I OSK 220/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Iwona Bogucka Sędzia del. WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 2920/17 w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 15 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt IV SA/Wa 2920/17) oddalił skargę B. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] sierpnia 2017 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Jak wskazał w uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji, nieruchomość położona w [...], decyzją Wojewody Podlaskiego z [...] grudnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zmienioną decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] lutego 2013 r. została przeznaczona pod budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...]. Decyzją z [...] listopada 2013 r. Wojewoda Podlaski ustalił odszkodowanie w wysokości 28.751,00 zł za wskazaną wyżej nieruchomość stanowiącą uprzednio własność B. K. Podstawą ustalenia odszkodowania przez Wojewodę był operat szacunkowy sporządzony 30 października 2013 r. przez rzeczoznawcę majątkowego J. M. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał między innymi, że przedmiotowa nieruchomość w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Augustów (uchwała Nr XIII/87/2000 Rady Gminy Augustów z 22 lutego 2000 r.), położona była w strefie funkcjonalno-przestrzennej "R"- rolnicze. Pismem z 28 lipca 2014 r., uzupełnionym pismem z 6 sierpnia 2014 r., B. K. zwróciła się o wznowienie postępowania odszkodowawczego celem weryfikacji ustalonej kwoty odszkodowania w decyzji z [...] listopada 2013 r. z uwagi na zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Do wniosku załączyła zaświadczenia Wójta Gminy Augustów z 11 lipca 2014 r. o przeznaczeniu w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Augustów ww. nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku odniosła się również do znajdującej się na nieruchomości infrastruktury podziemnej i jej wpływu na wycenę nieruchomości. Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Wojewoda Podlaski na podstawie art. 149 § 1 i § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wznowił postępowanie zakończone ww. decyzją z [...] listopada 2013 r. Decyzją z [...] grudnia 2014 r. Wojewoda Podlaski na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody Podlaskiego z [...] listopada 2013 r. Zdaniem Wojewody zaświadczenie o przeznaczeniu nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, czy też studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nie jest dokumentem stanowiącym podstawę do dokonania wyboru właściwego podejścia, metody i techniki szacowania nieruchomości. Wydane przez Wójta Gminy Augustów nowe, skorygowane zaświadczenia o przeznaczeniu nieruchomości z 11 lipca 2014 r. nie stanowią nowego dowodu w sprawie w myśl art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Nie wynika z nich, aby w dniu wydania decyzji ustalającej odszkodowanie obowiązywało inne przeznaczenie niż wskazane w zaświadczeniu pierwotnym. Treść nowych zaświadczeń nie wskazuje także, aby w dacie wydania decyzji istniały dowody (dokumenty) nieznane organowi, który wydał decyzję. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła B. K., załączając do niego pismo [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych z 15 września 2014 r., opinię dotyczącą wpływu zmiany ustaleń opracowań planistycznych na wartość nieruchomości z 19 grudnia 2014 r. autorstwa R. C. oraz pismo Wójta Gminy Augustów z 16 lutego 2015 r. Ponadto pismem z 6 marca 2015 r. wniosła o wyłączenie w trybie art. 24 K.p.a. rzeczoznawcy majątkowego J. M. oraz o dołączenie do akt sprawy kserokopii stron z opinii [...]. Pismem z 10 kwietnia 2017 r. strona uzupełniła wnioski o nową podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., dotyczącą sfałszowania protokołu z oględzin przedmiotowej nieruchomości. Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Zdaniem organu odwoławczego, stanowiące podstawę wznowienia postępowania zaświadczenie Wójta Gminy Augustów określające nowe przeznaczenie działki zostało wydane 11 lipca 2014 r. Wojewoda Podlaski wydał natomiast decyzję [...] listopada 2013 r. W dacie jej wydania nie istniały jeszcze żadne inne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wydanie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od tego, które zapadło. Natomiast nawet gdyby przyjąć, że wskazane w przedłożonym zaświadczeniu okoliczności istniały w dacie wydania decyzji z [...] listopada 2013 r., to i tak uznać należy, że nie miałyby one wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Z zaświadczeń z 11 lipca 2014 r. wynika, że podstawową funkcją zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości jest gospodarka rolna i leśna. Funkcją uzupełniającą może stać się wielokierunkowa działalność gospodarcza w tym przemysłowa, mieszkaniowa, usług, komunikacji i