I OSK 1824/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maciej Dybowski (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 35/23 w sprawie ze skargi R.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 3 listopada 2022 r. znak SKO.PS-80/4701/2434/2022 w przedmiocie zmiany decyzji o skierowaniu do korzystania ze wsparcia w mieszkaniu chronionym treningowym oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 28 marca 2023 r. sygn. akt II SA/Ke 35/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę R.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach decyzją z 3 listopada 2022 r. znak SKO.PS-80/4701/2434/2022 w przedmiocie zmiany decyzji o skierowaniu do korzystania ze wsparcia w mieszkaniu chronionym treningowym (k. 31, 38-41v akt sądowych). Skargę kasacyjną wywiódł R.A. (dalej skarżący lub skarżący kasacyjnie), reprezentowany przez adw. M.K., zaskarżając wyrok II SA/Ke 35/23 w całości, zarzucając wyrokowi naruszenie: 1. art. 141 § 4 ppsa przez dokonanie oceny stanu faktycznego w sposób budzący poważne wątpliwości co do kontroli legalności postępowania organu administracji publicznej, z pominięciem jakimi faktycznie środkami finansowymi dysponował skarżący oraz czym kierował się organ ustalając odpłatność za pobyt w mieszkaniu chronionym treningowym w wysokości 20% dochodu, a co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez brak kontroli czy ustalenie opłaty za pobyt w mieszkaniu chronionym treningowym w wysokości 20% dochodu nie naruszało art. 3 ust. 1, 3 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 901, dalej ups); 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ dyspozycji art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 z ze zm. - dalej kpa) przez zaniechanie ustalenia jakimi środkami faktycznie dysponował skarżący, a zatem brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego naruszający słuszny interes obywatela, prowadzenie postępowania w sposób niwelujący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej - wbrew zasadzie proporcjonalności, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe ustalenie kwoty opłaty za pobyt w mieszkaniu chronionym treningowym na poziomie 20% dochodu skarżącego; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa przez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia art. 3 ust. 1, 3 i 4 ups w zw. z § 3 uchwały Rady Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego z dnia 13 grudnia 2021 r. nr LV/154/2021 (Dz.Urz. Woj. Świętokrzyskiego 2021 r. poz. 4470, dalej Uchwała), przez niewłaściwe ustalenie opłaty za pobyt w mieszkaniu chronionym treningowym w wysokości 20% dochodu, co skutkowało ustaleniem świadczenia w rozmiarze nieodpowiednim do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, bez uwzględnia potrzeb skarżącego, w sposób nie umożliwiający skarżącemu życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, w sytuacji gdy odpowiednia pomoc mieściła się w możliwościach pomocy społecznej. Skarżący kasacyjnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach [do ponownego rozpoznania]; zasądzenie na rzecz adw. M.K. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym (k. 49-51v akt sądowych). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania; bada przy tym wszystkie podniesione przez skarżącego zarzuty naruszenia prawa (uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26.10.2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1). Zakres rozpoznawania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które - jej zdaniem - zostały naruszone przez Sąd I instancji (art. 174 i 176 ppsa). Przytoczenie podstaw kasacyjnych winno polegać na wskazaniu konkretnych przepisów, konkretnego aktu normatywnego i stopnia ich naruszenia. Ma to istotne znaczenie, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 ppsa sąd II instancji jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania (postanowienie NSA z 24.11.2004 r. OSK 948/04; wyrok NSA z 19.1.2012 r. II GSK 1449/10, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu administracyjnym. