I OSK 1785/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spr.) Witold Falczyński Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. H. obecnie L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt II SA 2529/03 w sprawie ze skargi I. H. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt II SA 2529/03 oddalił skargę I. H. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby w Policji. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Komendant [...] Policji jako organ I instancji uznał I. H. winną tego, że: 1. w okresie od 4 do 5 października 2001 r. w Komisariacie Policji W. – W. zabrała w celu przywłaszczenia kasetkę z pieniędzmi w kwocie 13 300 zł działając na szkodę Komendy [...] Policji, tj. czynu z art. 278 § 1 k.k. 2. w dniu 6 października 2001 r. w Komisariacie Policji W. – W. złożyła fałszywe zawiadomienie o kradzieży przez nieustaloną osobę kasetki z pieniędzmi w kwocie 13 300 zł, tj. o czyn z art. 238 k.k. 3. w dniu 6 października 2001 r. w Komisariacie Policji W. – W., będąc przesłuchana w postępowaniu przygotowawczym w charakterze świadka, po uprzedzeniu o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, zeznała nieprawdę, że w okresie od 4 do 5 października 2001 r., nieustalony sprawca dokonał kradzieży kasetki z pieniędzmi w kwocie 13 300 działając na szkodę Komendy [...] Policji, tj. czyn z art. 233 § 1 k.k. 4. w okresie od 5 do 11 grudnia 2002 r. w W. nie dopełniła obowiązku zameldowania przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych o przedstawieniu jej zarzutów popełnienia przestępstw z art. 278 § 1 k.k., 238 k.k. i 233 § 1 k.k., tj. naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzył jej karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że podstawę wszczęcia postępowania dyscyplinarnego stanowiło postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej W. W. z dnia 5 grudnia o przedstawieniu I. H. zarzutów, jak również fakt niepowiadomienia przez nią o tym swoich przełożonych. Przesłuchana w charakterze podejrzanej I. H. nie przyznała się do popełnienia zarzucanych czynów i wyjaśniła, że kradzieży kasetki z pieniędzmi dokonały nieznane jej osoby. Natomiast z ustaleń wynika, że ostatnią osobą, która odcisnęła referentkę na szafie i sejfie była właśnie I. H.. Po stwierdzeniu przez nią, że brak w sejfie kasety z pieniędzmi i powiadomieniu o tym Komendanta stwierdzono, że nie dokonała ona wypłat należności na łączna kwotę nie mniejszą niż 13 375,17 zł. W czasie przeszukania torebki I. H. znaleziono dwa upoważnienia, które miał wystawić na jej nazwisko D. T. celem pobrania pieniędzy, które okazały się fałszywe. I. H. przyznała, że sama dokonała podrobienia upoważnień. Wyjaśniła, że traktowała je jako zabezpieczenie na wypadek ewentualnej kontroli kasy. Podała, że bez wiedzy zainteresowanego pobrała z należnych mu kwot 1000 zł, których nie oddała do czasu ujawnienia kradzieży kasety. W okresie od czerwca do października 2001 r. policjanci zwracali się do I. H. z zapytaniem czy są dla nich pieniądze należne z różnych tytułów, w większości przypadków otrzymywali informacje, że ze względu na trudności Komendy [...] Policji terminy wypłaty uległy przesunięciu i o wpływie pieniędzy zostaną powiadomieni. W ten sposób skarżąca wprowadzała w błąd policjantów zatrudnionych w komisariacie Policji W. – W.. Potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy w postaci listy wypłat, które wraz ze stosownymi kwotami pieniędzy obwiniona pobrała z kasy jednostki nadrzędnej, a tylko część z tych wypłat była realizowana na bieżąco. Kwoty wymienione w zarzucie stanowią sumę należności, których wypłat obwiniona zaniechała. W ocenie organu zebrany materiał dowodowy potwierdza winę obwinionej w zakresie popełnienia zarzucanych jej czynów. Jej wyjaśnieniom nie dano wiary, gdyż pozostają w rażącej sprzeczności z zeznaniami świadków. W ocenie organu zarówno charakter zarzucanych jej czynów, stopień zawinienia, oraz oczywistość ich popełnienia uniemożliwia dalsze pozostawanie jej w służbie. Na skutek odwołania obwinionej sprawę rozpoznał Komendant Główny Policji, który orzeczeniem z dnia 21 maja 2003 r. zaskarżone orzeczenie utrzymał w mocy. W uzasadnieniu orzeczenia wskazał, że zgodnie z art. 132 ustawy o Policji policjant ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną za popełnione przestępstwa i wykroczenia niezależnie od odpowiedzialności karnej. