I OSK 1914/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Wojciech Mazur po rozpoznaniu w dniu 13 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 lipca 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 293/11 w zakresie odrzucenia skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie na czynność Starosty Janowskiego w przedmiocie obciążenia opłatami za udostępnienie danych zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 27 lipca 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 293/11 odrzucił skargę [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie na czynność Starosty Janowskiego w przedmiocie obciążenia opłatami za udostępnienie danych zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca Spółka w dniu 29 kwietnia 2011 r. wniosła skargę, która podlega odrzuceniu jako wniesiona po terminie. Sąd wyjaśnił, że skarżąca spółka wezwała Starostę Janowskiego do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 01 marca 2011 r., które organ otrzymał 02 marca 2011 r. Odpowiedzią na wezwanie skarżącego było pismo Starosty Janowskiego z dnia 8 marca 2011 r., doręczone skarżącej w dniu 15 marca 2011r. W ocenie Sądu pierwszej instancji wprawdzie odpowiedź ta była lakoniczna i nie odnosiła się merytorycznie do wniesionego pisma skarżącego z dnia 1 marca 2011 r., jednakże z treści art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", nie wynika, by organ udzielający odpowiedzi miał obowiązek nadać jej określoną treść i formę. Dlatego też zdaniem Sądu, nawet jeżeli odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa obarczona była wadami, to z chwilą doręczenia tej odpowiedzi rozpoczyna bieg 30 dniowy termin określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. do wniesienia skargi. Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wobec tego, że Spółka otrzymała odpowiedź od organu w dniu 15 marca 2011r., to 30 dniowy termin do złożenia skargi upłynął w dniu 14 kwietnia 2011r. Skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z/s w Krakowie. Zaskarżył powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: a/ art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie, b/ art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez przyjęcie - będące rezultatem błędnego ustalenia, iż pismo Starosty Janowskiego z dnia 08 marca 2011 roku stanowi odpowiedź na wezwanie Spółki do usunięcia naruszenia prawa - iż termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie wynosił 30 dni i rozpoczął swój bieg z dniem doręczenia wskazanego pisma Starosty. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącej Spółki, że przedmiotowe rozstrzygnięcie jest błędne. Sąd bezpodstawnie przyjął, iż nastąpiło przerwanie określonego art. 53 § 2 p.p.s.a. sześćdziesięciodniowego terminu do wniesienia skargi, błędnie identyfikując pismo Starosty Janowskiego z dnia 08 marca 2011 r., doręczone skarżącej w dniu 15 marca 2011 r. jako odpowiedź na wezwanie Spółki do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu regulacji art. 53 § 2 p.p.s.a., co pozostaje w bezpośredniej sprzeczności z ratio legis instytucji wezwania do usunięcia naruszeń prawa. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki co prawda przepisy prawa nie nakładają na organy obowiązku nadania tejże odpowiedzi konkretnej treści, czy formy, niemniej jednak nie może ona nosić cech dowolności. Skoro bowiem - jak statuuje art. 53 § 2 p.p.s.a. - Organ ma udzielić odpowiedzi na konkretne wezwanie, to tym samym odpowiedź ta musi zawierać stanowisko w sprawie. Pełnomocnik skarżącej Spółki podkreślił, że pismo Starosty Janowskiego miało charakter wyłącznie informacyjny i jako takie nie może zostać uznane za odpowiedź Organu na wezwanie Spółki. Zdaniem pełnomocnika wniesienie przez [...] Sp. z o.o. skargi z zachowaniem sześćdziesięciodniowego terminu jest prawidłowe. W odpowiedzi na skargę Starosta Janowski wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej i sporządzonej z naruszeniem przepisu art. 176 p.p.s.a. W ocenie organu - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie prawidłowo postąpił odrzucając skargę Spółki [...], gdyż została ona złożona z uchybieniem terminu do jej wniesienia , o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Nadto organ podniósł, że skarga kasacyjna skarżącej Spółki nie spełnia wymogów formalnych dla pisma w postępowaniu sądowym, gdyż brak jest oznaczenia strony przeciwnej -skarżonego organu, czym nie spełnia wymogów wynikających z treści art. 176 w zw. z art.12 i 32 p.p.s.a. co powinno być wzięte pod uwagę z urzędu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy badaniu wymogów formalnych skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 p.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej. Na wstępie zaznaczyć należy, iż zarzut dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. został błędnie sformułowany, bowiem Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu w zaskarżonym postanowieniu. Jednak z uzasadnienia skargi można wywnioskować, iż autor skargi kasacyjnej miał na myśli wskazanie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który miał zastosowanie w niniejszej sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zatem z powyższego wynika, iż żeby skarga mogła zostać rozpoznana merytorycznie przez wojewódzki sąd administracyjny musi zostać złożona w odpowiednim, wskazanym przez ustawodawcę terminie. Zaś w przypadku, gdy złożenie skargi nastąpi już po terminie, Sąd zobowiązany jest na mocy powyższego przepisu do jej odrzucenia, bez podejmowania kontroli legalności zaskarżonego aktu. Odnosząc się do zarzutów dotyczących uchybienia terminowi do wniesienia skargi należy stwierdzić, że stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd wyrażony w uchwale siedmiu sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, zgodnie z którym z analizy art. 53 § 2 wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Na gruncie niniejszej sprawy skarżąca spółka [...] Sp. z o.o. z/s w Krakowie spełniła powyższy warunek i w piśmie z dnia 01 marca 2011r. wezwała Starostę Janowskiego do usunięcia naruszenia prawa, które organ otrzymał w dniu 2 marca 2011 r. Według Sądu pierwszej instancji odpowiedzią na wezwanie skarżącej było pismo Starosty Janowskiego z dnia 08 marca 2011r., które zostało doręczone skarżącej Spółce w dniu 15 marca 2011r., i od daty doręczenia tego pisma Sąd pierwszej instancji obliczył termin do wniesienia skargi. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie pismo Starosty Janowskiego z dnia 8 marca 2011 r. (k- 51 akt WSA), nie stanowi odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a ma jedynie charakter informacyjny. Podzielić należy stanowisko skarżącej Spółki, że Starosta w żaden sposób nie odniósł się do kwestionowanego przez skarżącą Spółkę działania organu. Zetem stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie w dniu 01 marca 2011 r. [...] Sp. z o.o. z/s w Krakowie, wezwała Starostę Janowskiego do usunięcia naruszenia prawa, a Starosta Janowski nie ustosunkował się do tego wezwania. W związku z tym, 60 - dniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 p.p.s.a., upłynął w dniu 30 kwietnia 2011 r. Jak natomiast wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, przedmiotową skargę nadano w polskim urzędzie pocztowym w dniu 29 kwietnia 2011 r., a więc w terminie. Nie jest zatem zasadny argument Sądu pierwszej instancji, że [...] Sp. z o.o. z/s w Krakowie uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 w związku z art.182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.