I OSK 2097/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska (spr.) sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy inspektor sądowy Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. E. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1443/14 w sprawie ze skargi M. E. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 23 maja 2014 r. nr (...) w przedmiocie przetwarzania danych osobowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. E. K. na rzecz Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym kasacyjnie wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r. o sygn. akt II SA/Wa 1443/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. E. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 23 maja 2014 r. nr (...) w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych (dalej: GIODO), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 12 pkt 2 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) w zw. z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w dniu 23 maja 2014 r. wydał decyzję nr (...), którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą z dnia 3 września 2013 r. nr (...) o odmowie uwzględnienia wniosku M. K. w sprawie skargi na przetwarzanie jej danych osobowych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z siedzibą w W. przy (...) (dalej: Dyrektor UKS), w związku z postępowaniem kontrolnym przeprowadzonym w F. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie. Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że wpłynęła do niego skarga M. K. na przetwarzanie jej danych osobowych w zakresie imion, nazwiska, imion rodziców, stanu cywilnego, adresu zamieszkania, serii i nr dowodu osobistego wraz z datą jego ważności, nr PESEL, nr NIP przez Dyrektora UKS w związku z postępowaniem kontrolnym przeprowadzonym w F. Polska Sp. z o.o. Wnioskodawczyni poinformowała, że Dyrektor UKS postanowieniem z dnia 30 maja 2011 r. włączył do dowodów postępowania kontrolnego w Spółce dokumenty zgromadzone w toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego wobec jej córki – E. K. w zakresie dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za rok 2005, w tym również aktu notarialnego z dnia 28 września 2004 r., który ujawnia jej dane osobowe w powyżej określonym zakresie. Podała również, że nie była stroną w postępowaniu kontrolnym i nie jest związana z kontrolowaną Spółką. Podniosła również, że Dyrektor UKS włączając do dowodów postępowania kontrolnego w Spółce przedmiotowy akt notarialny naruszył prawo, gdyż jej dane osobowe nie były wymagane do prowadzonego w Spółce postępowania kontrolnego, a na włączenie tego dokumentu jako dowodu Dyrektor UKS nie otrzymał zgody Naczelnika Wydziału Kontroli Nieujawnionych Źródeł Przychodów. Wnioskodawczyni wniosła o wydanie decyzji administracyjnej zobowiązującej do nieudostępniania jej danych osobowych w postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec Spółki, a w przypadku stwierdzenia przestępstwa skierowania zawiadomienia o przestępstwie, a także wszczęcia postępowania dyscyplinarnego lub innego przeciwko osobie, która jest winna dopuszczenia się uchybień. W ocenie organu pełnomocnik wnioskodawczyni wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oparł na własnej interpretacji przepisów, a negując stanowisko organu stawiał wyłącznie własne tezy nieznajdujące potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Działanie Dyrektora UKS związane było z realizacją procedur wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 180 § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast art. 187 § 1 powołanej ustawy stanowi, że organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przytoczone przepisy stanowiły podstawę prawną w procesie przetwarzania danych osobowych wnioskodawczyni, co zostało udokumentowane w aktach postępowania i potwierdzone wyjaśnieniami Dyrektora UKS, które w ocenie organu stanowią wiarygodny dowód. Nie jest rolą organu ingerencja w tok prowadzonego przez Dyrektora UKS postępowania poprzez ocenę niezbędności włączenia przez niego dokumentu w charakterze dowodu zawierającego dane osobowe wnioskodawczyni. Taka ingerencja prowadziłaby do merytorycznej oceny działania Dyrektora UKS, do