I OSK 1674/10

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 243/10 odrzucającego skargę J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia: oddalić skargę kasacyjną J. S. pismem z dnia 12 stycznia 2010 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie – za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie - skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...]w przedmiocie zasiłku stałego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie podnosząc m. in., że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 24 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 243/10 odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę J. S. wskazując, że zgodnie z treścią ww. przepisu, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd podał, że zaskarżona decyzja doręczona została skarżącemu w dniu 24 września 2009 r. Termin do wniesienia skargi upływał więc w dniu 26 października 2009 r. Skarga złożona została w dniu 12 stycznia 2010 r., zatem ze znacznym uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. S., reprezentowany przez adwokata z urzędu, zaskarżając w całości powyższe postanowienie (nazwane błędnie wyrokiem) i wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie wynagrodzenia za zastępstwo procesowe z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść postanowienia poprzez naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 § 3 kpa w związku z art. 53 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co miało istotne znaczenie dla sprawy, w szczególności, czy skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi do WSA, w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 53 § 1 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono, że ustalenia Sądu, iż skarżący nie dochował terminu do złożenia skargi do WSA nie odpowiadają stanowi faktycznemu. Sąd pominął ustalenie czy skarżący zwracał się o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w przypadku złożenia takiego wniosku, termin mógł zostać przywrócony i odrzucenie skargi byłoby niezasadne. Błędne ustalenie stanu faktycznego doprowadziło do błędnego rozstrzygnięcia sprawy, co oczywiście miało wpływ na treść orzeczenia Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Wobec tego, że w sprawie niniejszej nie stwierdzono występowania przesłanek nieważności postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wskazanych enumeratywnie w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., których wystąpienie należałoby uwzględnić z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z § 1 powołanego artykułu, obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej postawiony został zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na treść wyroku poprzez naruszenie art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 53 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w szczególności czy skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi. Powyższy zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw. Podnieść należy, że zgodnie z art. 133 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, to jest nie przekazał sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od jej wniesienia. W sprawie niniejszej obowiązek ten został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wykonany, wobec czego Sąd rozpoznając skargę dysponował aktami sprawy. W aktach tych brak jest wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] sierpnia 2009 r., hipotetyczne rozważania zawarte w skardze kasacyjnej, że wniosek taki mógł być przez J. S. złożony są więc całkowicie oderwane od materiału dokumentacyjnego sprawy, w oparciu o który zapadło zaskarżone postanowienie. Zauważyć ponadto należy, że niewyjaśnienie powyższej kwestii i naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. nie mogło być postawione jako zarzut Sądowi I instancji, który rozpoznaje sprawę w oparciu o przepisy proceduralne zawarte w powołanej na wstępie ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Koniecznym było więc wskazanie uchybienia przez Sąd konkretnemu przepisowi tej ustawy. Mimo tego braku, mając na uwadze szeroko zakreślony zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wynikający z uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (ONSA i WSA z 2010 r. Nr 1, poz. 1) stwierdzić należało, powołane przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wyjaśnienia czy J. S. występował o przywrócenie terminu do złożenia skargi oczywiście nie zostały przez Sąd I instancji naruszone. Poza sporem w sprawie pozostaje, że kwestionowana decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. została skarżącemu doręczona w dniu 24 września 2009 r., a skargę złożono w dniu 12 stycznia 2010 r. Skoro w myśl art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie i termin ten upłynął w sprawie niniejszej w dniu 26 października 2009 r., to skarga wniesiona dopiero w dniu 12 stycznia 2010 r. uznana być musiała za złożoną po terminie i odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Dodać należy, ze wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną ze środków Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny według zasad określonych w art. 250-261 p.p.s.a. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.