I OSK 2012/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Zbigniew Rausz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Miasta P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 września 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1206/06 o odrzuceniu skargi Miasta P. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA 1738/03 w sprawie ze skargi Miasta P. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 25 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, skargą z dnia 11 lipca 2006 r. Miasto P. wystąpiło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wznowienie postępowania, zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r., I SA 1738/03 w sprawie ze skargi Moniki T. i Witolda K. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 25 czerwca 2003 r, (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że skarga o wznowienie postępowania sądowego opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, ponieważ w sprawie pojawił się nowy środek dowodowy, który ma wpływ na wynik sprawy i z którego strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia 23 grudnia 2005 r., (...) ustalił bowiem, że nieważna jest umowa z dnia 4 stycznia 2000 r. przenosząca z Beaty N. na rzecz Witolda K. własność nieruchomości, której dotyczyła zakończona sprawa sądowoadministracyjna. W tej sytuacji upada przyczyna uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 25 czerwca 2003 r. oraz poprzedzającej ja decyzji tego organu. Wyrok sądu powszechnego działa ze skutkiem ex tunc, dlatego też nie można uznać, jak to przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 21 czerwca 2005 r., że Witold K. winien mieć zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając skargę o wznowienie postępowania zważył, iż przepis art. 273 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. wskazuje, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z treści tego przepisu wynika jednoznacznie, że dopuszczalność prowadzenia postępowania o wznowienie postępowania w oparciu o tę przesłankę zależy przede wszystkim od tego, czy wskazany przez skarżącego środek dowodowy istniał w momencie prowadzenia kwestionowanego postępowania sądowego i czy po jego prawomocnym zakończeniu został przez stronę wykryty. Tymczasem przedstawiony przez skarżącego w uzasadnieniu skargi dowód w postaci wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 grudnia 2005 r., (...) powstał dopiero po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r. Z akt sprawy I SA 1738/03 wynika bowiem, że wyrok ten uprawomocnił się w dniu 22 listopada 2005 r. Należało zatem uznać, że skarga z dnia 11 lipca 2006 r. nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, dlatego też Sąd w oparciu o art. 280 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r. Miasto P. złożyło skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik strony skarżącej skargę kasacyjną oparł na podstawie naruszenia w zaskarżonym postanowieniu przepisu prawa materialnego przez błędna jego wykładnię, to jest: - art. 273 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, polegającą na przyjęciu, iż przedstawiony przez skarżącego w uzasadnieniu skargi dowód w postaci wyroku Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 grudnia 2005 r. (...) powstał dopiero po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r. i nie stanowi okoliczności faktycznej ani środka dowodowego które, w myśl art. 273 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, mogły mieć wpływ na wynik sprawy a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie podstawą do wznowienia postępowania nie jest sam wyrok Sądu Okręgowego z dnia 23 grudnia 2005 r. /który jako taki potwierdził jedynie pewien stan prawny/, ale zaistniała okoliczność jaką jest sama nieważność aktu notarialnego i to ze skutkiem ex tunc. Skoro Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2005 r. I SA 1738/03 oparty był na przesłance iż Witold K. jako strona postępowania nie brał bez swej winy udziału w postępowaniu administracyjnym, to niewątpliwie okoliczność, iż umowa notarialna z dnia 4 stycznia 2000 r. była nieważna w całej rozciągłości od momentu zawarcia powoduje iż pojawiła się nowa okoliczność mająca niewątpliwie wpływ na wynik sprawy /to jest iż Witold K. nie stał się jednak stroną postępowania/, a z której strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę należy uznać, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 273 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to przesłanka stanowi podstawę kasacyjną przewidzianą w art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 273 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w przednim postępowaniu. Jak się powszechnie przyjmuje podstawą wznowienia postępowania mogą być tylko takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały już przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, w której ma nastąpić wznowienie postępowania. Taka sytuacja w sprawie niniejszej nie występuje. Powołana przez stronę skarżącą jako podstawa wznowienia postępowania okoliczność jaką jest nieważność aktu notarialnego związana jest ściśle z wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 23 grudnia 2005 r. (...) ustalającym, że nieważna jest umowa z dnia 4 stycznia 2000 r. przenosząca z Beaty N. na rzecz Witolda K. własność nieruchomości, który zapadł już po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r. I SA 1738/03. Ta okoliczność nie istniała zatem jak tego wymaga przepis art. 273 par. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, a Sąd ten orzeka zgodnie z art. 133 par. 1 ww. ustawy na podstawie akt sprawy. Nie można natomiast uważać za podstawę z art. 273 par. 2 powołanej ustawy skutków prawnych orzeczenia Sądu Okręgowego w P. Z tych względów należy podzielić pogląd Sądu I instancji, że skarga Miasta P. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2005 r. nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania. Z tego względu na podstawie art. 184 i 182 par. 1 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, skargę kasacyjną należało oddalić.