I OSK 2886/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej ES od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 229/14 o odrzuceniu skargi ES na decyzję Rektora [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia oraz obniżenia opłat za studia doktoranckie postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 229/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę ES na decyzję Rektora [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia oraz obniżenia opłat za studia doktoranckie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniesiona skarga podlegała odrzuceniu jako spóźniona na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.". Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 3 stycznia 2014 r., zaś skarżąca złożyła skargę w sekretariacie organu w dniu 8 stycznia 2014 r. Zatem, w ocenie Sądu, uchybienie terminu do wniesienia skargi jest niewątpliwe, co skutkowało odrzuceniem skargi. Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wywiodła skarżąca zaskarżając je w całości. Jednocześnie złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zakwestionowanemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1/ art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 111 § 1 i 2 K.p.a. poprzez niezasadne odrzucenie skargi złożonej przez skarżącą na skutek niezasadnego uznania, że skarżąca przekroczyła przysługujący jej termin 30 dni na złożenie skargi, gdy tymczasem na skutek wniesionego przez skarżącą wniosku o sprostowanie zaskarżonej decyzji organu w trybie art. 111 § 1 K.p.a. w zw. z art. 111 § 2 K.p.a. skarżąca wniosła skargę z zachowaniem ustawowych terminów, bowiem z mocy obowiązujących przepisów termin do złożenia skargi został wydłużony; 2/ art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 83 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, że skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia oraz uznanie, że zaszła przesłanka do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi, a w rezultacie wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi, podczas gdy skarga została złożona w terminie 30 dni od dnia wniesienia wniosku o sprostowanie zaskarżonej decyzji organu, a zatem nie było podstaw do zastosowania wskazanych przepisów; 3/ art. 113 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak całościowego rozpoznania i przeanalizowania złożonej przez skarżącą skargi oraz akt załączonych do skargi, co skutkowało pominięciem przez Sąd rozpoznania kwestii złożenia przez skarżącą wniosku o sprostowanie zaskarżonej decyzji wydanej przez organ w trybie art. 111 § 1 K.p.a. w zw. z art. 111 § 2 K.p.a. i wpływu złożonego wniosku na zachowanie terminu do złożenia skargi oraz regulacji art. 113 § 1 K.p.a. poprzez niezbadanie czy przywołane przez skarżącą błędy pisarskie w sporządzonej przez organ decyzji nie podlegają merytorycznemu rozpoznaniu i nie mogą stanowić podstawy do zmiany treści decyzji wydanej przez organ, co łącznie skutkowało dokonaniem wadliwych ustaleń faktycznych i uznaniem, że skarżąca nie dochowała należytej staranności we wniesieniu skargi na decyzję i nie zachowała terminu do jej wniesienia, które to uchybienia wskazane powyżej miały istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w wyniku tych uchybień Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia i w rezultacie odrzucił skargę, podczas gdy nie było podstaw do jej odrzucenia. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg zasad o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał, że bezsprzecznie skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 4 grudnia 2013 r. W dniu 10 grudnia 2013 r. skarżąca złożyła wniosek o sprostowanie kilku zapisów w treści decyzji. Odpowiedź na ten wniosek została udzielona przez organ dopiero w dniu 5 lutego 2014 r. Tymczasem w przypadku wydania postanowienia o którym mowa w art. 111 § 1b K.p.a. termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia. W tej sytuacji skarga strony została wniesiona w terminie. Następnie, w tym kontekście, strona wskazała na stanowisko sądów administracyjnych co do kwestii uzupełnienia decyzji i podniosła, że obowiązkiem organu było ustosunkowanie się do żądania wniesionego przez skarżącą i wydanie stosownego postanowienia i od dnia wydania odpowiedzi przez organ winien być liczony termin do złożenia skargi. Zaś ustosunkowanie się do wniosku skarżącej po 3 miesiącach nie powinno zostać pominięte przez Sąd, a powinno zostać poddane analizie pod kątem zachowania terminu do złożenia skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Rektor wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 3 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem przedmiotową sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zaś w sytuacji gdy skarga została wniesiona już po upływie ww. terminu Sąd ma obowiązek taką skargę, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., odrzucić. W niniejszej sprawie niesporne jest, że zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2013 r. skarżąca odebrała w dniu 4 grudnia 2013 r. Niekwestionowane jest także, iż skargę na powyższą decyzję skarżąca wniosła w dniu 8 stycznia 2014 r., a więc niewątpliwie już po upływie trzydziestodniowego terminu. Termin ten upłynął bowiem bezskutecznie z dniem 3 stycznia 2014 r. W tej sytuacji zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że przedmiotowa skarga jako spóźniona, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie wystąpiły żadne okoliczności których skutkiem byłoby przyjęcie, że jako początek biegu terminu do zaskarżenia decyzji należało przyjąć inną datę aniżeli dzień następny po dniu odebrania przez skarżącą zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2013 r., zgodnie z art. 83 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 [...]. Takim zdarzeniem nie jest bowiem złożenie przez skarżącą wniosku o sprostowanie decyzji. Zwrócić bowiem należy uwagę, że przepis art. 111 § 2 K.p.a. stanowi, iż "w przypadku wydania postanowienia o którym mowa w § 1b termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia". Zatem z przepisu tego wynika, iż przesunięcie początku terminu do wniesienia skargi następuje tylko i wyłącznie w sytuacji wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji. Tożsamej regulacji próżno natomiast szukać w Kodeksie postępowania administracyjnego w odniesieniu do postanowienia organu wydanego w przedmiocie sprostowania. Zatem wywody skargi kasacyjnej dotyczące analogicznego zastosowania przepisu art. 111 § 2 K.p.a. wydanego do postanowienia w przedmiocie sprostowania nie mają żadnego oparcia w przepisach prawa. Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej, a to naruszenia art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 111 § 1 i 2 K.p.a., art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 83 § 1 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a., nie zasługiwały na uwzględnienie. Dodatkowo podnieść należy, że organ prawidłowo pouczył skarżącą co do terminu i sposobu wniesienia skargi na zakwestionowaną decyzję Rektora [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Jednocześnie wyjaśnić należy, iż wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu na zasadzie prawa pomocy, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), jest przyznawane przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.