czego GIODO nie ma kompetencji. W ocenie GIODO do ustalenia stopnia pokrewieństwa między dowolnymi osobami, niezbędne jest co najmniej przetwarzanie danych osobowych osób, których pokrewieństwo ustala się w powiązaniu z danymi osobowymi ich rodziców. Dyrektor UKS pozyskał przedmiotowy akt notarialny zawierający dane osobowe wnioskodawczyni z akt postępowania toczącego się przed nim wobec jej córki – E. K. i w ocenie organu nie doszło w tym zakresie do żadnych uchybień, gdyż jego celem było ustalenie stopnia pokrewieństwa w związku z prowadzonym postępowaniem kontrolnym w Spółce. W ocenie GIODO pozyskanie i dalsze przetwarzanie danych osobowych wnioskodawczyni przez Dyrektora UKS odbywało się w oparciu o zastosowaną szczególną procedurę wynikającą z przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa i działanie to może podlegać ewentualnej weryfikacji w toku postępowania instancyjnego w niej przewidzianej. W tym stanie faktycznym i prawnym decyzję poprzedzającą GIODO utrzymał w mocy. M. E. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 23 maja 2014 r. (...), zarzucając organowi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem następujących przepisów: 1. art. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez uznanie przez organ, iż nie doszło do ujawnienia przez Dyrektora UKS danych osobowych skarżącej, przez co pozbawiona została prawa do ich ochrony; 2. art. 12 pkt 1 i 2 powołanej powyżej ustawy, poprzez błędne rozstrzygnięcie przez organ jej skargi, przez co nie została zrealizowana prawidłowo kontrola zgodności przetwarzania jej danych osobowych z przepisami o ich ochronie; 3. art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie przetwarzanie jej danych osobowych przez Dyrektora UKS było niezbędne do zrealizowania jego uprawnień kontrolnych wobec podmiotu trzeciego; 4. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), poprzez prowadzenia postępowania z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej; 5. art. 12 powyżej powołanej ustawy, poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady szybkości działania. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. GIODO wniósł o oddalenie skargi jako oczywiście bezzasadnej i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Po rozpoznaniu sprawy pod sygnaturą akt II SA/Wa 1443/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 6 marca 2015 r. oddalił skargę M. E. K. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 23 maja 2014 r. nr (...) w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. W uzasadnieniu zaskarżonego kasacyjnie wyroku WSA w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a skarga M. E. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd I instancji wskazał w pierwszej kolejności, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2014 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm., dalej: u.o.d.o.) zakreśla granice ochrony danych osobowych, ale też wskazuje sytuacje i zdarzenia prawne, w których ochrony tej odmawia. W art. 23 wymienia ona i określa przesłanki legalizujące przetwarzanie danych osobowych, wskazuje w jakich sytuacjach przetwarzanie danych osobowych jest prawnie dopuszczalne. Zdaniem WSA w Warszawie w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż dane osobowe skarżącej, zawarte w akcie notarialnym z dnia 28 września 2004 r. rep. A nr (...), tj. imiona rodziców skarżącej, stan cywilny, adres zamieszkania i numer PESEL, zostały przetwarzane przez Dyrektora UKS, albowiem powyższy akt notarialny został postanowieniem Dyrektora Kontroli Skarbowej w W. z dnia 30 maja 2011 r. nr (...) włączony jako dowód w sprawie prowadzonego postępowania kontrolnego nr (...) wobec E. K. – córki skarżącej. Akt notarialny potwierdzał fakt pokrewieństwa pomiędzy skarżącą, a jej córką – E. K., członkiem Zarządu kontrolowanej Spółki. Zgodnie z art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stosownie zaś do art. 187 § 1 ww. ustawy, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu I instancji, przetwarzanie danych osobowych skarżącej M. E. K. (zawartych w akcie notarialnym zakwalifikowanym jako dowód w sprawie) znajduje oparcie w przesłance określonej w art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o., albowiem