I OSK 276/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz - spr., Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec, Izabella Kulig - Maciszewska, Protokolant Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 1372/06 w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 października 2006 r. I SA/Wa 1372/06 oddalił skargę A. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] [...], którą odmówiono zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału Nauk Społecznych Uniwersytetu [...] z dnia [...] o nadaniu skarżącej stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk humanistycznych w zakresie psychologii. Odnosząc się do przedstawionych w skardze zarzutów Sąd wyjaśnił, że w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia naukowego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się tylko w zakresie nieuregulowanym w ustawie i tylko odpowiednio (art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych - Dz.U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), ograniczone zaś uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji nie stanowi naruszenia prawa i jest właśnie wynikiem szczególnego charakteru postępowania prowadzonego przez organ kolegialny, którego decyzje są podejmowane w głosowaniu tajnym. Sąd wyjaśnił również, że będąc uprawniony tylko do oceny prawidłowości postępowania Centralnej Komisji nie może już dokonywać merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji tego organu, natomiast właśnie recenzji przedstawionych przez recenzentów powołanych przez Centralną Komisję dotyczyły zarzuty skarżącej. Sąd stwierdził wprost, że w postępowaniu Centralnej Komisji zachowano wymagania określone ustawą i statutem, jak również nie uchybiono przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności sposób zgromadzenia i oceny materiału dowodowego nie uzasadnia zarzutu, aby doszło do naruszenia art. 77 i art. 107 k.p.a. Wnosząca skargę kasacyjną A. W. jako jej podstawę przytoczyła: "- naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych w związku z art. 107 kpa poprzez uznanie, iż skoro przepis ten nakazuje stosowanie przepisów kpa -jedynie- odpowiednio, to mając na uwadze szczególny tryb postępowania przed Centralną Komisją do spraw Stopni Naukowych i Tytułów, ograniczenie uzasadnienia decyzji jest uzasadnione; naruszenie przepisów art. 7 i 8 kpa poprzez przyjecie, że organ administracyjny jakim jest Centralna Komisja do spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych nie jest zobowiązana do ich stosowania, bowiem Sąd jest upoważniony jedynie do oceny prawidłowości postępowania, a nie może dokonywać merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że skarżącej nie chodzi o merytoryczną kontrolę recenzji, lecz stwierdzenie przez Sąd, że decyzje Centralnej Komisji zostały wydane na podstawie recenzji, które zawierają wnioski nie tylko negatywne, lecz i fałszywe, gdyż treść niektórych recenzji dowodzi, iż ich autorzy nie zapoznali się z pracą habilitacyjną, doszło zatem do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), czego nie uwzględnił Sąd, chociaż "nie byłoby to merytoryczną kontrolą recenzji, a jedynie nakazaną przez wymienione wyżej artykuły kontrolą zachowania wymogów proceduralnych przy wydawaniu samej decyzji". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono również, że doszło do naruszenia art. 107 k.p.a. "Zgodzić się wprawdzie należy z twierdzeniem, iż ze względu na szczególny charakter postępowania przed Centralną Komisją uzasadnienie decyzji może być ograniczone, jednakże w żadnym razie nie można zgodzić się z tym, że może nie zawierać niezbędnych składników uzasadnienia decyzji, o jakich mowa w art. 107 kpa. Do niezbędnych składników uzasadnienia należy między innymi wskazanie powodów, dla których organ administracyjny odmawia wiarygodności i mocy dowodowej części dowodów zebranych w sprawie. W przedmiotowym wypadku decyzja dotyczyła uchwały, która dla skarżącej była pozytywna i oparta na analizie przedłożonej przez nią pracy. Tym samym wydając decyzję odmawiającą zatwierdzenia wskazanej uchwały Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów obowiązana była podać powody, dla których odmawia wiarygodności tym opiniom, które dla skarżącej były jednoznacznie pozytywne w czasie podjęcia uchwały Wydziału Uniwersytetu [...]. Brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn nieuwzględnienia opinii wydanych przez recenzentów Rady Wydziału [...] jednoznacznie świadczy o tym, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów przeprowadziła wobec habilitantki i jej pracy samodzielne postępowanie i dokonała arbitralnego rozstrzygnięcia o odmowie nadania stopnia naukowego, natomiast nie skoncentrowała się na najbardziej istotnej właściwości swojego działania, do czego została powołana a mianowicie do zatwierdzania albo niezatwierdzania uchwały Rady Wydziału uprawnionej do nadawania tych stopni". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Aby już pominąć, że przedstawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zostały przytoczone w sposób określony w art. 174 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. bez rozróżnienia naruszenia prawa materialnego i naruszenia przepisów postępowania oraz bez rozróżnienia charakteru naruszenia (przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie) czy też wykazania wpływu uchybienia na wynik sprawy, drugi z zarzutów jest oczywiście nietrafny, gdyż podnosi naruszenie przez sąd przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, które w postępowaniu sądowym nie znajdują zastosowania. Wprawdzie do sądu należy kontrola, czy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego były przestrzegane przez organy administracji, jednak zarzut natury proceduralnej kierowany wobec sądu musi znajdować źródło w przepisach regulujących postępowanie sądowe. Z kolei zarzut pierwszy jest trudny do oceny ponieważ nie wiadomo, czy w istocie chodzi o błędną wykładnię art. 29 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych, a zwłaszcza o rozumienie zwrotu "odpowiednie zastosowanie", czy też wprost, jak w zarzucie drugim, o naruszenie art. 107 k.p.a. (zresztą bez wskazania, której części przepisu zarzut ten dotyczy). W każdym razie zarzut ten jest również nietrafny, gdyż nie można ściśle stosować wymagań określonych w ust. 107 § 3 k.p.a. do decyzji administracyjnej podejmowanej przez organ kolegialny w głosowaniu tajnym, którego członkowie wzajemnie nie wiedzą jak głosowali pozostali. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.