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 897, nb 19). W sprawie nie zachodzą przesłanki skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 ppsa, zatem należy ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie ppsa, w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zd. pierwsze ppsa. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Za bezzasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 ppsa. Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, pisemne motywy powinny ponadto obejmować wskazania co do dalszego postępowania (art. 141 § 4 ppsa). Przepis ten określa zatem niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Wskazuje on w swej treści na trzy elementy, które muszą się znaleźć w uzasadnieniu wyroku: a. opis historyczny sprawy, zawierający prezentację jej okoliczności faktycznych, przebiegu i stanowisk stron do momentu podjęcia ostatecznego rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia bądź innej czynności administracyjnej) zaskarżonego do sądu administracyjnego, b. prezentacje stanowisk stron w postępowaniu sądowoadministracyjnym obejmującą w pierwszym rzędzie zarzuty skargi oraz argumenty strony przeciwnej zawarte w odpowiedzi na nią, uzupełnione ewentualnie o stanowiska innych uczestników postępowania oraz c. stanowisko sądu obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (wyroki NSA z: 15.6.2010 r. II OSK 986/09; 12.3.2015 r. I OSK 2338/13, cbosa). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 ppsa (wyrok NSA z 21.9.2017 r. I GSK 1329/15). W niniejszej sprawie Sąd I instancji w sposób wystarczający, umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do zarzutów skargi i wyjaśnił swoje stanowisko, wskazując na argumenty natury prawnej, które jego zdaniem pozwalają na podzielenie stanowiska organów obu instancji. Ze względu na zawartość normatywną przepisu art. 141 § 4 ppsa i jego w gruncie rzeczy techniczny charakter odnoszący się do etapu po zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego i wydaniu wyroku, za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, gdyż względy chronologiczne wskazują, że czynności te miały miejsce przed wydaniem wyroku, a naruszenie art. 141 § 4 ppsa nastąpić może już po wydaniu wyroku - na etapie sporządzania jego pisemnego uzasadnienia. Skarżący kasacyjnie ani w petitum skargi kasacyjnej, ani w jej uzasadnieniu, nie stawia zarzutu naruszenia art. 151 ppsa, mimo że ten przepis był podstawą zaskarżonego wyroku (s. 8 uzasadnienia wyroku II SA/Ke 35/23). Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ dyspozycji art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 kpa. Sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonej decyzji (3 listopada 2022 r.; art. 133 § 1 ppsa; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 343-344, uw. 1). Dokonując kontroli zgodności z prawem decyzji administracyjnej, sąd ocenia ją, biorąc pod uwagę stan faktyczny, który istnieje w chwili wydania decyzji (wyroki NSA z: 25.9.2019 r. I OSK 22/18; 17.2.2011 r. II GSK 239/10; 3.9.2013 r. I OSK 2828/12, aprobowane przez M. Jagielską, J. Jagielskiego, R. Stankiewicza, M. Grzywacza w: red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck 2023, s. 758, nb 3). Zmiana stanu faktycznego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonej decyzji, zasadniczo nie podlega uwzględnieniu (M. Jagielska, A. Wiktorowska, K. Zalasińska - op. cit., s. 674 nb 2). Sąd I instancji trafnie aprobował ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji w zakresie dochodu uzyskiwanego przez skarżącego. Skarżący decyzją ZUS z 17 maja 2022 r. otrzymał od 1 czerwca 2022 r. świadczenie emerytalne. Pierwsza wypłata świadczenia nastąpiła 23 maja 2022 r. za okres od 1 kwietnia do 31 maja 2022 r. w kwocie brutto 3.804,46 zł, która po potrąceniach podatku w kwocie 222,00 zł, składki zdrowotnej w kwocie 342,40 zł oraz po potrąceniu egzekucyjnym w kwocie 475,55 zł, netto wynosiła 2.764,51 zł (s. 2 akapit 1 uzasadnienia wyroku II SA/Ke 35/23). Tym samym miesięczny dochód skarżącego od kwietnia 2022 r. wyniósł 1.620,03 zł, zaś od czerwca 2022 r. 1.731,03 zł, co przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, wynikające z art. 8 ust. 1 pkt 1 ups (Dz.U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm. - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji - uw. NSA) wynoszące 776,00 zł, kwalifikujące do nieodpłatnego korzystania ze wsparcia w mieszkaniu chronionym treningowym. Dochód z kwietnia 2022 r. przekracza 160% kryterium dochodowego (776,00 x 160% = 1.241,60 zł) - zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 Tabela III pkt 4 uchwały Rady Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego z 13 grudnia 2021 r. nr LV/154/2021, tym samym odpłatność za pobyt w mieszkaniu chronionym R.A. winien był ponosić w wysokości 40% własnego dochodu, tj. do 648,01 zł (1.620,03 x 40%). Dochód strony z czerwca 2022 r. w wysokości 1.731,03 zł jest wyższy od dochodu z kwietnia 2022 r. o 111,00 zł i przekracza 10% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, które wynosi 77,60 zł. Wobec powyższego miesięczna odpłatność za pobyt w mieszkaniu chronionym treningowym ulega zmianie. Dochód z czerwca 2022 r. przekracza 160% kryterium dochodowego (776,00 x 160% = 1.241,60 zł), przez co, zgodnie z § 3 Uchwały, odpłatność za pobyt w mieszkaniu chronionym R.A. winien ponosić w wysokości 40% własnego dochodu, tj. do 692,41 zł (1.731,03 x 40%). Sąd przyjmując za prawidłowe stanowisko organów, że opłata za pobyt w mieszkaniu chronionym treningowym w wysokości 40% będzie stanowiła dla skarżącego zbyt duże obciążenie finansowe i utrudnienia w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych, tj. zakup produktów żywnościowych, leków, środków czystości, higieny osobistej, bielizny osobistej, odzieży czy obuwia, zastosował ulgę w tej opłacie poprzez obniżenia jej do 20% własnego dochodu odwołującego, i tym samym ustalił, że w okresie od 1 maja do 30 czerwca 2022 r. wynosić będzie 324,01 zł (tj. 1.620,03 x 20%), a od 1 lipca 2022 r. 346,21 zł (tj. 1.731,03 zł x 20%). Ustawodawca wskazał, zgodnie z art. 8 ust. 3 ups za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych i koszty uzyskania przychodu; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Autor skargi kasacyjnej nie stawia zarzutu naruszenia art. 8 ust. 3 usp. Nietrafnie autor skargi kasacyjnej przyjmuje, że dochód skarżącego ogranicza się do kwoty "594,05 zł" miesięcznie (s. 4 akapit 3 skargi kasacyjnej). Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa przez nieuwzględnienie skargi, mimo rażącego naruszenia art. 3 ust. 1, 3 i 4 ups w zw. z § 3 uchwały Rady Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego z dnia 13 grudnia 2021 r. nr LV/154/2021 nie zasługuje na uwzględnianie. Art. 3 ups ustanawia zasady i cele pomocy społecznej. Zadaniem pomocy społecznej jest nie tylko udzielenie wsparcia w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej, ale również niedopuszczenie do jej powstawania. Problem ten ustawodawca sygnalizuje w dwu pierwszych ustępach komentowanego artykułu. Udzielenie wsparcia polegającego na zaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej może pomóc przezwyciężyć trudną sytuację, jak również nie dopuścić do niej. W myśl art. 3 ust. 1 ups pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Wspieranie świadczeniobiorców w wysiłkach prowadzących do zaspokojenia potrzeb bytowych wskazuje na subsydiarną rolę pomocy społecznej, symbolizuje również przysłowiową wędkę, a nie rybę, w którą powinno się wyposażyć świadczeniobiorcę. Rolą administracji publicznej jest zatem w pierwszej kolejności celowe wspieranie osoby (rodziny), tak by stała się ona samowystarczalna. Niezbędne jest przy tym zaangażowanie osoby zainteresowanej, wykazanie inicjatywy i odpowiedzialności, w przeciwnym wypadku administracja zamiast wspierać w wysiłkach będzie te wysiłki zastępować. Takie ujęcie obowiązków administracji koresponduje wyraźnie z zasadą pomocniczości oraz z nakazem uprzedniego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości. Nie negując tej roli, trzeba jednak zaznaczyć, że pomoc ta nie tylko wspiera w wysiłkach, ale również zaspokaja potrzeby swoich podopiecznych przez dobra materialne. Na takie znaczenie