przepis ten dopuszcza przetwarzanie danych, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Obowiązkiem organów kontrolnych jest rzetelne przeprowadzenie postępowania kontrolnego w oparciu o wszystkie możliwe dowody. Uprawnieniem organu było dopuszczenie wszystkich dowodów w tym dowodu z aktu notarialnego. Dalej WSA oceniał, że domaganie się przez skarżącą ochrony prawnej w oparciu o ustawę o ochronie danych osobowych w toczącym się postępowaniu kontrolnym prowadzonym wobec jej córki – E. K. w przedmiocie dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r. i wobec Spółki, której jest członkiem zarządu, nosi znamiona nadużycia prawa. Zdaniem Sądu I instancji, ustawa o ochronie danych osobowych nie może być absolutyzowana w sytuacji, gdy w grę wchodzą inne chronione prawem wartości. W interesie zarówno państwa, jak i podatników, leży kontrola dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodu. Dlatego też racjonalny ustawodawca wprowadził w art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych katalog przesłanek legalizujących przetwarzanie danych osobowych bez zgody osoby zainteresowanej. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, WSA w Warszawie nie stwierdził, aby organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył wskazane w niej przepisy prawa procesowego i materialnego. Jednocześnie Sąd zauważył, że WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 17 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1338/13, w zbliżonym stanie faktycznym i prawnym, oddalił skargę K. K. – G., córki skarżącej i siostry E. K. na decyzję GIODO z dnia 9 maja 2013 r. nr (...) w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Z uzasadnienia tego wyroku wynika, że skarżąca również szukała ochrony w przepisach ustawy o ochronie danych osobowych w związku z włączeniem do akt postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora UKS tego samego aktu notarialnego. Sąd I instancji podkreślił, że w pełni akceptuje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu przywołanego wyroku. Od powyższego wyroku WSA w Warszawie skargę kasacyjną złożyła M. E. K. zaskarżając wyrok w całości oraz na podstawie art. 176, art. 185 § 1 i art. 203 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wnosząc o: uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty od złożonego pełnomocnictwa. Zaskarżonemu kasacyjnie wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a.: naruszenie przepisów postępowania w postaci: 1. art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zakresu postanowienia Dyrektora UKS w W. z dnia 30 maja 2011 r. sygn. (...) w przedmiocie włączenia w poczet materiału dowodowego między innymi załącznika Nr 1 - dokumentów zgromadzonych w toku postępowania prowadzonego u E. K. w zakresie dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005r., które nie wymieniało przedmiotowego aktu notarialnego; 2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia wyroku, w zakresie ustalonego stanu faktycznego jak i podstawy prawnej, z pominięciem odniesienia się do całości argumentacji Skarżącej, w tym odwołującej się do dowodu w postaci załącznika do postanowienia Dyrektora UKS w W. z dnia 30 maja 2011 r., stanowiącego integralną część decyzji procesowej ujętej w tymże postanowieniu (sygn. (...)); 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez mylne ujmowanie przedmiotu postępowania, co wynika z części uzasadnienia, w której WSA wskazuje na legalność przetwarzania przedmiotowych danych osobowych w postępowaniu dotyczącym dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach dochodu E. K., jako meritum sprawy, podczas gdy Skarżąca kwestionowała przetwarzanie (pozyskiwanie, przechowywanie, wewnętrzny obrót) jej danych osobowych w postępowaniu prowadzonym wobec F. Polska sp. z o.o. Po drugie zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego tj. 1. art. 23 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o. w związku z art. 180 Ordynacji podatkowej poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że w każdym razie uznanie przez organ kontrolujący dokumentu i zawierającego w nim dane za "mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy" samo