I OSK 230/06

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA: Małgorzata Jaśkowska (spr.) Sędziowie NSA Barbara Gorczycka-Muszyńska Tomasz Zbrojewski Protokolant Justyna Nawrocka po rozpoznaniu w dniu 11 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt II SA/Bd 712/05 w sprawie ze skargi S. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 19 października 2005 r sygn. akt II SA/Bd 712/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę S. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania nagrody rocznej. W uzasadnieniu wskazał, że Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z [...] na podstawie §1 ust. 2 w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg /DzU Nr 86 poz. 789/ oraz art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r o Policji /DzU Nr 7 poz. 58 ze zm/ przyznał skarżącemu nagrodę roczną za 2003r w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia. Wskazał przy tym, że w związku z uchyleniem przez NSA rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby w Policji skarżący został przywrócony do służby z dniem [...]. Za okres pozostawania poza służbą przyznano mu świadczenie pieniężne w wysokości 6 miesięcznych uposażeń. Na podstawie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji okres ten traktuje się jako równorzędny ze służbą. Zgodnie zaś z §1 ust. 2 rozporządzenia nagrodę roczną przyznaje się proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych w przypadku, gdy służba pełniona jest przez część roku kalendarzowego. W wyniku odwołania Komendant Wojewódzki Policji w Bydgoszczy rozkazem personalnym nr [...] z [...] uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej wysokości nagrody rocznej przyznając ją w wysokości 7/12 miesięcznego uposażenia, w pozostałym zaś zakresie utrzymał go w mocy. Wskazał przy tym, iż policjant od początku 2003r do chwili zwolnienia ze służby z dniem 28 marca 2003r pozostawał w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych. W związku z uchyleniem przez NSA wyrokiem z dnia 14 października 2003r sygn. akt SA/Bd 1682/03 rozkazu o zwolnieniu [...] został przywrócony do służby rozkazem personalnym z [...]. Rozkaz ten został uchylony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy w dniu [...] w części dotyczącej wysokości uposażenia zasadniczego, pozostawania policjanta w zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz terminu powstania prawa policjanta do uposażenia. Ustalono, że prawo to policjant nabył z dniem przywrócenia do służby [...]. Policjant od 1 stycznia 2003r do 28 marca 2003r pozostawał w stanie zawieszenia w czynnościach służbowych. W oparciu o §2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków przyznawania nagród okresu tego nie wlicza się do okresu służby za który przysługuje nagroda roczna, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne będące przyczyną zawieszenia zostało umorzone bądź też policjant zostanie uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku. Organ odwoławczy stwierdził, że uwzględniając rozstrzygnięcie zawarte w rozkazie personalnym nr [...], iż policjant po przywróceniu do służby nie będzie pozostawał w stanie zawieszenia w czynnościach, należy okres służby od dnia [...] tj od dnia przywrócenia do służby, do końca 2003r zaliczyć do okresu służby za który przysługuje nagroda roczna. W skardze wniesionej do Sądu strona zakwestionowała prawidłowość zaskarżonego rozkazu w części dotyczącej okresu za jaki naliczone jest świadczenie oraz kwoty bazowej uposażenia zasadniczego od jakiej jest ono naliczane. Zdaniem skarżącego nagroda roczna winna mu przysługiwać w wysokości 10/12 uposażenia, zaś kwota bazowa winna wynosić 1760 zł. Wywodził on także, że umorzenie prowadzonego wobec niego postępowania dyscyplinarnego orzeczeniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] oznacza z mocy § 2 ust. 3 rozporządzenia, że okres wcześniejszego zawieszenia winien być zaliczony jako okres normalnej służby. