I OSK 2042/23

Dnia 5 sierpnia 2025 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Monika Szewczyk po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2704/22 w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i zobowiązanie do jego zwrotu oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2023 r. sygn. akt I SA/Wa 2704/22, oddalił skargę A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2022 r. nr [...] w przedmiocie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i zobowiązania do jego zwrotu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył A.D. zaskarżając wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a zarzucił: a) naruszenie art. 151 p.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji, w której skarżona decyzja SKO oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta miasta st. Warszawy naruszała art. 25 ust. 1 i ust.2 pkt.6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r ze zm. Dz.U. z 2022 r. poz.1577 o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - dalej jako ustawa co skutkować winno ich uchyleniem co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem świadczenie pobrane przez Skarżącego nie było nienależnie pobrane gdyż: - środki przekazane Skarżącemu przez Organ na zaspokojenie potrzeb małoletnich dzieci zostały w rzeczywistości spożytkowane na dzieci, czemu dowodzi materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, a tylko ustalenie, że środki pobrane przez rodzica nie zostały przeznaczone na pokrycie wydatków związanych z ich wychowaniem pozwalałoby na przyjęcie, że są one nienależnie pobrane; - Skarżącemu świadczenie zostało przyznane po weryfikacji przez Prezydenta Miasta st. Warszawy przesłanek z art. 22 ustawy do jego przyznania tj. zbadania wywiadami kuratorskimi miejsca faktycznego zamieszkania małoletnich, a zatem o świadomości świadczenia nienależnie przyznanego nie może być mowy, a dodatkowo - skoro to Organ odpowiedzialny jest za ustalenie osoby faktycznie sprawującej opiekę nad dzieckiem, to Skarżący nie powinien ponosić winy i negatywnych konsekwencji - w tym finansowych za nieprawidłowe ustalenia Organu w tym zakresie; b) naruszenie art. 151 p.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji, w której skarżona decyzja SKO oraz decyzja Prezydenta Miasta st. Warszawy naruszała art. 4 ust. 1 ustawy w zw. z art. 6 k.p.a. i 8 k.p.a. co skutkować winno ich uchyleniem co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem zgodnie z ratio legis ustawy świadczenie wychowawcze w rzeczywistości służyć ma małoletnim dzieciom Skarżącego, a państwo ma zapewniać realną pomoc w wychowaniu dzieci w postaci faktycznego dostarczania środków dla częściowego pokrycia wydatków związanych z ich wychowaniem, a zatem Organy zobowiązane były do zbadania, na co zostały przeznaczone środki przyznane Skarżącemu w ramach świadczenia wychowawczego; c) naruszenie art. 151 p.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi, w sytuacji, w której decyzja SKO oraz decyzja Prezydenta Miasta st. Warszawy naruszała art. 22 ustawy co skutkować winno ich uchyleniem co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem w sytuacji, gdy rodzice pozostają w rozłączeniu i sprawują nad małoletnimi opiekę równoczesną nieuregulowaną orzeczeniem sądu świadczenie należy się temu z rodziców, który pierwszy złożył wniosek o przyznanie świadczenia, a zatem Skarżącemu, przy czym Organ I instancji dokonał oceny (poprzez przeprowadzenie wywiadów środowiskowych), które z rodziców faktyczne sprawuje opiekę nad małoletnimi uznając, że jest to naprzemienna opieka nieuregulowana sądownie; d) naruszenie przepisu prawa procesowego, a to art. 151 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi w sytuacji, w której decyzja SKO i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta st. Warszawy naruszała art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. co skutkować winno ich uchyleniem co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem Organy pominęły szereg istotnych okoliczności wskazywanych przez Skarżącego w piśmie do Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 08 lutego 2022 roku i dowodów tamże załączonych oraz stanowiska Skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 08 czerwca 2022 roku, z których to dowodów wprost wynika, że Skarżący sprawował w okresie objętym postępowaniem tj. od czerwca 2021 do listopada 2021 roku (i nadal sprawuje) faktyczną opiekę nad małoletnimi w formie opieki równoczesnej (Skarżący sprawował wówczas średnio 17 dni w miesiącu opieki nad Dziećmi), a nadto, iż świadczenie 500+ spożytkował na cele związane z utrzymaniem małoletnich Dzieci, a nadto pominięcie okoliczności faktycznych wynikających