przez się powoduje spełnienie tej przesłanki; 2. art. 26 ust. I pkt 1), 2) u.o.d.o. w związku z przepisem art. 216 § 1 i 2 w związku z art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, poprzez akceptowanie sytuacji, kiedy dokument zawierający dane osobowe zostaje nieformalnie dołączony do akt sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do nielegalnego przetwarzania danych osobowych Skarżącej; 3. art. 26 ust. 1 pkt 3) u.o.d.o. poprzez jego pominięcie i nieskontrolowanie, czy przetwarzanie danych osobowych skarżącej M. K. odbywało się w "adekwatnym zakresie". W odpowiedzi na skargę kasacyjną GIODO wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał m.in., że z powołanego przez Pełnomocnika Skarżącej postanowienia Dyrektora UKS z dnia 30 maja 2011 r. sygn. (...) wynika, że pierwszym jego załącznikiem były dokumenty zgromadzone w toku postępowania kontrolnego sygn. (...) w zakresie dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 rok. Jednym z dokumentów zgromadzonych w toku ww. postępowania kontrolnego był dwustronicowy wyciąg aktu notarialnego z dnia 28 września 2004 r. rep. A nr (...), który zawierał dane osobowe Skarżącej w zakresie imion, nazwiska, imion rodziców, stanu cywilnego, adresu zamieszkania, nr dowodu osobistego wraz z datą jego ważności, nr PESEL oraz nr NIP. Z ustaleń dokonanych w toku postępowania przed GIODO wynika, iż ww. dokument stanowił dowód potwierdzający fakt pokrewieństwa występującego pomiędzy córkami Skarżącej, tj. E. K. — członkiem Zarządu F. Polska Sp. z o.o. i jej siostrą — panią K. K.-G., Prezesem Zarządu E. Sp. z o.o. W związku z powyższym GIODO wyraził pogląd, iż nie przesądzając o prawidłowości prowadzonego postępowania kontrolnego, można stwierdzić, iż tego rodzaju dowód mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. GIODO wskazał nadto, iż z uwagi na fakt, iż postanowienia wydane przez Dyrektora UKS podlegają ocenie w sposób określony odpowiednimi przepisami, nie jest dopuszczalne ocenianie przez GIODO ich prawidłowości, a w szczególności rozstrzyganie, czy w istocie dokument zawierający określone informacje był niezbędny dla merytorycznej oceny prowadzonego postępowania na podstawie odrębnych przepisów prawa. GIODO nie jest uprawniony do oceniania prawidłowości czynności procesowych podejmowanych przez inne organy w ramach kompetencji przyznanych im na podstawie odrębnych przepisów prawa i do badania merytorycznej zasadności prowadzonych przez nie postępowań. Rola GIODO w odniesieniu do dopuszczenia wyciągu z aktu notarialnego z dnia 28 września 2004 r. rep. A nr (...) do dowodów postępowania kontrolnego sygn. (...) skończyła się w momencie stwierdzenia, iż dokument ten był niezbędny Dyrektorowi UKS dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa, tj. z art. 6 ust. 1 ustawy o kontroli skarbowej. Ww. akt notarialny wchodził w zakres dopuszczalnych dowodów, o których mowa w art. 181 ordynacji podatkowej. Zdaniem GIODO nie jest on uprawniony do zajęcia wiążącego stanowiska w sprawie pytania, czy Dyrektor UKS prawidłowo rozstrzygnął, iż akt notarialny z dnia 28 września 2004 r. rep. A nr (...) mógł przyczynić się do wyjaśnienia sprawy oraz nie był sprzeczny z prawem. Powołując się na piśmiennictwo wskazał, że sprzeczność dowodu z prawem, o której mowa w art. 180 ordynacji podatkowej może m.in. odnosić się do naruszenia prawa do prywatności, czy też obowiązku poszanowania tajemnicy komunikowania się stron. Jednakże, w związku z ograniczonym zakresem właściwości rzeczowej GIODO, istnieją takie obowiązki wynikające z art. 47 i art. 51 ust. 2 Konstytucji RP, których realizacja nie podlega ocenie w decyzji administracyjnej, wydawanej przez GIODO na podstawie art. 18 ust. 1 u.o.d.o. Ocena taka następuje w ramach postępowania właściwego dla kontroli zgodności z prawem działań organów kontroli skarbowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami, dalej jako: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie przesłanki uzasadniające nieważność postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowego nie wystąpiły, dlatego sprawa podlegała rozpoznaniu w granicach zgłoszonych zarzutów kasacyjnych. Zarzuty te Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione, a wyrok WSA w Warszawie uznano za odpowiadający prawu. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do twierdzenia, iż akt notarialny zawierający dane osobowe skarżącej M. E. K. został bezprawnie włączony do postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki F. Polska Sp. z o.o., wobec czego dane osobowe skarżącej były nielegalnie przetwarzane przez organ kontroli skarbowej. Zdaniem skarżącej skoro postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 30 maja 2011 r. ani załącznik do tego postanowienia nie wymienia przedmiotowego aktu notarialnego, to jego przekazanie odbyło się poza zakresem powyższego postanowienia, a nieformalne dołączenie dokumentu zawierającego dane osobowe skarżącej prowadzi do bezprawnego przetwarzania tych danych. Odnosząc się do powyższego stwierdzić należy, że z treści postanowienia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia 30 maja 2011 r. jednoznacznie wynika, że organ ten, postanowił włączyć do postępowania kontrolnego prowadzonego wobec spółki F. Polska Sp. z o.o. m. in. dokumenty zgromadzone w toku postępowania nr (...) prowadzonego w stosunku do E. K. w zakresie dochodów, nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2005 r. W dokumentach tych znajdował się przedmiotowy akt notarialny, który został przekazany organowi przez córkę skarżącej jako dowód w sprawie. Skoro zatem w dokumentach zgromadzonych w toku postępowania nr (...) znajdował się przedmiotowy akt notarialny, to na podstawie postanowienia z dnia 30 maja 2011 r. został włączony do postępowania kontrolnego i wbrew twierdzeniom skarżącej wymienienie tego aktu notarialnego wśród załączników do postanowienia nie było konieczne. Natomiast na podstawie art. 180 § 1 i 187 § 1 ordynacji podatkowej organ miał prawo dopuścić dowód z powyższego aktu notarialnego. W takiej sytuacji całkowicie niezrozumiałe są twierdzenia skarżącej, że rzeczony akt notarialny został bezprawnie włączony do postępowania kontrolnego. W związku z powyższym, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych oraz Sąd I instancji zasadnie uznały, że przetwarzanie danych osobowych skarżącej jest dopuszczalne na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych i w tym zakresie nie zostały naruszone przepisy ustawy o ochronie danych osobowych wskazane w skardze kasacyjnej. Ponadto wskazać należy, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie posiada uprawnień do kontroli postępowania prowadzonego przez organ podatkowy, w tym oceny postępowania dowodowego czy też oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez organ podatkowy. Stanowisko to jest zbieżne z przyjmowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, które m.in. w wyrokach z dnia 2 marca 2001 r. NSA sygn. II SA 401/00 ("Wokanda" 2001, nr 9, s. 33), WSA w Warszawie z dnia 30 września 2005 r. II SA/Wa 1203/05 (niepubl.) i z dnia 18 maja 2005 r. II SA/Wa 1987/04 ("Wspólnota" 2006, nr 26, poz. 30), NSA z dnia 11 stycznia 2010 r. I OSK 1453/09 przyjmowały, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie jest uprawniony do ingerowania w postępowanie należące do właściwości danego organu i dokonywania merytorycznej oceny poszczególnych czynności wykonywanych w ramach tych postępowań. Nie są również zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Przede wszystkim Sąd I instancji prawidłowo określił przedmiot niniejszego postępowania i dokonywał oceny legalności decyzji rozstrzygającej skargę M. E. K. na przetwarzanie jej danych osobowych przez organ skarbowy. Bezsporne natomiast jest, że przetwarzanie tych danych nastąpiło w związku z prowadzonym postępowaniem wobec córki skarżącej oraz spółki, w której jest członkiem zarządu, a same dane osobowe M. E. K. zostały ujawnione w ramach dowodów właśnie przez E. K. W związku z tym oczywistym jest, że Sąd I instancji odniósł się do powyższych postępowań. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem motywy wyroku zawierają wszystkie ustawowe elementy, prawidłowo wskazują ustalenia faktyczne i prawne, a podstawa rozstrzygnięcia została wyjaśniona w sposób pozwalający na jej ocenę w postępowaniu kasacyjnym. W takiej sytuacji uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.