I OSK 2030/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. L. na punkt drugi wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2030/11 zasądzający od S. L. na rzecz Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi S. L. na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w przedmiocie przeniesienia własności działki oraz stosowania rozporządzenia postanawia odrzucić zażalenie Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 2030/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił w punkcie pierwszym skargę kasacyjną S.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2011 r. sygn. akt VII SAB/Wa 47/11 oraz zasądził w punkcie drugim od S. L. na rzecz Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie ze skargi S.L. na bezczynność Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych w przedmiocie przeniesienia własności działki oraz stosowania rozporządzenia. Pismem z dnia 13 marca 2012 r. zatytułowanym ,,wniosek" S. L. wniósł o uchylenie pkt 2 powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jak stwierdził, wyrok ten został wydany z naruszeniem art. 183 § 2 pkt 2 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (Dz. U. Nr 169, poz. 1417 ze zm.). S. L. podniósł, że Dyrektor Generalny Lasów Państwowych nie poniósł niezbędnych kosztów postępowania, które mu zostały zasądzone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Pismo S. L. z dnia 13 marca 2012 r. ze względu na jego treść należało potraktować jako zażalenie. Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Z treści art. 15 § 1 pkt 1, art. 173 § 1 i art. 194 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych, tj. skargi kasacyjnej i zażaleń od wyroków i postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych stosownie do przepisów tej ustawy. Natomiast wskazana ustawa procesowa nie zawiera przepisu dopuszczającego możliwość rozpoznawania w trybie określonym w jej przepisach skargi kasacyjnej bądź zażalenia od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wobec powyższego stwierdzić należy, że od wyroków i postanowień wydanych przez Naczelny Sąd Administracyjny nie przysługuje żaden środek odwoławczy. Orzeczenia te stają się prawomocne z chwilą ich wydania. Należy więc uznać, że zażalenie S. L. jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił zażalenie odrzucić.