I OSK 226/06

Warszawa, dnia 14 marca 2006 r. POSTANOWIENIE Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Z. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2005 r., sygn. akt I SAB/Wa 194/05 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi M. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie zbycia nieruchomości zabudowanej garażami postanawia oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem z dnia 29 listopada 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. Z. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie zbycia nieruchomości zabudowanej garażami. W uzasadnieniu wskazanego postanowienia Sąd podniósł, iż roszczenia z art. 211 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 ze zm), zawarte w skardze, których realizacji domaga się od Prezydenta [...] strona skarżąca są roszczeniami o charakterze cywilnoprawnym i jako takie nie mogą być przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. Dnia 11 stycznia 2006 r. pełnomocnik M. Z. wniósł skargę kasacyjną na to postanowienie, opierając swe pismo na zarzucie naruszenia prawa materialnego tj. w szczególności art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności ( Dz. U. z 4 kwietnia 1995 r. Nr 36 poz. 175), art. 65 § 1 kc oraz art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami, stwierdzając błędną ich wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, które wg skarżącego miało wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej skardze podniesiono ponadto zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. w szczególności art. 3 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 97 § 1 pkt 4, art. 104, art. 107, art. 123, 124 i 126 kpa, co wg strony skarżącej w istotnym stopniu przyczyniło się do wyniku postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu na rzecz skarżącego, przy uwzględnieniu zestawienia przedłożonego na rozprawie w związku z ustanowieniem zastępstwa procesowego lub zwrotu tychże kosztów w sześciokrotnej wysokości minimalnej stawki z rozporządzenia o wynagrodzeniu radców prawnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest całkowicie bezzasadna. Wbrew podnoszonym zarzutom postanowienie WSA z dnia 29 listopada 2005 r. nie zawiera naruszenia prawa materialnego tj. przepisów art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 65 § 1 kc jak i przepisów postępowania tj. art. 3 i 6 ustawy P.p.s.a oraz art. 97 § 1 pkt 4, art. 104, art. 107, art. 123, art. 124, art. 126 kpa. Roszczenie, którego realizacji domaga się od Prezydenta [...] skarżący oparte jest na art. 211 ustawy o gospodarce nieruchomościami . Przepis ten stanowi, że osoba, która na podstawie pozwolenia na budowę wybudowała przed 5 grudnia 1990 r. ze środków własnych garaż na gruncie stanowiącym własność Skarbu Państwa lub własność gminy, a także jej następca prawny, mogą żądać nabycia tego garażu na własność oraz oddania w użytkowanie wieczyste gruntu niezbędnego do korzystania z tego garażu, jeżeli jest najemcą. Roszczenie takie ma charakter cywilnoprawny i może być dochodzone wyłącznie w postępowaniu cywilnym Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a sądy administracyjne orzekają w sprawie skarg na bezczynność organów administracji publicznej jedynie w przypadku wydawania przez przedmiotowe organy decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty jak również postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro skarga na bezczynność nie dotyczy aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, to pozostaje poza zakresem właściwości sądów administracyjnych. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw z art. 193 ustawy P.p.s.a postanowił jak w sentencji, ponieważ skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.