I OSK 2493/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak po rozpoznaniu w dniu 9 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosków D. J., A. J. i W. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w sprawie ze skarg kasacyjnych D. J., A. J. i W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1268/13 oddalającego skargi D. J., A. J. i W. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego i uiszczenia należnych opłat oraz odszkodowania postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 20 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargi D. J., A. J. i W. S. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...][ w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego i uiszczenia należnych opłat oraz odszkodowania. W treści skarg kasacyjnych od powyższego wyroku, skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] maja 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosków podniesiono, że wykonanie decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Lokal mieszkalny, co do którego organ wydał decyzję o jego opróżnieniu jest jedynym miejscem zamieszkania skarżących. Skarżący nie dysponują prawem do innego lokalu mieszkalnego. Wykonanie decyzji mogłoby zatem pozbawić skarżących miejsca zamieszkania, a tym samym doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków. Lokal ten mógłby, bowiem zostać przydzielony innej osobie. Nawet zatem gdyby Sąd uwzględnił niniejszą skargę, możliwość przydzielenia skarżących tego samego lokalu, który stanowi ich dom rodzinny, byłaby znacznie utrudniona, co w konsekwencji spowodowałoby bezdomność skarżących. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wskazać należy, że wykonanie aktu administracyjnego może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie, których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą, którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W konsekwencji uznać należy, że wstrzymanie wykonania aktów administracyjnych może dotyczyć tylko aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Zaskarżona decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej dotyczy opróżnienia lokalu mieszkalnego i uiszczenia należnych opłat oraz odszkodowania orzeczonego względem skarżących. Orzeczenie to nakłada, więc na stronę skarżącą obowiązki – pozbawia jedynego miejsca zamieszkania. W tym więc znaczeniu orzeczenie to może być wykonywane przez podejmowanie określonych czynności, a w konsekwencji może nastąpić wstrzymanie jego wykonania. Skarżący nie dysponują, bowiem prawem do innego lokalu mieszkalnego. Stąd. Wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym mogłoby pozbawić skarżących miejsca zamieszkania, a w konsekwencji wywołać trudne do odwrócenia skutki. Wykonanie decyzji może doprowadzić do przydzielenia przedmiotowego lokalu innej osobie, wówczas nawet po uwzględnieniu skargi, możliwość przydzielenia tego samego lokalu na rzecz skarżących byłaby utrudniona, zatem mogłaby spowodować bezdomność skarżących, na którą wskazują w uzasadnieniu wniosków. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.