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obwiniona dopuściła się zarzucanych jej czynów. Zachodzi zatem sytuacja, o której mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, tj. oczywiste popełnienie przez policjantkę czynów o znamionach przestępstwa. Powołując się na orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazał, że w postępowaniu dyscyplinarnym oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, ale również na podstawie oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości, że przestępstwo zostało popełnione. W ocenie organu odwoławczego uznanie w postępowaniu dyscyplinarnym oczywistości popełnienia przestępstwa jest czymś odmiennym od uznania winnym popełnienia przestępstwa przez sąd karny i dlatego rozstrzygnięcie o winie w postępowaniu dyscyplinarnym będzie się różniło od wyroku wydanego przez sąd w postępowaniu karnym. Organ odwoławczy stwierdził, że sporządzone w tej sprawie sprawozdanie spełnia wymogi określone w § 22 ust. 7 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz prowadzenia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów, a jego treść stanowi tylko materiał pomocniczy służący do sporządzenia rozstrzygnięcia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Treść i wnioski zawarte w sprawozdaniu są weryfikowane przez przełożonego właściwego w sprawach dyscyplinarnych, który na podstawie całokształtu okoliczności oraz zebranego w sprawie materiału dowodowego, przy uwzględnieniu zasad oceny czynu wynikających z § 27 rozporządzenia wydaje orzeczenie. W konsekwencji Komendant Główny Policji stwierdził, że dokonana ocena materiałów sprawy, w tym orzeczenia organu pierwszej instancji o ukaraniu I. H. pozwoliła na uznanie, że organ przy wydawaniu orzeczenia zachował wymogi określone w § 26 cyt. rozporządzenia wykazując jednoznacznie i bezspornie, że obwiniona dopuściła się zarzucanych jej czynów. Zdaniem Komendanta Głównego Policji nie zasługują na uwzględnienie zarzuty obwinionej dotyczące naruszenia przepisów powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. oraz obrazy prawa karnego procesowego. Organ pierwszej instancji wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko I. H. działając na podstawie § 10 ust. 1 pkt 1 cyt. rozporządzenia i zarzucił jej popełnienie czynów będących przedmiotem sprawy karnej. Postępowanie dyscyplinarne było prowadzone w trybie § 20 ust. 2 tego rozporządzenia i za zgodą prokuratora wykorzystano materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przygotowawczym, który stanowił podstawę do wniesienia przeciwko niej aktu oskarżenia. Odnosząc się do zarzutu obwinionej o bezpodstawność przedstawienia jej zarzutu naruszenia § 13 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów Komendant Główny Policji wskazał, iż treść tego przepisu rozporządzenia jest tożsama z § 67 ust. 1 pkt 4 zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszania w czynnościach służbowych oraz zaliczania okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego (Dz.Urz. MSWiA Nr 5, poz. 49), a z akt sprawy wynika, iż w dniu 25 maja 1999 r. zapoznała się ona z treścią tego zarządzenia. Przepis ten nakładał na policjanta obowiązek informowania przełożonych o przedstawieniu mu zarzutu popełnienia przestępstwa. Komendant Główny Policji uznał, iż charakter zarzucanych obwinionej czynów oraz fakt sprzeniewierzenia się przyjętym w służbie obowiązkom stanowił podstawę do wymierzenia jej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, która jest współmierna do popełnionych czynów. Powyższe orzeczenie stało się przedmiotem skargi I. H. do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o jego uchylenie i przywrócenie do służby. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła, iż zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania, a wykonanie orzeczenia naruszyło jej prawa gwarantowane Konstytucją RP. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż jej zdaniem naruszenie prawa polegało na oparciu zaskarżonego orzeczenia na dowodach zgromadzonych w prawomocnie umorzonym postępowaniu karnym oraz materiałach udostępnionych przez prokuraturę, zaś jej wnioski dowodowe zostały odrzucone. Zdaniem skarżącej w postępowaniu dyscyplinarnym została naruszona zasada domniemania niewinności, gdyż orzeczono karę za czyny o znamionach przestępstw przed zakończeniem postępowania karnego. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, iż postanowienie z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] o umorzeniu postępowania karnego dotyczy zarzutu fałszowania dokumentów art. 284 k.k. i art. 270 k.k., a zarzut ten nie jest objęty orzeczeniem o ukaraniu. Natomiast postępowanie w sprawie zarzutów objętych odpowiedzialnością dyscyplinarną skarżącej nie jest jeszcze zakończone. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę przy uwzględnieniu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną wydanych w sprawie orzeczeń Komendanta [...] Policji z dnia [...] stanowiły przepisy art. 134 ust. 1 pkt 4 ustawy o Policji oraz § 24 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14), zaś Komendanta Głównego Policji z dnia [...] utrzymującego w mocy zaskarżone orzeczenie – przepis § 32 ust. 1 i 4 pkt 1 powołanego wyżej rozporządzenia. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179 ze zm.), który upoważnia do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień, przeprowadzania postępowań dyscyplinarnych, wymierzania w nich kar i ich wykonywania, odwoływania się od wymierzonych kar, a także właściwość przełożonych w tych sprawach. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 8 października 2002 r. K 36/00, OTKA 2002, nr 5, poz. 63, uznał art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) za niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in., że upoważnienie ustawowe zamieszczone w art. 139 ust. 2 ustawy nie spełnia warunków przewidzianych w art. 92 ust. 1 Konstytucji. W związku z powyższym, badanie cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. nie jest celowe. Z chwilą utraty mocy obowiązującej przepisu upoważniającego art. 139 ust. 2 ustawy o Policji, utraciło ono moc obowiązującą. Trybunał Konstytucyjny ustalił, że utrata mocy obowiązującej art. 139 ust. 2 ustawy o Policji w części dotyczącej postępowania dyscyplinarnego następuje z dniem 30 września 2003 r. W związku z powyższym, Sąd pierwszej instancji rozważał legalność wydanych w sprawie orzeczeń w świetle przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Kwestie dotyczące postępowania administracyjnego reguluje ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Wskazuje ona sposób postępowania i zasady orzekania organu w przypadku wniesienia przez stronę odwołania (art. 127–140 k.p.a.). Zagadnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej policjantów reguluje rozdział 10 ustawy o Policji art. 132–144a. Zgodnie z art. 133 ust. 1 ustawy – policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Rodzaje kar określa art. 134 ust. 1 pkt 1–10 ustawy, zaś tryb odwołania się do przełożonego wyższego stopnia od orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej reguluje art. 139 ust. 1, 1a, 1b ustawy, zaś ustęp trzeci tego artykułu przewiduje możliwość złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego od orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji uznał, iż nie narusza ona zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ustalony stan faktyczny, dokonana ocena dowodów pozwalała na stwierdzenie, że czyny przypisane skarżącej stanowiły podstawę do wymierzenia jej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Czyny popełnione przez skarżącą zasadnie oceniono jako naruszenie dyscypliny służbowej i wymierzono za nie karę dyscyplinarną. Brak zatem podstaw do uznania, że skoro za czyny opisane w pkt 1–3 orzeczenia jako przestępstwa nie została wymierzona skarżącej kara przez sąd karny, to jest ona niewinna i nie można było wobec niej wymierzyć kary dyscyplinarnej. Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym niezależnym od postępowania karnego. Prokurator Rejonowy W. W. w dniu [...] stycznia 2003 r. wniósł do Sądu Rejonowego dla m. [...] W. akt oskarżenia przeciwko I. H. i zarzucił jej popełnienie przestępstw z art. 278 § 1 k.k., 238 k.k. i 233 § 1 k.k. Odnośnie zarzutu skarżącej, iż w toku postępowania dyscyplinarnego ograniczono się do włączenia materiałów z Prokuratury, odrzucając wnioski o uzupełnienie materiału dowodowego Sąd pierwszej instancji wskazał, iż obowiązujący w tym czasie przepis § 15 ust. 4 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. zezwalał na wykorzystanie w postępowaniu dyscyplinarnym materiału zebranego w innych postępowaniach, w tym w postępowaniu przygotowawczym. Przepis ten nie naruszał jednak odpowiednich uregulowań w zakresie postępowania dowodowego zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Podkreślił, iż w toku postępowania dyscyplinarnego skarżąca skorzystała z przysługującego jej prawa odmowy składania wyjaśnień. Natomiast nie wykorzystała możliwości zgłoszenia własnych wniosków dowodowych oraz nie wnosiła o uzupełnienie postępowania dowodowego w sprawie. A zatem podniesiony przez nią w skardze zarzut, że odrzucono jej wnioski o uzupełnienie materiału dowodowego nie znajduje potwierdzenia w aktach postępowania dyscyplinarnego. Sąd pierwszej instancji nie podzielił także zarzutu skarżącej, iż postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone przedwcześnie, gdyż przed rozstrzygnięciem o jej winie przez niezawisły sąd. Podkreślił, iż w świetle art. 132 ustawy o Policji organ mógł prowadzić i zakończyć postępowanie dyscyplinarne nie czekając na wynik postępowania karnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że uwzględniając stan faktyczny i prawny rozpoznawanej sprawy oraz dokonaną przez organy analizę materiałów postępowania dyscyplinarnego przeprowadzonego przeciwko I. H. przyjąć należy, iż uznanie oczywistości popełnienia przez nią zarzucanych jej czynów było uzasadnione. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić jedynie obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, zaś przepis art. 27 ust. 1 tej ustawy stanowi, że policjant składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się do ochrony porządku prawnego. Postępowanie dyscyplinarne wykazało, że skarżąca ten porządek prawny naruszyła. W związku z podniesionym przez skarżącą zarzutem, iż nie została ona zapoznana z aktem prawnym, z którego wynikał obowiązek informowania przełożonych o przedstawieniu policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa, a tym samym wszczęcia postępowania karnego Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, iż z akt postępowania dyscyplinarnego k 278 wynika, iż skarżąca została zapoznana z zarządzeniem nr 29 MSWiA z dnia 11 czerwca 1997 r. w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjanta, a jego treść została powtórzona w § 13 pkt 3 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz.U. Nr 151, poz. 1261). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła I. H. reprezentowana przez adwokata i zaskarżając go w całości powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy P.p.s.a. zarzuciła naruszenie art. 145 § 1 pkt c/ P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art.135 P.p.s.a. w związku z § 9 ust. 1 pkt 2, § 10 ust. 1 oraz § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz.U. z 1998 r. Nr 4, poz. 14 ze zm.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższą podstawę wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniosła, iż w świetle art. 134 § 1 P.p.s.a. oraz art. 135 P.p.s.a. Sąd pierwszej instancji analizując prawidłowość rozstrzygnięcia dokonanego przez Komendanta Głównego Policji powinien ocenić całość postępowania dyscyplinarnego prowadzącego do wydania orzeczenia. W ocenie skarżącej Sąd ten pominął szereg istotnych naruszeń prawa, których dopuściły się organy prowadząc postępowanie dyscyplinarne w tej sprawie. Z naruszeniem § 9 ust. 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia pominięto niewyjaśnioną kwestię zaginięcia lub zagubienia kluczy przez asp. D. J.. Była to okoliczność istotna, gdyż uznano, że to jego klucze posłużyły sprawcy czynu, o który obwiniona została skarżąca, do jego popełnienia. Ustalenia dotyczące tej okoliczności mają istotny wpływ na wynik sprawy w odniesieniu do zarzutów z punktów 1–3 wskazanych w orzeczeniu Komendy [...] Policji w W. z dnia [...]