infrastruktury technicznej. Przyjęta natomiast przez biegłego funkcja nieruchomości jako rolna wynikała z analizy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a także pomocniczo z wypisu z rejestru gruntów. Zaświadczenie Wójta z 11 lipca 2014 r., jak i stanowiące załącznik do operatu szacunkowego zaświadczenie z 12 kwietnia 2013 r. mają jedynie walor informacyjny, dotyczący potwierdzenia faktów wynikających ze studium. Brak jest również podstaw, by stwierdzić, że załączone przez stronę zaświadczenie wskazywało na błędne określenie przeznaczenia planistycznego nieruchomości. Zaświadczenie to bowiem stanowi jedynie powtórzenie zapisów studium, które było przedmiotem analizy rzeczoznawcy majątkowego. Dodatkowo organ dokonał analizy studium, stwierdzając, że nieruchomości zlokalizowane na terenie gminy pełnią co do zasady funkcje w zakresie gospodarki rolnej, leśnej i rekreacyjnej. Obszary gminy przeznaczone do zabudowy lub zainwestowania pełnią natomiast jedynie funkcję uzupełniającą, a ich realizacja obwarowana jest szeregiem uwarunkowań wynikających właśnie ze studium. Odnosząc się natomiast do załączonej przez stronę opinii dotyczącej wpływu zmiany ustaleń opracowań planistycznych na wartość nieruchomości, sporządzonej 19 grudnia 2014 r. przez R. C., Minister wskazał, że wyjaśnia ona jedynie hipotetyczną sytuację zmiany przeznaczenia planistycznego nieruchomości na jej wartość. Opinia ta nie odnosi się do wpływu na wartość nieruchomości uzupełniających funkcji planistycznych wyrażonych w studium. Natomiast pismo [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych z 15 września 2014 r. zawiera wyłącznie zacytowane przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Odnosząc się do wniosku o wyłączenia rzeczoznawcy majątkowego, Minister uznał, że nie zachodzą przesłanki z art. 24 K.p.a., a kwestia dotycząca sfałszowania protokołu oględzin nieruchomości wykracza poza podstawę wznowienia. Skargę na powyższą decyzję wniosła B. K., zarzucając jej naruszenie art. 151 § 1 pkt 1 w zw. art. 145 § 1 pkt 5, art. 145a, art. 145b K.p.a., art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a., art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 4 i art. 80 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 24 § 1 pkt 6 w zw. z art. 84 § 2 K.p.a., art. 77 § 4 K.p.a., art. 107 § 1 i 3 K.p.a., art. 84 w zw. z art. 7 i art. 12 oraz art. 136 K.p.a., art. 15 K.p.a. w zw. z art. 78 Konstytucji, a także art. 154 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm. - zwanej dalej u.g.n.) oraz § 56 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez nieprawidłowe sporządzenie opisu wycenianych nieruchomości, art. 153 ust. 1 w zw z art. 4 ust. 16 u.g.n. w zw. z § 56 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, art. 154 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 36 ust. 3 ww. rozporządzenia, art. 4 ust. 16 u.g.n. oraz § 56 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia, § 36 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia, art. 134 u.g.n. i art. 21 ust. 2 Konstytucji. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie 15 marca 2018 r. skarżąca oświadczyła m. in., że przedmiotowe nieruchomości były przeznaczone w studium nie tylko na działalność rolniczą, ale i na działalność inwestycyjną. Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na nadzwyczajny charakter prowadzonego przez organy postępowania. Podkreślił, że kontrola decyzji Wojewody Podlaskiego z [...] grudnia 2014 r. dotyczyła wyłącznie przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Skarżąca nową podstawę wznowienia ujętą w art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. powołała dopiero w trakcie postępowania odwoławczego, co było spóźnione i nieskuteczne. Zakres rozstrzygnięcia sprawy decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji i musi być ona tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym. Zmiana żądania w postępowaniu przed organem odwoławczym nie uzasadnia również uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie można tym samym zarzucić Ministrowi, że nie analizował nowej przesłanki wznowienia powołanej dopiero na etapie postępowania odwoławczego. W ocenie Sądu pierwszej instancji, Minister nie naruszył również prawa przyjmując, że przedłożenie nowego zaświadczenia wydanego przez Wójta Gminy Augustów 11 lipca 2014 r. nie może doprowadzić do uchylenia decyzji Wojewody. Po pierwsze, zaświadczenie to nie może być uznane za nowy dowód, skoro chodzi o dokument wytworzony po dacie ostateczności decyzji, której dotyczy podanie o wznowienie. Po drugie, nie została również spełniona przesłanka wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję. O ile dokument pochodzący z daty po wydaniu decyzji ostatecznej może być źródłem wiedzy co do ujawnienia się nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, to muszą to być okoliczności nieznane organowi, a