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uznał za błędny pogląd, jakoby Komendant rozkazem nr [...] z [...] przyznał skarżącemu podwyżkę uposażenia zasadniczego, albowiem w rozkazie tym wskazano, że przywrócenie do służby nastąpiło z dniem [...] w związku z uchyleniem decyzji o zwolnieniu przez NSA i z tym dniem przyznano podwyżkę uposażenia zasadniczego do kwoty 1760 zł. Podwyżka za okres od 1 stycznia 2003r do dnia zwolnienia ze służby w Policji zostanie wypłacona dopiero, gdy skarżący prawomocnym wyrokiem sądu zostanie uniewinniony od stawianego mu zarzutu. Natomiast kwotą bazową do wypłaty 6 miesięcznego świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą jest kwota wynikająca z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] a więc kwota 1760 zł. Komendant Wojewódzki Policji podniósł również, że błędny jest pogląd jakoby w związku z umorzeniem postępowania dyscyplinarnego okres zawieszenia winien być liczony jako normalny okres służby, gdyż powodem zawieszenia nie było postępowanie dyscyplinarne, lecz karne, co wynika z rozkazu personalnego Komendanta Policji w [...] nr [...] z dnia [...] 2002r. Oddalając skargę wyrokiem z dnia 19 października 2005r sygn. akt II SA/Bd 712/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy stwierdził, iż nie jest ona zasadna. Co prawda zarówno zaskarżona jak i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, lecz z uwagi na art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /DzU Nr 153, poz.1270 ze zm./ sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności aktu. W ocenie sądu organy obu instancji w ogóle nie miały podstaw do przyznania nagrody rocznej. Zgodnie z §1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg z dnia 26 czerwca 2002r /DzU Nr 86 poz. 789/ warunkiem koniecznym do przyznania nagrody rocznej jest pełnienie przez funkcjonariusza służby przez okres pełnego roku kalendarzowego lub pełnienie jej przynajmniej przez część roku kalendarzowego, przy czym pełnieniem nie jest okres zawieszenia policjanta w czynnościach , co wynika z §2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia. Z bezspornego stanu faktycznego wynika, że decyzjami ostatecznymi organów I instancji skarżący został zawieszony w czynnościach od 24 czerwca 2002r do 24 września 2002r / decyzja z [...]/ a następnie od 25 września 2002r do czasu zakończenia postępowania karnego / rozkaz nr [...] z [...]/. Postępowanie to do czasu wydania zaskarżonej decyzji nie zostało zakończone. W ocenie sądu organy błędnie ustaliły na podstawie rozkazu [...] z [...] , że strona została przywrócona do służby bez zawieszenia. Po wyroku sądu nie zachodziła bowiem potrzeba wydania rozkazu o przywróceniu do służby, jak też wypowiadania się o stanie zawieszenia w czynnościach służbowych. Przepis § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r / DzU Nr 120 poz. 1029/ w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych przewiduje wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu w przypadku zwolnienia policjanta ze służby , co oznacza ,że każdorazowym skutkiem zwolnienia jest wygaśnięcie stanu zawieszenia. Wyeliminowanie wyrokiem sądu tej decyzji powoduje, że przestaje ona obowiązywać od dnia wydania wyroku z wszystkimi jej konsekwencjami. Nie jest więc dopuszczalne orzekanie o niej przez organy policji. Od daty wyroku funkcjonariusz znajduje się bowiem w sytuacji służbowej w jakiej był w dniu zwolnienia. Potwierdza to orzecznictwo NSA / wyrok z 13 września 2001r sygn. akt II SA 3288/00 lex nr 51037 czy wyrok NSA z 24 maja 1999r II SA 459/99 lex nr 47392/. Stąd stan zawieszenia w czynnościach służbowych nie został przerwany, a rozkaz personalny nr [...] orzekający o braku zawieszenia był sprzeczny z prawem i został wyrokiem sądu uchylony. Dalsze zawieszenie nie wymagało więc wydania odrębnej decyzji, a rozkaz personalny o przedłużeniu czasu zawieszenia nie stracił mocy prawnej. Sąd podkreślił także, że uchylenie skutków zawieszenia policjanta nie mogło nastąpić w następstwie umorzenia postępowania dyscyplinarnego, gdyż jego podstawą było postępowanie karne, w oparciu o art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji. Stąd nie było podstaw do ustalenia, iż skarżący w 2003r pełnił w jakimkolwiek okresie służbę, nie zachodziły więc podstawy do przyznania mu nagrody rocznej. Sąd uznał jednak, iż przedmiotowe decyzje nie były dotknięte wadą nieważności z art. 156 kpa. Nie zachodził bowiem żaden przypadek przewidziany w tym przepisie, w szczególności nie wydano jej z rażącym naruszeniem prawa. Powołany przez skarżącego przepis §2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia mógł bowiem nastręczać pewne trudności interpretacyjne z uwagi na uregulowanie w nim skutków związanych nie tylko z postępowaniem karnym, ale i dyscyplinarnym, które obok postępowania karnego toczyło się również wobec strony. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł S. P. reprezentowany przez radcę prawnego. Zaskarżył on wyrok w całości zarzucając mu naruszenie prawa materialnego przez dokonanie błędnej interpretacji § 2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg /DzU Nr 86, poz. 789/ przez przyjęcie, że do okresu służby nie wlicza się okresu zawieszenia w czynnościach służbowych po umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, błędnie przyjmując, że przyczyną zawieszenia było toczące się równolegle postępowanie karne oraz naruszenie § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002r w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych /DzU Nr 120 poz.1029/ przez błędne przyjęcie okresu wygaśnięcia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonego wyroku i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy przez uznanie zasadności podniesionych zarzutów i uznaniu prawa skarżącego do 11/12 części nagrody rocznej za 2003r oraz zasądzenia od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że ustalając przyczynę zawieszenia sąd powołał się na decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] 2002r i rozkaz personalny tegoż z [...] 2002r. Tymczasem decyzje te stanowiły kontynuację wcześniejszych decyzji, których sąd nie wymienia, tj decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z [...] 2002r o zawieszeniu w czynnościach w okresie od 25 marca 2002r do 24 maja 2002r i decyzji z dnia [...] 2002r o zawieszeniu w okresie od 24 maja 2002r do 23 czerwca 2002r. Obie decyzje zostały wydane po wszczęciu przeciw skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, które miało miejsce 9 marca 2002r. Podstawę zawieszenia stanowił art. 39 ust.2 ustawy o Policji i związane ono było wyłącznie z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym. Postępowanie karne znajdowało się bowiem wówczas na etapie postępowania przygotowawczego, w sprawie. Podstawę prawną decyzji Komendanta z [...] o zawieszeniu stanowił art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, gdyż w dniu 8 maja 2002r prokurator wydał postanowienie o przedstawieniu zarzutów, nie przedstawiając go podejrzanemu. Zarzut ten został przedstawiony w późniejszym terminie. W tym okresie nie było możliwe przedłużenie terminu zawieszenia w czynnościach z uwagi na upływ 3 miesięcznego terminu wymienionego w tym przepisie. Status prawny skarżącego w tej decyzji był określany jako obwinionego, co wskazuje, że decyzja ta była wydana w związku z toczącym się postępowaniem dyscyplinarnym. Podstawę prawną rozkazu z [...] 2002r o zawieszeniu stanowił art. 39 ust.3 ustawy o Policji. Stanowił on kontynuację stanu już istniejącego, określonego we wcześniejszych decyzjach. W związku z tym należy przyjąć, że przedłużenie okresu zawieszenia nastąpiło również w związku z postępowaniem dyscyplinarnym. Stąd niezasadna jest teza sądu, iż zawieszenie było związane z toczącym się postępowaniem karnym. Istotną jest również kwestia kiedy wygasł rozkaz personalny z [...] 2002r o zawieszeniu w czynnościach. W tym okresie toczyły się dwa postępowania – karne i dyscyplinarne. Jako pierwsze zakończyło się postępowanie dyscyplinarne 28 marca 2003r – wydaleniem z Policji. Jego skutkiem było, zgodnie z § 6 rozporządzenia w sprawie trybu zawieszania policjantów, wygaśnięcie decyzji o zawieszeniu. Postępowanie karne zakończyło się dopiero wyrokiem Sądu Okręgowego we [...] 22 września 2004r. Nie było więc wolą wydającego rozkaz z dnia [...] 2002r nr [...] aby kontynuować nieprzerwanie stan zawieszenia do czasu zapadnięcia prawomocnego wyroku. Stąd wynika, że zawieszenie było związane z postępowaniem dyscyplinarnym i wygasło z chwilą jego zakończenia. Efektem końcowym postępowania dyscyplinarnego było zaś umorzenie jego 1 marca 2004r. W związku z tym po przywróceniu do służby na mocy wyroku NSA z dnia 14 października 2003r nie było podstaw, aby kontynuować stan zawieszenia w czynnościach na podstawie rozkazu nr [...]