. Skarżąca podniosła również, iż wbrew brzmieniu § 21 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia Sąd pierwszej instancji nie poddał analizie kwestii obowiązku zawieszenia postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia postępowania karnego. Kwestia oczywistości popełnienia przestępstwa (z czym związane są zarzuty z punktów 1–3 orzeczenia) jest dyskusyjna z uwagi na fakt nieprzyznania się skarżącej do winy oraz niewyjaśnienia istotnych dla sprawy kwestii związanych z okolicznościami faktycznymi sprawy. Tak więc niezawieszenie postępowania dyscyplinarnego stanowiło naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej skoro rozporządzenie w § 10 ust. 1 rozróżnia czyn będący naruszeniem dyscypliny służbowej od czynu o znamionach przestępstwa (lub wykroczenia) to wyrażenie przez Sąd pierwszej instancji na str. 8 uzasadnienia wyroku aprobaty dla dokonanej kwalifikacji prawnej czynów zarzucanych skarżącej jako naruszeń dyscypliny służbowej w odniesieniu do zarzutów z punktów 1–3 orzeczenia dyscyplinarnego pierwszej instancji było nieuzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ponieważ w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności wymienione w § 2 art. 183 cyt. ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozważył zasadność wniesionego środka zaskarżenia w świetle przedstawionego w nim zarzutu. Oceniona w tym zakresie skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze kasacyjnej została zgłoszona podstawa z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. naruszenie (przez sąd) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie przypomnieć należy, iż skarga kasacyjna powinna zwierać nie tylko przytoczenie podstaw, ale także ich uzasadnienie. Koniecznym elementem uzasadnienia drugiej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest wskazanie, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu) ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania skarżąca wskazała art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, lecz nie podała jakiegokolwiek uzasadnienia tego zarzutu. Powoduje to, że ocena jego zasadności nie jest możliwa. Ponadto wskazać należy, iż do podważenia wyroku nie jest wystarczające powołanie wyłącznie wyżej wymienionego przepisu, albowiem przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., gdyż wymienione w hipotezie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ przepisy postępowania nie obejmują swym zakresem art. 145 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r. FSK 1471/2004, niepubl.; wyrok NSA z dnia 30 listopada 2005 r. FSK 2396/2004, niepubl.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest zatem nietrafny. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a i art. 135 P.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozumieniu tego przepisu granice sprawy wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego. Z kolei regulacja art. 135 P.p.s.a. ma zastosowanie wówczas, gdy sąd administracyjny znajdzie podstawy do uwzględnienia wniesionej przez stronę skargi. Dopiero wtedy możliwe jest zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa także w stosunku do innych aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. W rozpoznawanej sprawie, której przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji było orzeczenie o wymierzeniu skarżącej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż zaskarżony wyrok zapadł w granicach sprawy, zaś przepis art. 135 P.p.s.a. nie był w tej sprawie stosowany. Warunkiem jego zastosowania jest bowiem uznanie, że zaskarżony akt jest sprzeczny z prawem i to w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie z obrotu prawnego na podstawie art. 145 P.p.s.a. (por. W. Chróścielewski, glosa do postanowienia NSA z dnia 7 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 25/04, GSP – Prz. Orz. 2005, nr 3, s. 11. Odnośnie zarzutu dotyczącego naruszenia § 9 ust. 1 pkt 2, § 10 ust. 1 oraz § 21 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów. Zauważyć należy, iż uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji oceniał legalność wydanych w sprawie orzeczeń nie w oparciu o powołane przepisy rozporządzenia lecz przepisy ustawy o Policji. Zarzut naruszenia przepisów tej ustawy nie został jednak w skardze kasacyjnej wskazany. Czyni to zarzut naruszenia wskazanych przepisów rozporządzenia nieskutecznym. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił. W wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258–261 P.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącej powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym, przepisie.