wskazuje druga część powołanego przepisu, gdzie mowa jest o stworzeniu warunków odpowiadających godności człowieka. Działania administracji winny być podejmowane wówczas, gdy predyspozycje czy zaradność podopiecznych są niewystarczające, gdy zagrożony jest byt tych osób lub członków rodziny pozostających na ich utrzymaniu, a wtedy subsydiarne towarzyszenie w wysiłkach podejmowanych (lub nie) przez osoby niewydolne i niesamodzielne może okazać się niewystarczające. Wówczas organy administracji udzielają świadczenia zaspokajającego konkretną potrzebę życiową. Należy dodać, że zaspokajanie potrzeb nie ma z reguły charakteru permanentnego, co zarazem może być odczytywane jako zachęta dla świadczeniobiorców do podejmowania wysiłków zmierzających do uniezależnienia się od pomocy i osiągnięcia samowystarczalności (I. Sierpowska, Pomoc społeczna. Komentarz, Wolters Kluwer 2023, s. 38-38 do art. 3). Art. 3 ust. 3 i 4 ups wskazują, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeśli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Możliwości zaś zależą głównie od posiadanych środków finansowych. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że pomoc społeczna zależy nie tylko od potrzeb osoby ubiegającej się o świadczenie, ale także od aktualnej sytuacji finansowej ośrodka pomocy społecznej. Ośrodek ten ma objąć pomocą wszystkich, którzy spełniają warunki do jej otrzymania, i oczywiste jest, że udzielając pomocy, może uwzględnić swoje możliwości finansowe (wyroki WSA w Warszawie z: 27.3.2006 r. I SA/Wa 445/06; 8.12.2006 r. I SA/Wa 1515/06; wyrok WSA w Gdańsku z 13.3.2008 r. II SA/Gd 796/07; wyrok WSA w Krakowie z 6.7.2022 r. III SA/Kr 1509/21; aprobowane przez I. Sierpowską - op. cit., s. 44, przypis 53). Orzekając więc w przedmiocie ustalenia kwoty opłaty za pobyt w mieszkaniu chronionym treningowym, organ ma obowiązek wziąć pod uwagę wskazówki, co do zasad udzielania pomocy społecznej osobom potrzebującym, pamiętając nie tylko o tym, że rodzaj, forma i rozmiar świadczenia winny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (art. 3 ust. 3), ale i o tym, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej winny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 4 ups). Uznanie administracyjne nie pozwala zatem organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela. Sąd I instancji w prawidłowy sposób ustalił, że skarżący spełnia kryterium dochodowe, o którym stanowi art. 8 ust. 1 ups. Wszelkie czynności wyjaśniające w niniejszej sprawie doprowadziły do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Biorąc pod uwagę możliwości finansowe organu pomocy społecznej i treść § 3 uchwały Rady Miasta Ostrowca Świętokrzyskiego z dnia 13 grudnia 2021 r. nr LV/154/2021 i przyznanie skarżącemu świadczenia emerytalnego, ustalenie opłaty za pobyt w mieszkaniu chronionym treningowym nie zostało dokonane w sposób arbitralny, lecz z uwzględnieniem wszystkich czynników z jednej strony odnoszących się do sytuacji materialnej skarżącego, a z drugiej strony do obowiązujących w tym zakresie przepisów. W niniejszej sprawie nie można zarzucić organom obu instancji naruszenia obowiązujących przepisów przy rozstrzyganiu o zmianie decyzji z dnia 1 kwietnia 2022 r. nr ).5115.11.2022 r. w zakresie zmiany wysokości miesięcznej opłaty za pobyt w mieszkaniu chronionym w okresie od 1 maja 2022 r. (k. 17-18, 32-29 akt administracyjnych). Skoro Sąd I instancji prawidłowo nie dopatrzył naruszenia przez organy naruszeń wskazanych jako wzorce kontroli przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani innego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to oddalając skargę, prawidłowo zastosował art. 151 ppsa. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 ustawy ppsa, ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Skoro żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1, art. 258 § 2 pkt 8 ppsa), gdyż przepisy art. 209 i art. 210 ppsa mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261. Pełnomocnik skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach odrębny wniosek wraz ze stosownym oświadczeniem.