I OSK 1978/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Lech Sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wr 130/12 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wr 130/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Wałbrzychu z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika. Wyrok wydany został w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], Wójt Gminy Cz., odmówił Przedsiębiorstwu Komunikacji Samochodowej Spółka z o. o. w K. przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P. W.. Decyzja wydana została w oparciu o art. 70 b ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz. U. Nr 60, poz. 278 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z 1996 r. oraz § 10 ust. 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 244, poz. 1626), zwanego dalej rozporządzeniem z 2010 r. W uzasadnieniu organ podniósł, że wniosek o dofinansowanie został złożony w dniu 27 października 2010 r. Wynikało z niego, że pomiędzy pracodawcą a młodocianym pracownikiem została zawarta umowa, w której czas trwania przygotowania zawodowego, nauki w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych ustalony został na czas od dnia 1 września 2007 r. do 31 sierpnia 2010 r. Do wniosku dołączono między innymi świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej oraz świadectwo czeladnicze młodocianego pracownika w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych, a także oświadczenie, że wskazany zawód jest jego pierwszym wyuczonym zawodem. Pracodawca wskazał, że uczeń kwalifikacje zawodowe zdobywał pod opieką instruktora praktycznej nauki zawodu R. K.. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że R. K. posiada świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technika mechanika o specjalności "naprawa i eksploatacja pojazdów samochodowych", dyplom ukończenia studiów wyższych zawodowych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu", a także świadectwo ukończenia kursu pedagogicznego dla czynnych zawodowo nauczycieli. Organ I instancji potwierdził, na podstawie świadectw pracy wystawionych przez poprzednich pracodawców, że R. K. był zatrudniony na stanowisku mechanika samochodowego w Polmozbycie W., na stacji obsługi w Ś. w okresie od 8 sierpnia 1979 r. do 20 maja 1981 r. oraz w Polmozbycie W., na stacji obsługi w W. w okresie od 21 maja 1981 r. do 1 lipca 1981 r. Łączny okres pracy R. K. na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych wynosił 1 rok 10 miesięcy i 22 dni. W ocenie organu I instancji, okres ten jest niewystarczający, by uznać, że instruktor praktycznej nauki zawodu spełnia wymóg określony w § 10 ust. 5 rozporządzenia z 2010 r., tj. 3-letni, bądź 6-letni staż pracy w zawodzie, którego nauczał. Zdaniem organu, obie przesłanki wymienione w tym przepisie, tzn. posiadanie przez instruktora praktycznej nauki zawodu odpowiedniego wykształcenia oraz co najmniej trzyletniego stażu pracy w zawodzie, którego będzie nauczać, muszą być spełnione łącznie. Organ stwierdził, że posiadany przez R. K. dyplom ukończenia studiów wyższych nie jest odpowiedni do nauczania zawodu mechanika samochodowego, zatem jako instruktor praktycznej nauki zawodu, powinien posiadać, zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia z 2010 r. co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego nauczał. Również i w tym przypadku obie przesłanki, tj. wykształcenie i staż w zawodzie, powinny być spełnione łącznie. Wobec tych okoliczności organ uznał, że R. K. nie spełniał wszystkich warunków koniecznych, by pełnić obowiązki instruktora praktycznej nauki zawodu, tym samym pracodawcy nie przysługuje dofinansowanie na kształcenie młodocianego ucznia. Od powyższej decyzji odwołanie wniosło Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej Spółka z o. o. w K., w którym zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym: - art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty przez błędną wykładnię i niewłaściwe przyjęcie, że wraz z wnioskiem o dofinansowanie nie zostały złożone wszystkie wymagane dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające posiadanie stosownych uprawnień przez osobę prowadzącą u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych; - art. 70 b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty oraz § 2 rozporządzenia z 1996 r. i § 10 ust. 5 rozporządzenia z 2010 r. przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie ujawniające się bezpodstawnym przyjęciem, że R. K. - jako osoba prowadząca u skarżącego przygotowanie zawodowe młodocianych, nie posiada wymaganych uprawnień w przedmiotowym zakresie w sytuacji, gdy przedstawiony organowi I instancji