. Nie jest uzasadniona teza, że przywrócenie skarżącego do służby powinno skutkować nadal stanem zawieszenia go w czynnościach. Przedmiotem umorzonego postępowania dyscyplinarnego był bowiem czyn pozostający w związku z zawieszeniem w czynnościach służbowych. Rozkazy personalne Komendanta Powiatowego Policji z [...] i Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z [...] zostały wycofane z obrotu prawnego 9 maja 2005 r / OSK 1550/04/, na mocy którego ustalono datę powrotu do służby na dzień 14 października 2003r. W związku z tym w myśl §2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków przyznawania nagród rocznych w związku z umorzeniem postępowania dyscyplinarnego zostały usunięte skutki zawieszenia i skarżący uzyskał prawo do 11/12 części nagrody rocznej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej S. P. – wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 19 października 2005 r., sygn. akt II SA/Bd 712/05 - nie zasługują na uwzględnienie, a w związku z tym skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Istota problemu, poruszonego przez skarżącego we wniesionym środku odwoławczym, dotyczy konieczności udzielenia przez NSA odpowiedzi na pytanie o ewentualny wpływ wygaśnięcia lub uchylenia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych funkcjonariusza policji z powodu wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, na uprzednio wydane decyzje o zawieszeniu tegoż funkcjonariusza w pełnieniu służby w związku z równolegle toczącym się postępowaniem karnym, a w konsekwencji, czy takiej osobie przysługuje prawo do nagrody rocznej, o której jest mowa w art. 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7 poz. 58 ze zm.). W pierwszym rzędzie zauważyć należy, iż jednym z przejawów szczególnego statusu funkcjonariuszy Policji jest uprawnienie do otrzymywania przez nich dodatkowego rocznego wynagrodzenia, tj. nagrody rocznej, przysługującej co do zasady w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia za okres roku pełnionej służby. Ratio legis tej instytucji zawiera się w próbie zrekompensowania przez ustawodawcę trudów i niebezpieczeństw wpisujących się w codzienną służbę funkcjonariuszy. Artykuł 110 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (w brzmieniu obowiązującym w 2003 r.) stanowił przy tym, że policjantowi pełniącemu służbę mogła być przyznana m.in. nagroda roczna. Wyrazem ekwiwalentego charakteru nagrody rocznej, jako wynagrodzenia związanego z faktycznym pełnieniem przez policjanta służby, była regulacja, zawarta w art. 110 ust. 7 ustawy o Policji oraz, w wydanym na podstawie art. 110 ust. 2 ustawy, rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (obowiązujące od dnia 11 lipca 2002 r., Dz. U. Nr 86, poz. 789), które dookreślało zasady przyznawania policjantom nagrody rocznej. Zgodnie bowiem z § 2 w/w rozporządzenia do okresu służby, od którego przysługiwała nagroda, nie wliczało się czasu m.in. zawieszenia w czynnościach służbowych, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia, zostało umorzone, bądź policjant został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Ponadto w razie pełnienia służby jedynie przez część roku kalendarzowego nagrodę roczną przyznawało się proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy służby. Okresy służby krótsze od miesiąca kalendarzowego podlegały sumowaniu, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc kalendarzowy (§1 ust. 3 i 4 rozporządzenia). Przechodząc do kluczowego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zagadnienia, tj. ewentualnego wpływu wygaśnięcia lub uchylenia decyzji o zawieszeniu w czynnościach służbowych funkcjonariusza policji z powodu wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, na uprzednio wydane decyzje o zawieszeniu tegoż funkcjonariusza w pełnieniu służby, w związku z równolegle toczącym się postępowaniem karnym, zauważyć trzeba, iż w toku niniejszego postępowania ustalono w sposób bezsporny, że w związku ze zdarzeniem z dnia 8 marca 2002 r., w dniu 9 marca 2002 r. wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Postępowanie to stało się podstawą do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, co nastąpiło ostatecznymi decyzjami Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] 2002 r. i [...] 2002 r., na okres od 25 marca 2002 r. do 23 czerwca 2002 r. W wyniku prowadzonego postępowania dyscyplinarnego decyzją KWP w Bydgoszczy z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Nr 215) S. P. został zwolniony ze służby. Orzeczenie to, podobnie jak i decyzja poprzedzająca zostały uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 14 października 2003 r. (sygn. akt sygn. akt SA/Bd 2024/03). W związku z tym orzeczeniem decyzją z dnia [...]