nadto muszą to być okoliczności istotne. Istotne dla sprawy będą tylko te dowody lub okoliczności faktyczne, których istnienie lub brak będzie bezpośrednio wpływać na treść rozstrzygnięcia w sprawie, tj. w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Innymi słowy, nie każde pojawienie się nowego dowodu czy nowego faktu będzie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast dane wynikające z zaświadczenia z 11 lipca 2014 r. sprowadzają się do powielenia wybranych postanowień studium gminy Augustów. Postanowienia tego studium były podstawą wyceny sporządzonej przez rzeczoznawcę majątkowego J. M., a nie treść zaświadczenia Wójta Gminy Augustów z 12 kwietnia 2013 r. Do postanowień tego studium odwołał się również Wojewoda w decyzji ustalającej odszkodowanie. Zatem nie można przyjąć, że treść studium była okolicznością nieznaną organowi w chwili wydawania decyzji w sprawie odszkodowania. Studium ma formę uchwały rady gminy i jest dokumentem publicznie dostępnym. Co więcej, kwestia przeznaczenia działek nr [...] w studium była również przedmiotem wypowiedzi biegłego w piśmie z 11 lipca 2013 r. stanowiącym odpowiedź na zastrzeżenia skarżącej do operatu szacunkowego. Ewentualna, błędna ocena dowodów lub okoliczności faktycznych nie jest natomiast tym samym, co brak wiedzy o tym dowodzie lub okoliczności. Dlatego też odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie może stanowić uzasadnienia wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Zwalczaniu błędnej zdaniem strony oceny dowodów służy odwołanie (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), a następnie skarga do sądu od decyzji wydanej w trybie zwykłym. Przyjęcie odmiennej wykładni art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. podważałoby zasadę pewności prawa i stosunków prawnych ukształtowanych przez ostateczną decyzję administracyjną (art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 16 § 1 k.p.a.). Stąd też nie ma sprzeczności niniejszego wyroku (oraz analogicznego prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 203/16), z powoływanymi przez skarżącą wyrokami WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2014 r. (sygn. akt I SA/Wa 1459/14) oraz 3 listopada 2014 r. (sygn. akt I SA/Wa 1542/14). Ponadto twierdzenie skarżącej, że wywłaszczone działki [...] miały być w studium przeznaczone pod działalność inwestycyjną, nie znajduje potwierdzenia w jego treści, jak i rysunku studium. Sąd pierwszej instancji dodał również, że NSA wyrokiem z 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2845/15 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 2 marca 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 1817/14. W orzeczeniu tym WSA w Warszawie, kontrolując decyzję o ustaleniu odszkodowania za grunt wywłaszczony pod obwodnicę [...], wydaną w trybie zwykłym, nie uznał przyjętego przez biegłego J. M. przeznaczenia nieruchomości "w strefie funkcjonalno-przestrzennej "R-tereny rolnicze" jako okoliczności dyskwalifikującej sporządzony przez tego biegłego operat szacunkowy. Ocena ta została przy tym wyrażona przez Sąd po dopuszczeniu na rozprawie dowodu z nowego zaświadczenia Wójta Gminy Augustów z 11 lipca 2014 r. Uwagi te, jak zastrzegł Sąd, są czynione wyłącznie obiter dicta, albowiem wykładnia postanowień studium nie mieści się w przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., podobnie jak błędy formalne lub merytoryczne popełnione przez rzeczoznawcę majątkowego w trakcie sporządzania innych wycen dotyczących nieruchomości przeznaczonych pod budowę obwodnicy [...]. Z tego też powodu nie miały znaczenia dla sprawy wnioski dowodowe sformułowane w skardze, jak i pozostałe zarzuty skargi, które mogłyby mieć znaczenie tylko w sytuacji, w której Minister, uznając zasadność podstawy wznowienia, rozpoznawałby ponownie sprawę ustalenia odszkodowania co do istoty. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie prawa procesowego art. 145 § pkt 5 K.p.a. poprzez błędną interpretację oraz błędne zastosowanie w sprawie i przyjęcie, iż brak jest nowych faktów i dowodów przemawiających za koniecznością uchylenia decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...].08.2017r. oraz decyzji Wojewody Podlaskiego z dnia [...].12.2014r. 2. naruszenie prawa materialnego art. 154 ust. 1 u.g.n. oraz § 56 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż zaświadczenie Wójta Gminy Augustów nie było elementem operatu i podstawą do wyceny i stanowi może i nowy, ale nie istotny dowód. W oparciu o tak skonstruowane podstawy skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych. Skarżąca zrzekła się przeprowadzenia rozprawy w sprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że nowe dowody w sprawie i wynikające z nich nowe fakty, tj. opinia [...] Stowarzyszenia Rzeczoznawców Majątkowych w [...] oraz zaświadczenie Wójta Gminy Augustów z 11 lipca 2014 r., całkowicie dyskwalifikuje pracę rzeczoznawcy J. M. ze względu na ilość i wagę uchybień tego rzeczoznawcy przed przystąpieniem do sporządzenia operatu i w trakcie jego sporządzania. Uchybienia i błędy opinii są rażące i oczywiście naruszają przepisy prawa, przede wszystkim ustawy o gospodarce nieruchomościami i ww. rozporządzenia. Jak podkreślono, podstawą wznowienia postępowania jest negatywna ocena operatu J. M. przez [...]