z przeprowadzonego w dniu 03 marca 2021 roku wywiadu środowiskowego u Z.K. - matki małoletnich dzieci oraz w dniu 11 maja 2021 roku u Skarżącego A.D., z których bezpośrednio wynika, że opieka nad małoletnimi sprawowana była przez rodziców w sposób równoczesny; e) naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 25 ust. 1- 2 pkt. 6 ustawy poprzez przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku, że nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy element subiektywny, a na definicję świadczeń nienależnie pobranych składa się więc wyłącznie element obiektywny w postaci rzeczywistego skorzystania z określonej formy wsparcia finansowego pomimo braku prawa do jego pobierania- vide str. 8 uzasadnienia wyroku WSA podczas, gdy obowiązek zwrotu świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, tj. przy zaistnieniu świadomości osoby, która świadczenie pobiera iż świadczenie to jej nie przysługuje, co oznacza, w niniejszej sprawie, że Skarżący został niejako wprowadzony przez Organ I instancji - Prezydenta Miasta st. Warszawy w błąd co do zasadności przyznania mu świadczenia wychowawczego, gdyż Organ weryfikował zasadność przyznania tego świadczenia dwukrotnie wywiadami środowiskowymi na podstawie art. 22 ustawy, co utwierdziło Skarżącego o zasadności przyznania mu świadczenia wychowawczego i tego tytułu Skarżący nie powinien ponosić ujemnych następstw; f) naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 4 ust. 1 i ust.2 ustawy poprzez błędne przyjęcie, że analiza, czy świadczenie zostało nienależnie pobrane zależna jest od kwestii związanych z kryteriami przyznania tego świadczenia z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy w sytuacji, w której przedmiotowa sprawa dotyczy zwrotu nienależnie pobranego świadczenia i nie jest stricte sprawą o przyznanie świadczenia wychowawczego, a zatem koniecznym jest powiązanie aspektu nienależnie pobranego świadczenia wyłącznie z czerpaniem korzyści z tych środków i tylko w razie ustalenia, że środki pobrane przez rodzica niezamieszkującego z dziećmi nie zostały przeznaczone na pokrycie wydatków związanych z ich wychowaniem możliwe jest uznanie, że świadczenia te są nienależnie pobrane; g) naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 22 ustawy poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że: - skoro opieka nad małoletnimi dziećmi ma charakter opieki naprzemiennej nieuregulowanej orzeczeniem sądowym, to wyklucza to przyznanie Skarżącemu świadczenia wychowawczego, albowiem, tylko opieka naprzemienna ustalona orzeczeniem sądowym dałaby podstawy do dochodzenia przez Skarżącego połowy świadczenia wychowawczego - vide str. 9 i 10 uzasadnienia wyroku - przyjęcie na podstawie wyroku (ustaleń faktycznych wyroku) Sądu Rejonowego dla Warszawy- Śródmieście III Wydział Rodzinny i Nieletnich sygn. akt III RC 202/19 z dnia 22 czerwca 2021 roku, że miejscem zamieszkania małoletnich Dzieci jest miejsce zamieszkania matki i dzieci mieszkają z nią od lutego 2021 roku - vide str. 9 uzasadnienia wyroku, w sytuacji której Organ przeprowadził wywiad kuratorski w miejscu zamieszkania matki małoletnich w marcu 2021 roku oraz w miejscu zamieszkania Skarżącego w maju 2021 roku, z których wynikało, że faktyczną opiekę nad małoletnimi sprawują oboje rodzice i dzieci nie mają jednego miejsca zamieszkania. Mając na uwadze ww. zarzuty wniósł: 1) Na podstawie art. 188 § p.p.s.a. o uchylenie w całości zaskarżonego Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2023 roku, sygn. akt I SA/ Wa 2704/22 i rozpoznanie skargi Skarżącego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2022 roku; 2) na podstawie art. 203 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. - o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od Organu na rzecz Skarżącego kasacyjnie według norm prawem przepisanych; 3) o przeprowadzenie rozprawy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna okazała się być pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych, tj. na obrazie prawa materialnego, a także naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy W związku z powyższym, w takiej sytuacji wprawdzie - co do zasady - w pierwszej kolejności rozpoznaniu winny podlegać zarzuty procesowe, gdyż dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny, przyjęty przez sąd I instancji, był prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można było przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd I instancji przepis prawa materialnego, ale w rozpoznawanej sprawie analiza zarzutów materialnoprawnych prowadziła jednak do wniosku, że to te zarzuty winny być rozważone w pierwszej kolejności. Prawidłowa bowiem wykładnia prawa materialnego wyznaczała w tym przypadku zakres postępowania dowodowego. W związku z powyższym, zasadnicze znaczenie miały w tym przypadku zarzuty kasacyjne oparte na art. 4 ust. 1 oraz art. 25 ust. 1 i 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r ze zm. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ( Dz.U. z 2022 r. poz.1577 ze zm. dalej u.p.p.w.d.). Należy zauważyć, że definicja legalna świadczenia nienależnie pobranego zawarta została w art. 25 ust. 2 u.p.p.w.d. zawierającym, po zmianie wprowadzonej ustawą z dnia 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U z 2019 r. poz. 924), wyłącznie cztery przypadki, przy zaistnieniu których można mówić o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym. Przepis art. 25 ust. 2 pkt 1,1a oraz pkt 4 został uchylony powyższą ustawą. Ustawodawca z dniem 1 lipca 2019 r. wprowadził też nową przesłankę warunkującą powstanie nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych. Za nienależnie pobrane świadczenia wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze wypłacone mimo braku prawa do tego świadczenia (art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d.). W doktrynie przyjęto, że w przypadku regulacji zamieszczonej w art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. nie bierze się pod uwagę świadomości strony, co do spełniania przesłanek ustawowych, ani nie ocenia się skutków braku pouczenia o prawie do świadczenia wychowawczego. W Komentarzu do ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, wyd. II, pod red. J. Blicharz, J. Glumińskiej-Pawlic i L. Zacharko (System Informacji Prawnej LEX) wskazano, że na aprobatę zasługuje stanowisko, że nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. jest pojęciem o charakterze obiektywnym. Na definicję świadczeń nienależnie pobranych w oparciu o ten przepis składa się wyłącznie element obiektywny w postaci rzeczywistego skorzystania z określonej formy wsparcia finansowego, mimo braku prawa do jego pobierania. Nie ma tutaj znaczenia element subiektywny, czyli stan świadomości (woli) osoby pobierającej świadczenia wychowawcze, że świadczenie nie powinno zostać przyznane albo, że zaistniały okoliczności powodujące ustanie prawa do tego świadczenia. Zatem dla uznania na podstawie tej przesłanki, że świadczenie zostało nienależnie pobrane nie jest istotne, że osoba uprawniona nie miała świadomości, że jej się ono nie należy. Ustawa nie przewiduje wymogu uznania świadczenia za nienależnie pobrane od konieczności pouczenia osoby pobierającej świadczenia o braku podstaw do jego pobierania. Jak wynika zatem z treści omawianych przepisów, samo spełnienie przesłanek w nich zawartych, wyczerpuje – w rozumieniu omawianej ustawy – przesłanki pojęcia: "nienależnie pobranego" świadczenia (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 listopada 2023 r. sygn. akt. I OSK 61/22; 16 kwietnia 2024 r. sygn. akt. I OSK 1438/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga przy tym, że z konstrukcji wskazanych wyżej unormowań wynika, iż decyzja orzekająca o nienależnie pobranym świadczeniu wychowawczym i obowiązku jego zwrotu nie jest decyzją uznaniową, lecz jest aktem administracyjnym związanym z konkretnym stanem faktycznym i prawnym. Składają się na niego: fakt przyznania stronie na dany okres przez właściwy organ świadczenia wychowawczego na zindywidualizowane dziecko, zaistnienie następnie sytuacji, która spowodowała, że pobieranie pierwotnie przyznanego świadczenia nie jest prawnie dozwolone i w związku z tym wydanie przez właściwy organ decyzji, która uchyliła (zmieniła) w całości lub w części wcześniejszą decyzję przyznającą świadczenie wychowawcze. Powyższe uwagi należy przenieść na niekwestionowane okoliczności badanej przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Prezydent m.st. Warszawy uchylił prawo do świadczenia wychowawczego przyznanego na rzecz K.D. i L.D. na okres od 1 czerwca 2021 r. do 31 maja 2022 r. (decyzja ta została doręczona skarżącemu 15 kwietnia 2022 r.) Podkreślić trzeba, że powyższa – ostateczna – decyzja Prezydenta m. st. Warszawy pozostaje w obrocie prawnym i stanowi element stanu faktycznego sprawy, determinujący ocenę kwestii nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2024 r. sygn. akt. I OSK 689/23, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że bazując na orzeczeniu sądu powszechnego tj. wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie Wydział Rodzinny i Nieletnich z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt III RC 202/19, od lutego 2021 r. małoletnie dzieci skarżącego mieszkają wspólnie z matką w wynajmowanym przez nią domu. Wydanie decyzji przez organ I instancji przyznającej skarżącemu prawo do świadczenia wychowawczego, po