyroku. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c - przepisy te same w sobie nie mogą stanowić podstawy skargi kasacyjnej, przepisy te w sposób ogólny regulują jakiego rodzaju orzeczenie może wydać Sąd I instancji, stąd też chcąc postawić zarzut dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c należy powiązać ten przepis z konkretnymi przepisami dotyczącymi naruszenia czy to prawa materialnego, czy postępowania. Natomiast pkt 2 zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia prawa materialnego. Wskazano w nim na: niezastosowanie art. 217 ust. 1-3 u.p.w. oraz art. 19 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne; niewłaściwe zastosowanie: art. 9 ust. 1 pkt 13 art. 9 ust. 1 pkt 4a, art. 12 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 3 pkt 1 lit. b, art. 10 ust. 1a, art. 11 ust. 1 pkt 4, art. 14 ust. 1 i ust. 2, art. 70 ust. 3 u.p.w.; niewłaściwe zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 4 i 5, § 11 ust. 1 lit. b rozporządzenia oraz art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b , art. 23 ust. 3 pkt 1 lit h p.g.k.; niezastosowanie art. 91 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne z dnia 24.10.1974 r.; niezastosowanie § 15 ust. 1, 2, 3, 4 Zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego 1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. Odnosząc się do tych zarzutów należy przede wszystkim podkreślić, że wskazane przepisy prawa wodnego dotyczą kwestii związanych z własnością wód, oraz organów, które wykonują prawa właścicielskie. I tak art. 10 ust. 1a u.p.w. stanowi, że wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne wraz z morskimi wodami wewnętrznymi Zatoki Gdańskiej, śródlądowe wody powierzchniowe płynące oraz wody podziemne stanowią własność Skarbu Państwa. Według art. 11. ust 1 pkt 4 prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 13, wykonuje marszałek województwa, jako zadanie z zakresu administracji rządowej wykonywane przez samorząd województwa - w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy, oraz w stosunku do pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3. Z powyższych przepisów wynika, że śródlądowe wody powierzchniowe płynące stanowią własność Skarbu Państwa, prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych w zakresie określonym w art. 11 ust. 1 pkt 4 wykonywał również marszałek województwa. Należy zwrócić uwagę, że według u.p.w. marszałek województwa wykonywał prawa właścicielskie nie tylko w stosunku do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, ale również w stosunku pozostałych wód niewymienionych w pkt 1-3, jak wynika z pkt 4 in fine. W prawie wodnym istotną zasadą jest, że grunty pokryte wodami powierzchniowymi stanowią własność właściciela tych wód (art. 14 ust. 1), a gospodarowanie tymi gruntami wykonują odpowiednio organy oraz jednostki, o których mowa w art. 11 ust. 1 (art. 14 ust. 3). Tym samym jednym z organów uprawnionych do gospodarowania gruntami pokrytymi wodami powierzchniowymi był marszałek województwa. Tym samym podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych przepisów są niezasadne, Sąd I instancji nie naruszył powyższych zasad, nie wyprowadził z tych przepisów odmiennych wniosków, a konieczność ich zastosowania wynika, z niepodważonych zarzutami skargi kasacyjnej ustaleń, według których przedmiotowe działki pokryte są wodami powierzchniowymi płynącymi. Niezasadne są też zarzuty naruszenia art. 217 ust. 1-3 u.p.w. W myśl art. 217 ust. 1 z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte tymi wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-3. ust. Według ust. 2 powołanego artykułu przejście mienia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, na wniosek zainteresowanego, właściwy starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Natomiast art. 217 ust. 3 u.p.w. stanowił, że przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą mienia, w stosunku do którego zostało ustanowione prawo użytkowania wieczystego. Stwierdzić należy, że przepis art. 217 ust.1-2 u.p.w. miał zastosowanie do sytuacji wskazanych w art. 11 ust.1 pkt 1-3 u.p.w., a więc do urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej i parków narodowych, a nie do marszałków, których dotyczy pkt 4. Z kolei powołany w skardze kasacyjnej art. 19 ustawy z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy prawo wodne, stanowił: "1. Z dniem wejścia w życie ustawy stanowiące własność Skarbu Państwa wody oraz grunty pokryte wodami przechodzą w trwały zarząd odpowiednio - urzędów morskich, regionalnych zarządów gospodarki wodnej, parków narodowych i marszałków województw, stosownie do art. 11 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, 2. Przejście mienia, o którym mowa w ust. 1, stwierdza, w drodze decyzji, na wniosek zainteresowanego, właściwy starosta realizujący zadanie z zakresu administracji rządowej". Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, co już było sygnalizowane, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zakwestionowały ustaleń organów zaaprobowanych przez Sąd I instancji. Z ustaleń tych zaś wynika, że przedmiotowe działki od roku 1983 nieprzerwanie figurują w rejestrze jako wody płynące (Wp). Ponadto powołany w skardze przepis wszedł w życie w dniu 30 lipca 2005 r., a zatem nie mógł być stosowany w dacie gdy był dokonywany wpis w ewidencji gruntów. Z analogicznych względów nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia poprzez niezastosowanie: art. 91 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo wodne z dnia 24 października 1974 r. oraz § 15 ust. 1-4 Zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 20 lutego1969 r. w sprawie ewidencji gruntów. Skarga kasacyjna nie wzruszyła poczynionych ustaleń, że od 1983 r. ww. działki figurują w rejestrze jako wody płynące. Zatem nie mogło dojść w sprawie do błędu subsumpcji. Niezasadny jest także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego polegającego na niewłaściwym zastosowaniu § 12 ust. 1 pkt 1 - 5 rozporządzenia i niezastosowania art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. h p.g.k. Powołany art. 20 ust. 2 pkt 1 lit. b miał następującą treść: 2. W ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także: 1) właścicieli nieruchomości, a w przypadku: b) gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić ich właścicieli - osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadach samoistnego posiadania. W powołanym przepisie nie ma mowy o wymogu wydania decyzji. Taki wymóg wynika, ale z art. 20 ust. 2b p.g.k., który ma następującą treść: wykazanie w ewidencji gruntów i budynków podmiotów, o których mowa w ust. 2 pkt 1 lit. b, może nastąpić w wyniku przeprowadzenia modernizacji tej ewidencji lub w ramach bieżącej jej aktualizacji przeprowadzonej w drodze decyzji administracyjnej. Również zarzut dotyczący naruszenia § 12 ust. 1 pkt 4 i 5 rozporządzenia nie może być uwzględniony, a to dlatego, że istniejące wpisy w ewidencji gruntów, zostały dokonane przed wejściem w życie tego rozporządzenia, w oparciu o obowiązujące wówczas przepisy dotyczące ewidencji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono również, że Sąd I instancji nieprawidłowo dokonał oceny statutu skarżącego kasacyjnie, który jest aktem wewnątrzorganizacyjnym, nie kształtuje praw i obowiązków na zewnątrz, związany jest z gospodarką finansową wojewódzkiej jednostki budżetowej i tylko na ten użytek określa przedmiot jej działalności. Stwierdzenie, że skarżący realizuje zadania z zakresu administracji rządowej nie oznacza, iż te zadania wykonuje zamiast Marszałka jako organu właściwego. Stanowisko to jest nie tylko błędne, ale i sprzeczne z treścią statutu, a Sąd I instancji prawidłowo odwołał się do statutu. Zgodnie z § 4 statutu, [...] Zarząd realizuje: 1 zadania z zakresu administracji rządowej wykonywane na podstawie ustawy Prawo wodne przez Marszałka Województwa [...]. Z kolei § 5 statutu stanowi, że do zadań z zakresu administracji rządowej powierzonych [...] Zarządowi należą w szczególności: /.../ f) wykonywanie praw właścicielskich w stosunku do wód publicznych stanowiących własność Skarbu Państwa, do wód istotnych dla regulacji stosunków wodnych na potrzeby rolnictwa, służących polepszeniu zdolności produkcyjnej gleby i ułatwieniu jej uprawy oraz w stosunku do pozostałych wód dla których praw właścicielskich nie wykonuje: minister właściwy do spraw gospodarki morskiej, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, dyrektor parku narodowego, g) gospodarowanie gruntami pokrytymi płynącymi wodami powierzchniowymi, o których mowa w art. 14 ust. 3 w odniesieniu do wód określonych w art. 11 ust.1 pkt 4 Prawa wodnego /.../. Z przytoczonych przepisów statutu jednoznacznie wynika, że to ZMUW realizuje zadania z zakresu administracji rządowej, wykonywane z zakresu prawa wodnego przez Marszałka, a nadto ZMUW zostało powierzone wykonywanie praw właścicielskich w stosunku do wód stanowiących własność Skarbu Państwa, a także powierzone zostało gospodarowanie gruntami pokrytymi płynącymi wodami powierzchniowymi, o których mowa w art. 14 ust. 3 w odniesieniu do wód wskazanych w art. 11 ust. 1 pkt 4 u.p.w., czyli dokładnie takimi wodami o jakich mowa w przedmiotowej sprawie. Z tych względów orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.