I OSK 2909/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Sędzia NSA Monika Nowicka, Sędzia del. WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 883/16 w sprawie ze skargi M. E. na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia do dyspozycji w związku z przewidywanym mianowaniem na inne stanowisko służbowe 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. E. na rzecz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 883/16 oddalił skargę M. E. (dalej: "skarżąca") na decyzję Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia do dyspozycji w związku z przewidywanym mianowaniem na inne stanowisko służbowe. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego rozkazem personalnym nr [...] z [...] grudnia 2015 r., na podstawie art. 9 ust. 1 i ust. 3, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1106 ze zm.) oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego do dyspozycji (Dz. U. Nr 175, poz. 1286), przeniósł skarżącą (funkcjonariusza SKW) z [...] grudnia 2015 r. do dyspozycji Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego ze względu na przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe. Na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rozkazowi personalnemu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca przed wydaniem niniejszego rozkazu była oddelegowana do pełnienia służby poza SKW do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO. Na czas oddelegowania została przeniesiona do dyspozycji Szefa SKW. Zaznaczył, że stan dyspozycji w okresie oddelegowania nie jest tożsamy z instytucją dyspozycji, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego. Podał, że przed oddelegowaniem skarżąca pełniła służbę na stanowisku służbowym [...] w [...]. Obecnie na tym stanowisku, obowiązki powierzone ma inny funkcjonariusz. W związku z tym nie jest możliwe mianowanie skarżącej na stanowisko służbowe zajmowane przed oddelegowaniem. Dlatego też przewidywane jest mianowane skarżącej na inne stanowisko służbowe stosownie do jej kwalifikacji oraz możliwości etatowych SKW. Jednocześnie wyjaśnił, że nadanie rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło ze względu na ważny interes społeczny polegający na potrzebie niezwłocznego określenia przydziału służbowego funkcjonariusza po odwołaniu z oddelegowania do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego decyzją nr [...] z [...] marca 2016 r. utrzymał w mocy własny rozkaz personalny z [...] grudnia 2015 r. o przeniesieniu skarżącej do dyspozycji szefa SKW. W uzasadnieniu wskazał, że wydając zaskarżany rozkaz uznał, korzystając z przysługujących mu uprawnień do kreowania polityki kadrowej w podległej służbie, że zmiana osoby obecnie zajmującej stanowisko [...] nie leży w interesie SKW. Wskazał, że obowiązki na stanowisku [...] powierzono [...] grudnia 2015 r. innemu funkcjonariuszowi, który z obowiązków służbowych, w ocenie organu, wywiązuje się w stopniu bardzo dobrym. Organ wyjaśnił, iż biorąc pod uwagę, że po odwołaniu z oddelegowania skarżąca powinna być mianowana na równorzędne stanowisko służbowe, a stanowisko [...] i inne stanowiska równorzędne, na które mogłaby być wyznaczona były obsadzone, podjął decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżanego rozkazu personalnego. Szef SKW stwierdził, że w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka do przeniesienia do dyspozycji, o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego do dyspozycji, tj. przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe. Stanowisko to nie musi być już znane w momencie przenoszenia do dyspozycji. Dlatego też niewskazanie skarżącej przyszłego stanowiska w zaskarżonym rozkazie personalnym nie było naruszeniem prawa. Zwrócił ponadto uwagę, że odwołanie skarżącej z oddelegowania było poleceniem służbowym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Szef SKW podał, że ponownie rozpatrując sprawę wziął jednocześnie pod uwagę, że wobec skarżącej toczy się, wszczęte [...] lutego 2016 r., postępowanie dyscyplinarne, w którym zarzuca się jej przekroczenie uprawnień. Z uwagi na fakt, iż stanowiska [...] są stanowiskami [...], kluczowymi dla funkcjonowania służby, osoba je zajmująca musi dawać pełną rękojmie wiarygodności i rzetelności. Zasadnym jest więc, do czasu wyjaśnienia kwestii dyscyplinarnych, niewyznaczanie skarżącej na stanowiska kierownicze. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca podniosła, że rozkaz personalny Szefa SKW z [...] grudnia 2015 r., którym przeniesiono ją do dyspozycji Szefa SKW wraz z decyzją o odwołaniu ze służby w [...] została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Szef SKW wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w powołanym na wstępie wyroku, oddalił powyższą skargę skarżącej. W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że podniesione w skardze zarzuty w zasadniczej części dotyczą zgodności z prawem odwołania skarżącej z oddelegowania. Tymczasem przedmiotem niniejszego postępowania jest sprawa przeniesienia skarżącej do dyspozycji Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Zaskarżona została bowiem decyzja Szefa z [...] marca 2016 r. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Szefa SKW z [...] grudnia 2015 r. przenoszący skarżącą z [...] grudnia 2015 r. do dyspozycji Szefa SKW ze względu na przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe. Kwestia zgodności z prawem odwołania skarżącej z oddelegowania nie była zatem przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Nadto, z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca zaskarżyła w administracyjnym toku instancji odwołanie z oddelegowania. Stanowisko organu, że odwołanie z oddelegowania jest poleceniem służbowym, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, nie stało na przeszkodzie kwestionowaniu go w administracyjnym toku instancji, a w przypadku bezczynności organu, po wyczerpaniu środka zaskarżenia, wniesieniu skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Dokonując kontroli zgodności z prawem rozkazu personalnego o przeniesieniu skarżącej do dyspozycji Szefa SKW Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podał, że zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego do dyspozycji, przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji szefa może nastąpić w przypadku przewidywanego mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo przewidywanego zwolnienia funkcjonariusza ze służby w związku z nabyciem przez niego prawa do emerytury w pełnym wymiarze. Sąd zwrócił uwagę, że w zaskarżonej decyzji i poprzedzającym ją rozkazie personalnym, organ stwierdził, że nie ma możliwości mianowania skarżącej na zajmowane przez nią – przed oddelegowaniem do pełnienia zadań służbowych poza SKW – stanowisko [...] w [...]. Obowiązki służbowe na tym stanowisku powierzono bowiem [...] grudnia 2015 r. innemu funkcjonariuszowi, który w ocenie organu z obowiązków na tym stanowisku wywiązuje się w stopniu bardzo dobrym. Organ uznał także, korzystając z uprawnienia do tworzenia polityki kadrowej w służbie, iż zmiana osoby na tym stanowisku nie leży w interesie SKW. Zdaniem Sądu I instancji nie ma podstaw do zakwestionowania ww. ustaleń Szefa SKW, a także wskazania organu, że inne równorzędne stanowiska, na które skarżąca mogłaby być wyznaczona (mając na względzie dotychczasowe doświadczenie skarżącej na stanowiskach kierowniczych), były obsadzone. Dlatego też, w tym stanie faktycznym, uznać należy, że organ miał podstawy do przeniesienia skarżącej do dyspozycji ze względu na przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe. Sąd I instancji podniósł także, że nie stanowi naruszenia prawa niewskazanie w rozkazie personalnym z [...] grudnia 2015 r. przyszłego stanowiska służbowego skarżącej. Sąd podzielił stwierdzenie organu, że stanowisko to nie musi być znane w momencie przenoszenia do dyspozycji. Wyjaśnił, że na tym polega istota przeniesienia do dyspozycji, że brak jest w danej chwili stanowiska służbowego (odpowiadającego posiadanym kwalifikacjom zawodowym, predyspozycjom), na które mogłoby nastąpić mianowanie funkcjonariusza. Stwierdził, że również nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności rozkazowi personalnemu z [...] grudnia 2016 r. nie stanowi naruszenia prawa. Funkcjonariusz nie może bowiem pozostawać – wobec dokonanego odwołania z oddelegowania – bez przydziału służbowego. Sąd za trafne uznał twierdzenie Szefa SKW, że stan dyspozycji w okresie oddelegowania, o którym jest mowa w § 8 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2006 r. w sprawie oddelegowania funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Kontrwywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2014 r., poz. 1036), nie jest tożsamy z instytucją przeniesienia do dyspozycji, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego. Pełnomocnik skarżącej zaskarżył powyższy wyrok w całości do Naczelnego Sądu Administracyjnego i wniósł o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jednocześnie wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 4 ust. 10 Porozumienia Technicznego z 22 września 2015 r. zawartego pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej Rzeczpospolitej Polskiej a Ministrem Obrony Republiki Słowackiej i w zw. z § 1 ust. 3, § 3 ust 2, § 7 Porozumienia o oddelegowaniu funkcjonariusza SKW do wykonywania zadań w Centrum Eksperckim Kontrwywiadu NATO zawartym 2 listopada 2015 r. pomiędzy Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego a Ministrem Obrony Narodowej mówiącym o konieczności uzyskania zgody Strony Słowackiej i Komitetu Sterującego CEK NATO przy odwołaniu funkcjonariusza z oddelegowania do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO, a tym samym przy wydawaniu rozkazu personalnego dotyczącego przeniesienia funkcjonariusza do dyspozycji Szefa SKW, przez jego niezastosowanie i pominięcie koniecznego wymogu formalnego, jakim było uzyskanie przez Szefa SKW zgody Strony Słowackiej oraz Komitetu Sterującego CEK NATO w przedmiocie możliwości odwołania skarżącej z oddelegowania do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO; 2) art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. art. 156 § 1 ust. 2 K.p.a. oraz 4 ust. 10 Porozumienia Technicznego z 22 września 2015 r. zawartego pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej w zw. z § 1 ust. 3, § 3 ust. 2, § 7 porozumienia o oddelegowaniu funkcjonariusza SKW do wykonywania zadań w Centrum Eksperckim Kontrwywiadu NATO zawartym 2 listopada 2015 r. pomiędzy Szefem Służby Kontrwywiadu Wojskowego a Ministrem Obrony Narodowej, przez jego niezastosowanie i całkowite pominięcie wady prawnej — rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu rozkazu personalnego przez Szefa SKW dotyczącego przeniesienia skarżącej do dyspozycji SKW, pomimo nieistnienia formalnej zgody na takie działania wyrażonej przez Stronę Słowacką oraz Komitetu Sterującego CEK NATO w przedmiocie możliwości odwołania skarżącej z oddelegowania do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając złożoną skargę kasacyjną, wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając wyłącznie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że – jak wyżej wskazano – stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki wymienione zostały w § 2 tego przepisu. Określona w art. 183 § 1 P.p.s.a. zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza również związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia, które determinują zakres kontroli kasacyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie, z uwagi na sposób sformułowania skargi kasacyjnej i jej uzasadnienie, niezbędne stało się przypomnienie kilku uwag ogólnych dotyczących wymogów, które ten środek zaskarżenia powinien spełniać. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest bowiem granicami skargi kasacyjnej i nie może zastępować strony w wyrażaniu, precyzowaniu, czy też uzasadnianiu jej zarzutów. Innymi słowy, wskazanie przez autora skargi kasacyjnej przepisów, jakie w jego ocenie naruszył Sąd I instancji, a także wyjaśnienie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, na czym to naruszenie polegało, wyznacza granice, w których rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte ściśle i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 P.p.s.a.). Związanie sądu kasacyjnego zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej oznacza, że sąd ten – co do zasady – nie ma kompetencji do kontroli legalności postępowania pierwszoinstancyjnego poza granicami zaskarżenia. Dalej należy zaznaczyć, że art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nakłada na sporządzającego skargę kasacyjną profesjonalnego pełnomocnika obowiązek przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez sąd administracyjny pierwszej instancji, a ponadto wskazanie, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym razie, ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa. Uwagi te są konieczne, ponieważ sposób sformułowania i uzasadnienia zarzutów skargi kasacyjnej przez autora skargi kasacyjnej uniemożliwia jej merytoryczną ocenę. Wszystkie zarzuty składające się na podstawy skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pozostają bez związku z jej przedmiotem. Zauważyć należy, iż skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczyła decyzji Szefa SKW z [...] marca 2016 r. utrzymującej w mocy rozkaz personalny Szefa SKW z [...] grudnia 2015 r. przenoszący skarżącą z [...] grudnia 2015 r. do dyspozycji Szefa SKW ze względu na przewidywane mianowanie na inne stanowisko służbowe. Podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego do dyspozycji. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Wywiadu Wojskowego, funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW. Stosownie do art. 13 ust. 4 ww. ustawy Minister Obrony Narodowej określi, w drodze rozporządzeń, odrębnie dla SKW i SWW, warunki i tryb przenoszenia funkcjonariuszy do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW, z uwzględnieniem sposobu pełnienia służby w okresie pozostawania w tej dyspozycji. Wykonaniem delegacji zawartej w ust. 4 powyżej przytoczonego przepisu jest rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego do dyspozycji. Zgodnie z § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, który był podstawą zaskarżonej decyzji, przeniesienie funkcjonariusza do dyspozycji Szefa SKW może nastąpić w przypadku przewidywanego mianowania funkcjonariusza na inne stanowisko służbowe albo przewidywanego zwolnienia funkcjonariusza ze służby w związku z nabyciem przez niego prawa do emerytury w pełnym wymiarze. Autor skargi kasacyjnej, zarówno w petitum skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnieniu, nie wskazał na naruszenie żadnego z wyżej wymienionych przepisów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy przez Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej, a także ich uzasadnienie prowadzi do wniosku, że skarżąca kasacyjnie w istocie kwestionuje odwołanie jej z oddelegowania do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO. Zatem nie dostrzegła przedmiotu sprawy, gdyż przedstawiona w skardze kasacyjnej argumentacja dotyczy kwestii zgodności z prawem odwołania skarżącej z oddelegowania, co nie było przedmiotem kontroli Sądu I instancji w niniejszym postępowaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie badał bowiem przyczyn i okoliczności odwołania skarżącej z oddelegowania, a jedynie kontrolował prawidłowość zastosowania przez organ § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia i przesłanek w nim wskazanych. Powtórzyć należy, iż jedynym warunkiem przeniesienia skarżącej do dyspozycji Szefa SKW, było przewidywane mianowanie jej na inne stanowisko służbowe z uwagi na niemożliwość mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe zajmowane przed oddelegowaniem. Zastrzeżenia skarżącej, co do odwołania jej z oddelegowania nie mogły być zatem analizowane w niniejszej sprawie. Zakres ustaleń faktycznych niezbędnych do rozstrzygnięcia tej sprawy wyznaczył bowiem przepis prawa materialnego (§ 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie przenoszenia funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego do dyspozycji), na którego naruszenie nie wskazano. Uwzględniając powyższe, za całkowicie błędne należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej, których WSA nie stosował i w ogóle nie powinien stosować. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej nie nawiązują do przedmiotu sprawy i sposobu jej rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku i nie pozwalają na ich merytoryczne rozważenie. Z tego względu kontrola zasadności skargi kasacyjnej sporządzonej w taki sposób nie była w ogóle możliwa. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 209 P.p.s.a.