czym uchylenie tej decyzji ostateczną decyzją tegoż organu z dnia [...] stycznia 2022 r. stanowi wypełnienie dyspozycji art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d., stanowiącego, iż świadczeniem nienależnie pobranym jest świadczenie wychowawcze wypłacone mimo braku prawa do tego świadczenia. Zaistnienie zatem tego rodzaju okoliczności powoduje, że świadczenie wychowawcze, które zostało stronie wypłacone, staje się świadczeniem nienależnym, o którym mowa m.in. w art. 25 ust. 2 pkt 6 u.p.p.w.d. Z tego też powodu podlega zwrotowi. Z tych powodów zarzuty kasacyjne oparte na art. 25 ust 1 i art. 25 ust 2 pkt 6 u.p.p.w.d. były nieusprawiedliwione. Dalej należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.p.w.d. celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Zatem brzmienie tego przepisu wyraźnie wskazuje na konieczność wspólnego zamieszkiwania wnioskodawcy z dzieckiem jak i na potrzebę pozostawania dziecka na utrzymaniu wnioskodawcy. Zastosowany w tym przepisie spójnik "i" podkreśla fakt, że dla ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego ustawodawca wprowadza konieczność łącznego spełniania ww. warunków. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że dzieci zamieszkują z matką zgodnie z przytoczoną wyżej treścią wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie Wydział Rodzinny i Nieletnich z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt III RC 202/19. Mając powyższe na względzie należało uznać, iż skarżący nie wypełnia warunku wspólnego zamieszkiwania z małoletnimi dziećmi, a zatem nie wypełnia podstawowego warunku przyznania świadczenia wychowanego określonego w art. 4 ust. 2 pkt 1 u.p.p.w.d. Pozostawanie dzieci na utrzymaniu ojca nie jest okolicznością samodzielnie wystarczającą do przyznania świadczenia wychowawczego. Jak wskazano wyżej, zasadnicze znaczenia ma jednoczesność spełnienia przesłanek wspólnego zamieszkiwania i pozostawania przez dziecko na utrzymaniu matki lub ojca. Okoliczność zamieszkiwania dziecka z jednym z rodziców stanowi przeszkodę przyznania świadczenia drugiemu z rodziców, z którym dziecko nie zamieszkuje. Postawa ojca, który stara się być zaangażowany w wychowanie dzieci i łoży na ich utrzymanie, zasługuje na jak najwyższe uznanie, jednak postawa ta nie jest relewantna dla niniejszego rozstrzygnięcia. Powyższej przedstawione okoliczności jednoznacznie wskazują, że skarżący nie był osobą uprawnioną do pobierania świadczenia, co implikuje po jego stronie obowiązek ich zwrotu. Dla niniejszej sprawy nie mają zatem znaczenia argumenty podnoszone przez skarżącego, że środki ze świadczenia wychowawczego były w istocie konsumowane przez dzieci, bowiem kluczowe w niniejszej sprawie było pobieranie ich przez osobę nieuprawnioną. Jak wynika z przepisów ustawy, a co podkreśla się w orzecznictwie, świadczenie wychowawcze ma na celu częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Nie może jednak zastępować osoby zobowiązane do wypełniania obowiązku alimentacyjnego. Działanie Państwa jest tu wyłącznie subsydiarnie. Z tego względu nie są zasadne również zarzuty dotyczące naruszenia art. 4 ust. 1 i 2 u.p.p.w.d. ( pkt b i f petitum skargi kasacyjnej). Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 22 u.p.p.w.d. (pkt c i g petitum skargi kasacyjnej). Ustawodawca w tym przepisie wprowadził nowe rozwiązanie prawne, przewidujące czytelne kryteria wyłonienia osoby uprawnionej do pobierania świadczenia wychowawczego spośród dwóch lub więcej konkurujących ze sobą osób wnioskujących o to świadczenie. Jednak przedmiotem badanej sprawy nie jest ocena zasadności przyznania wnioskowanego świadczenia skarżącemu, a ocena zasadności decyzji uznającej świadczenie wychowawcze przyznane skarżącemu za nienależnie pobrane. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem naruszyć tego przepisu, albowiem nie miał on w sprawie zastosowania. Biorąc pod uwagę powyższe, nie zasadne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w powiązaniu z przepisami materialnoprawnymi. Przepisy te odnoszą się odpowiednio do zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), sposobu prowadzenia przez organ postępowania dowodowego (art. 77 k.p.a.), swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). W okolicznościach badanej sprawy Sąd I instancji zasadnie uznał, że materiał dowodowy jest pełny i został prawidłowo oceniony. Ustalenia organów administracyjnych nie budziły bowiem wątpliwości w konfrontacji ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także obowiązującymi przepisami, co czyni podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie zgodne z prawem. Wobec powyższego należy uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.