. Komendant Powiatowy Policji w [...] (rozkaz personalny nr [...]) postanowił przywrócić skarżącego do służby zawieszając go jednocześnie w pełnieniu obowiązków do czasu zakończenia postępowania karnego. Również i ta decyzja została usunięta z obrotu prawnego na mocy wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 30 czerwca 2004 r., sygn. akt II SA/Bd 276/03. Z kolei postępowanie karne, dotyczące czynu z dnia 8 marca 2002 r. zakończyło się dopiero w dniu 22 września 2004 r. prawomocnym wyrokiem wydanym przez Sąd Okręgowy we [...] w sprawie o sygn. akt. II Ka 376/04. Niezależnie od tego wypada podkreślić, iż w okresie od 24 czerwca 2002 r. do czasu ukończenia postępowania karnego, tj. do dnia 22 września 2004 r. S. P. był zawieszony w czynnościach służbowych na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] 2002 r. i [...] 2002 r. (nr [...]). Przyczyną tego zawieszenia było toczące się postępowanie karne. Świadczy o tym zarówno powołana w decyzji z dnia [...] podstawa prawna/ art. 39 ust. 1 ustawy o Policji/ jak i treść uzasadnienia. Rozkaz personalny nr [...] z [...] 2002r wyraźnie zaś przedłużał okres tego zawieszenia do czasu ukończenia postępowania karnego. Wbrew zarzutom skarżącego nie stało temu na przeszkodzie późniejsze przedstawienie mu zarzutów, konkretne czynności z tym związane były bowiem podejmowane wcześniej a nawet samo postanowienie zostało wydane przed tym terminem, 8 maja 2005r. Zgodnie zaś z wyrokiem SN z dnia 24 marca 1970r sygn. akt V KRN 52/70, OSNKW 1970/7-8/77 za wszczęcie postępowania karnego in personam należy uważać każdą czynność organu skierowaną wyraźnie na ściganie danej osoby z powodu określonego przestępstwa, a nie dopiero wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Tym bardziej może to więc poprzedzać doręczenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Do orzeczeń o zawieszeniu policjanta w czynnościach wydanych w dniu [...] 2002r i [...] 2002r miał więc zastosowanie § 2 ust.1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002r w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, ponieważ postępowanie będące przyczyną tego zawieszenia, czyli postępowanie karne nie zostało umorzone ani policjant nie został uniewinniony. Orzeczenia o zawieszeniu w czynnościach z powodu wszczęcia postępowania karnego wygasły dopiero z upływem okresu na jaki zostały wydane, lub na podstawie § 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 lipca 2002 r. w sprawie trybu zawieszania policjanta w czynnościach służbowych przez przełożonych (Dz. U. Nr 120, poz. 1029), co nastąpiło – jak już wskazano - z dniem 22 września 2004 r. Zdaniem NSA, zarówno postępowanie dyscyplinarne, jak i karne stanowią odrębne podstawy do zawieszenia funkcjonariusza policji w pełnieniu przez niego obowiązków służbowych. Pogląd ten stanowi prostą konsekwencję zasady niezależności obydwu postępowań, będącej wyjątkiem od przyjętej na gruncie prawa karnego zasady ne bis in idem (nie wolno karać dwa razy za ten sam czyn), i znajduje swój wyraz w treści art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Biorąc zatem pod uwagę przedstawione powyżej rozważania prawne, uznać należy, iż WSA w Bydgoszczy prawidłowo ocenił jako niezgodną z prawem decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Bydgoszczy z dnia [...] (rozkaz personalny Nr [...]), dotyczącą przyznania S. P. nagrody rocznej za 2003 r., stwierdzając, iż w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg, skarżący w ogóle nie spełniał przesłanek do otrzymania tego świadczenia, bowiem był cały czas zawieszony w pełnieniu obowiązków, w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym. Sąd pierwszej instancji zasadnie zastosował przy tym zakaz orzekania na niekorzyść odwołującego się (tzw. zakaz reformationis in peius), wynikający z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. Reasumując, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżony wyrok WSA w Bydgoszczy w pełni odpowiada prawu, zaś podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne. Z tego też względu NSA orzekł w sprawie na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.