materiał dowodowy w sposób jednoznaczny wskazuje, iż prowadzący kształcenie zawodowe stosowne uprawnienia posiadał. Odwołujący podniósł również zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów. Końcowo zarzucił istotny błąd w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ I instancji, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że młodociany pracownik zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego od G. G., zatrudnionego na stanowisku mechanika pojazdów samochodowych, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że faktyczne przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika, przez cały okres nauki zawodu i zdobywania przez niego kwalifikacji zawodowych prowadził R. K. - instruktor praktycznej nauki zawodu. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu decyzją z dnia 14 grudnia 2011 r. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że pracodawca zawarł z młodocianym uczniem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, które odbywało się pod nadzorem R. K.. R. K. ukończył studia wyższe w zakresie logistyki i technologii transportu, jak też posiada tytuł technika mechanika, ukończył kurs pedagogiczny dla czynnych zawodowo nauczycieli i pracuje u wnioskodawcy od 2 lipca 1984 r. na stanowisku Kierownika Stacji Obsługi - instruktora praktycznej nauki zawodu. Z przedłożonych w trakcie postępowania dokumentów wynika, że R. K. pracował w zawodzie mechanika samochodowego 1 rok 10 miesięcy i 22 dni, zatem organ I instancji prawidłowo uznał, że R. K. nie posiada wymaganego stażu pracy w zawodzie, którego nauczał, określonego w § 10 ust. 5 rozporządzenia z 2010 r. Organ odwoławczy uznał też, że prowadzenie przez organ i instancji postępowania w celu ustalenia, czy G. G. ma kwalifikacje instruktora praktycznej nauki zawodu było zbyteczne, gdyż to nie on był instruktorem zawodu w rozpatrywanym przypadku. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosło Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej Spółka z o. o. w K. żądając jej uchylenia. W skardze powtórzono wszystkie zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., oddalił skargę, podzielając dokonane przez organ administracyjny ustalenia faktyczne i rozważania prawne, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając zajęte stanowisko Sąd I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do ustalenia, czy R. K. posiada kwalifikacje zawodowe do bycia instruktorem praktycznej nauki zawodu mechanika pojazdów samochodowych. Zdaniem Sądu, skoro nie budzi wątpliwości okoliczność, że R. K. jest wyznaczonym przez pracodawcę pracownikiem do prowadzenia zajęć praktycznych oraz nie posiada tytułu mistrza w zawodzie, to należało odnieść się do regulacji zawartej w § 10 ust. 5 rozporządzenia z 2010 r. Analiza dokumentów odnoszących się do wykształcenia R. K. prowadzi do wniosku, że dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku "Transport" w zakresie "Logistyka i Technologia Transportu" nie jest pokrewny dla zawodu mechanika samochodowego, którego nauczał, a zatem jeżeli instruktor legitymuje się dyplomem ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności), niż ten którego będzie nauczał, to zgodnie z § 10 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia z 2010 r. wymagany jest od niego co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będzie nauczał. R. K. posiada również świadectwo ukończenia technikum zawodowego w zawodzie technik mechanik, a więc w tej sytuacji będzie miał zastosowanie § 10 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia z 2010 r. Zgodnie z ustaleniami stanu faktycznego R. K. posiada udokumentowany staż pracy na stanowisku mechanika samochodowego, który wynosił łącznie 1 rok, 10 miesięcy i 22 dni i tym samym nie spełnia przesłanki posiadania co najmniej 3 letniego stażu pracy. Wszystkie wymagane warunki posiadania kwalifikacji muszą być bowiem spełnione łącznie w całym okresie przygotowania zawodowego. Z kolei odnosząc się do zarzutów dotyczących bezpodstawnego przyjęcia przez organ I instancji, że młodociany pracownik zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego pod kierunkiem instruktora G. G., Sąd stwierdził, że faktycznie organ dokonał analizy posiadanych kwalifikacji zawodowych przez G. G. w kontekście spełnienia przesłanek wymienionych w § 10 ust. 4 i 5 rozporządzenia z 2010 r. Jednak dokonana ocena nie stanowiła istotnego błędu w ustaleniach faktycznych poczynionych przez organ, bowiem organ odmówił pracodawcy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika w zawodzie mechanika pojazdów samochodowych, z uwagi na to, że to R. K. a nie G. G. nie posiada wymaganych