I OSK 2456/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku B.B. w sprawie skargi kasacyjnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 170/13 w sprawie ze skargi B.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 5 października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 27 lutego 2014 r. o sygn. akt I OSK 2456/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 170/13 w sprawie ze skargi B.B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 5 października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej – Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Wnioskiem z dnia 24 maja 2014 r., B.B. zwrócił się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez orzeczenie, czy przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie, od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Na mocy art. 193 p.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym. W niniejszej sprawie, zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2014 r. o sygn. akt I OSK 2456/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013 r. o sygn. akt II SAB/Wa 170/13 był zaskarżony skargą kasacyjną Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego "w całości". Tym samym, objęty skargą kasacyjną – a co za tym idzie, analizą NSA – był także punkt 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2013 r., w którym stwierdzono, iż przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zarazem ów punkt wyroku nie był skarżony kasacyjnie przez pozostałe strony postępowania sądowoadministracyjnego. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zarazem należy zauważyć, że w myśl art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wypada też dodać, że zgodnie z art. 188 p.p.s.a., jedynie jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny może uchylić zaskarżone orzeczenie i rozpoznać skargę. W tym przypadku Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Mając na uwadze powyższe przepisy, Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną od wyroku, w którym orzeczono o zagadnieniu przewlekłości lub bezczynności w sprawie, nie orzeka odrębnie w sentencji ponownie o tym, czy postępowanie organu nosiło znamiona bezczynności lub przewlekłości rażącym naruszeniem prawa, gdyż w kwestii tej wypowiedział się już Sąd pierwszej instancji w orzeczeniu poddawanemu kontroli. Jeżeli kwestia orzeczenia, czy bezczynność lub przewlekłość postępowania przed organem miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa byłaby objęta zarzutami skargi kasacyjnej, wówczas oddalenie skargi kasacyjnej oznacza co do zasady podzielenie przez NSA stanowiska sądu pierwszej instancji. Uwzględniając powyższe, mając za podstawę art. 157 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.