. I chociaż ocena ta powstała po zakończeniu postępowania, jednak stwierdza fakt na dzień orzekania. Organ opierał się na nieprawidłowo sporządzonym operacie, co doprowadziło do wydania nieprawidłowej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie należy wskazać, że stosownie do art. 182 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.): "Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów" (art. 182 § 3 P.p.s.a.). Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym. Rozpoznając sprawę w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przypadków nieważności postępowania wymienionych w § 2 tej ustawy, jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (zarzut 1). Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, akceptujące pogląd wyrażony przez orzekające w sprawie organy, że załączone do wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zaświadczenia Wójta Gminy Augustów z 11 lipca 2014 r. nie stanowiły przyczyny wznowienia, o której mowa w tym przepisie. Przewidziana w nim podstawa dla wznowienia postępowania wymaga łącznego spełnienia trzech przesłanek. Pierwszą z nich stanowi warunek "nowości", tj. ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe, a więc nowo odkryte i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę i są istotne dla sprawy, a więc dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. Drugi warunek stanowi istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest to, aby "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję (szerzej: B. Adamiak (w:) B. Adamiak. J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 16. Warszawa 2019, str. 830 - 832). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe zaświadczenia z 11 lipca 2014 r. nie spełniają drugiego i trzeciego warunku. Jak trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, treść samego studium uwarunkowań i kierunku zagospodarowania przestrzennego gminy Augustów była znana zarówno organowi w chwili wydawania decyzji odszkodowawczej, jak i autorowi operatu szacunkowego, na podstawie którego ustalono to odszkodowanie, zaś wykładnia przepisów studium mogła być przedmiotem kontroli instancyjnej jedynie w toku postępowania jurysdykcyjnego lub kontroli sądowoadministracyjnej. Nie stanowi ona natomiast wymienionej powyżej przesłanki wznowienia postępowania, a więc nie może prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej i wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W nawiązaniu do argumentacji skargi kasacyjnej zmierzającej przede wszystkim do podważenia prawidłowości operatu szacunkowego sporządzonego przez J. M., w oparciu o który ustalono w decyzji z [...] listopada 2013 r. odszkodowanie za nieruchomość, podkreślić należy, że postępowanie wznowieniowe nie służy ponownej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie ostatecznie zakończonej, ale wyeliminowaniu istotnych wad postępowania, enumeratywnie wymienionych w przepisach art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 K.p.a. Z tego też względu Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 stycznia 2020 r. (sygn. akt I OSK 1633/18) zwracał uwagę, że również ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego, o której mowa w art. 157 ust. 1 u.g.n., dokonana przez organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jeżeli została sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej. Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 154 ust. 1 u.g.n. oraz § 56 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21 września 2004 r. (zarzut 2). Wobec nie wystąpienia w sprawie przesłanki wznowienia postępowania nie była badana prawidłowość ustaleń faktycznych poczynionych w decyzji z [...] listopada 2013 r., w tym prawidłowość sporządzonego na potrzeby ustalenia wysokości odszkodowania operatu szacunkowego. Sąd pierwszej instancji nie mógł zatem uchybić tym przepisom, skoro nie znajdowały one zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy. Zauważyć również trzeba, że jedyne twierdzenie Sądu pierwszej instancji na tym tle stanowi stwierdzenie, że podstawą sporządzonego przez J. M. operatu szacunkowego były bezpośrednio ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, co Sąd analizował w kontekście przesłanki nowości, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a nie prawidłowości sporządzenia ww. operatu szacunkowego. W tym stanie sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 2 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.