kwalifikacji zawodowych. Sąd za nieuzasadniony uznał również zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. ponieważ z akt sprawy wynika, że organ prowadzący postępowanie, przed wydaniem decyzji, zawiadomieniem z dnia 10 października 2011 r. pouczył stronę o przysługującym jej prawie, terminie oraz sposobie w jaki może zapoznać się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Skarżący przedmiotowe pismo otrzymał w dniu 14 października 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Poza tym w skardze nie wykazano, w jaki sposób organ naruszył art. 10 K.p.a. oraz jakich czynności procesowych skarżący nie mógł dokonać, a które miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej Sp. z o.o. w K. wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu postawiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tożsamy w swej treści, jak zarzut podniesiony w tym zakresie w odwołaniu oraz skardze skierowanej do Sądu I instancji. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 1 P.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, uznając tym samym za słuszne stanowisko organu administracyjnego (poczynione w oparciu o błędne ustalenie stanu faktycznego zaistniałego sprawie) przyjmujące, że młodociany pracownik - P. W., zdobywał kwalifikacje zawodowe u skarżącego pod opieką G. G., mechanika pojazdów samochodowych, w sytuacji gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż faktyczne przygotowanie zawodowe młodocianego pracownika przez cały okres nauki zawodu i zdobywania przez niego kwalifikacji zawodowych prowadził R. K. - instruktor praktycznej nauki zawodu. W uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych podniesiono, że R. K. spełnia wymagania określone w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz rozporządzeniach z 1996 r. i z 2010 r. Ponadto wraz z wnioskiem o dofinansowanie zostały złożone wszystkie wymagane dokumenty, w tym dokumenty potwierdzające uzyskanie przez prowadzącego przygotowanie zawodowe odpowiedniego wykształcenia, stażu i doświadczenia zawodowego. Tym samym skarżący spełnił przesłanki do przyznania dofinansowania do kosztów kształcenia pracownika młodocianego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Wałbrzychu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w decyzji odwoławczej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSAiwsa z 2010 r., nr 1, poz. 1). W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw ani nie można dopatrzeć się okoliczności wskazujących na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Zastrzeżenia musi budzić już sama konstrukcja skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej nie przywołał w sposób wyraźny podstaw kasacyjnych przewidzianych w przepisie art. 174 P.p.s.a. ani nie zakwalifikował podnoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów z punktu widzenia tych podstaw, ograniczając się do wskazania przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone. Należało zatem przyjąć, że zarzuty naruszenia prawa materialnego (pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej) dotyczą podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a, natomiast zarzut naruszenia przepisów postępowania wskazany w pkt 3 skargi kasacyjnej dotyczy podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają granice skargi kasacyjnej (w przeciwieństwie do granic kognicji wojewódzkich sądów administracyjnych, niezwiązanych zarzutami i wnioskami skargi – art. 134 § 1 P.p.s.a.), a zatem nie jest w postępowaniu przed NSA wystarczające ogólnikowe podniesienie zarzutów naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania tożsamych z zarzutami odwołania od decyzji organu I instancji oraz zarzutami skargi, tak jak stało się to w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty stanowiące podstawy kasacyjne, jako skierowane przeciwko wyrokowi sądu I instancji, formułowane muszą być z odniesieniem do przepisów zastosowanych przez ten sąd. Należy jednak mieć przy tym na uwadze, że przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. wskazuje, że naruszenie prawa materialnego może nastąpić w dwu różnych formach, a mianowicie przez błędną wykładnię wskazanego przepisu prawa materialnego albo na skutek niewłaściwego zastosowania wskazanej normy prawa materialnego w stanie faktycznym sprawy. W tym ostatnim wypadku chodzi o tzw. błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada lub nie odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego musi być zatem dokonywana wyłącznie na podstawie konkretnego ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Skoro zatem przedmiotem zarzutu kasacyjnego na podstawie przepisu art. 174 pkt 1 P.p.s.a. może być tylko błędna wykładnia prawa materialnego, to uzasadnienie tego zarzutu musi odnosić się do brzmienia określonego przepisu oraz do sposobu jego rozumienia, względnie do możliwości jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy. Wykluczona natomiast jest możliwość uzasadnienia naruszenia prawa materialnego na skutek błędnych ustaleń faktycznych (zob. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 832/04 - zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Błąd taki popełnił autor skargi kasacyjnej w rozpatrywanej sprawie, co spowodowało, że wobec wynikającego z przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a. związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, brak było możliwości skontrolowania ewentualnego naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego, tj. art. 70b ust. 1 i ust. 7 ustawy o systemie oświaty, § 2 rozporządzenia z 1996 r. i § 10 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 1 lipca 2002 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. Nr 113, poz. 988 ze zm.). Autor skargi kasacyjnej nie wskazał bowiem w jaki sposób doszło do naruszenia tych przepisów prawa materialnego, poprzestając jedynie na wywodzie dotyczącym kompletności złożonych w postępowaniu administracyjnym dokumentów, uzasadniających wypłatę kwoty dofinansowania kosztów nauki zawodu ucznia P. W. oraz posiadania przez instruktora praktycznej nauki zawodu R. K. kwalifikacji umożliwiających mu sprawowanie tej funkcji. Uszło przy tym uwadze skarżącego kasacyjnie, że zasadniczą przyczyną uznania przez organy administracyjne i Sąd I instancji nie posiadania przez w/w instruktora tych kwalifikacji, był brak po jego stronie odpowiedniego wykształcenia kierunkowego i brak odpowiedniego stażu pracy w zawodzie, którego R. K. nauczał. Uzasadnienie skargi kasacyjnej do kwestii tych nie zawiera żadnego odniesienia, a zatem należało przyjąć, iż, w skardze kasacyjnej nie zakwestionowano ustaleń faktycznych w tym zakresie. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny był tymi ustaleniami faktycznymi związany i musiał brać je pod uwagę w odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej. Podkreślić należy, iż ustalenie stanu faktycznego miało istotne znaczenie w sprawie, gdyż materialną przesłanką przysługiwania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, sformułowaną w art. 70b ust.1 pkt 1 ustawy o systemie oświaty, jest prowadzenie przygotowania zawodowego młodocianych przez osobę (pracodawcę lub osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo osobę zatrudnioną u pracodawcy) posiadającą kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach. Tak więc, w chwili rozstrzygania wniosku o przyznanie dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych, to wnioskodawca, niezależnie od przesłanki określonej w art. 70b ust.1 pkt 2 ustawy, ma wykazać posiadanie przez instruktora wymaganych kwalifikacji, wymaganych przepisami odrębnymi. Z analizowanego przepisu nie wynika nadto, aby chodziło o jakąkolwiek część okresu przygotowania zawodowego lub o jakikolwiek wymóg kwalifikacyjny. Omawiana przesłanka jest więc spełniona tylko wtedy, gdy w całym okresie przygotowania zawodowego osoba prowadząca posiadała wymagane kwalifikacje, czyli spełniała wszystkie przewidziane przepisami warunki uprawniające ją do sprawowania funkcji instruktora zawodu. Za chybiony należało uznać także zarzut procesowy skargi kasacyjnej, a mianowicie zarzut naruszenia przepisu art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. na skutek przyjęcia, że instruktorem zawodu w stosunku do P. W. był G. G. a nie R. K.. Przepis art. 3 § 1 P.p.s.a. jest przepisem kompetencyjnym i wyznacza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, a zatem mógłby on zostać naruszony, gdyby Sąd I instancji rozpoznał sprawę nie należącą do jego właściwości. Taki wypadek jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodził. Z kolei twierdzenie autora skargi kasacyjnej, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu błędnie ustalił osobę instruktora zawodu sprawującego opiekę nad uczniem P. W. wynika prawdopodobnie błędnego odczytania i z niezrozumienia treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w którym w sposób wyraźny i jednoznaczny wskazano, że instruktorem tym był R. K.. Zarzut, że Sąd I instancji przyjął, iż instruktorem tym był G. G. jest całkowicie gołosłowny a tym samym nieusprawiedliwiony. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, uzasadniających uchylenie lub zmianę zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w jego sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.