I OSK 2444/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marian Wolanin Sędziowie sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) sędzia NSA Elżbieta Kremer Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2022 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1990/18 w sprawie ze skarg M. S. i Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 28 sierpnia 2018 r. nr KR VI R 11/18 w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego postanawia: zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny zagadnienia prawnego przedstawionego w sprawie o sygn. akt I OSK 2633/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r., I SA/Wa 1990/18, po rozpoznaniu sprawy ze skarg M. S. i Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej: Komisja) z 28 sierpnia 2018 r. nr KR VI R 11/18 w przedmiocie przyznania prawa użytkowania wieczystego w punkcie 1. uchylił zaskarżoną decyzję; w punkcie 2. zasądził od Komisji na rzecz M. S. kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; w punkcie 3. zasądził od Komisji na rzecz Miasta Stołecznego Warszawy kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Komisja zarzucając Sądowi I instancji m.in. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w zw. z 29 ust. 1 pkt 3, w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz.U. z 2017 r., poz. 718 ze zm.; dalej: ustawa o Komisji) oraz w zw. z art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. poz. 279 oraz z 1985 r. poz. 99; dalej: dekret) w zw. z art. 151 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie wynikające z: a) przyjęcia, że warunkiem uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej jest istnienie związku przyczynowo-skutkowego między decyzją reprywatyzacyjną, a działaniami beneficjentów po wydaniu decyzji oraz b) przyjęcia, że nie jest istotne dla ewentualnego uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej badanie czy decyzja reprywatyzacyjna wywołała skutki rażąco sprzeczne z interesem społecznym w postaci działań polegających na podniesieniu czynszów w lokalach zajmowanych przez lokatorów, bowiem organ wydający decyzję reprywatyzacyjną nie mógł badać interesu społecznego w związku z brzmieniem art. 7 ust. 2 dekretu, który nie ma charakteru przepisu uznaniowego, oraz c) przyjęcia, że ocena skutków prawnych wydania decyzji reprywatyzacyjnej w zakresie umów najmu lokali komunalnych ma charakter sprawy cywilnej, do rozpoznania której właściwy jest wyłącznie sąd powszechny, podczas, gdy przepis art. 30 ust. 1 pkt 6 w powiązaniu z art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o Komisji stanowi samodzielną podstawę kontroli administracyjnej i uchylenia decyzji, o której mowa w art. 163 k.p.a., niezależną od stopnia "zawinienia" i naruszeń organu wydającego decyzję reprywatyzacyjną i niezależną od pierwotnych podstaw wydania decyzji reprywatyzacyjnej, natomiast odwołującą się do okoliczności, które wystąpiły po wydaniu decyzji w postaci skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste, w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu w nieruchomości warszawskiej groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Składowi orzekającemu wiadomym jest zaś z urzędu, że postanowieniem z 28 lipca 2022 r., I OSK 2633/20, Naczelny Sąd Administracyjny – orzekając na zasadzie art. 187 § 1 p.p.s.a. – przedstawił składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego do rozstrzygnięcia budzące poważne wątpliwości następujące zagadnienie prawne: " Czy okoliczności określone w art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2021 r., poz. 785) mogą stanowić przesłankę do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej w sytuacji, gdy miały miejsce przed wejściem w życia tej ustawy?" Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił z urzędu zawiesić postępowanie sądowe do czasu udzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny odpowiedzi na zagadnienie postawione w sprawie o sygn. akt I OSK 2633/20.