I OSK 310/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 187/06 o odrzuceniu skargi I. w [...] na bezczynność Prezydenta m. [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu postanawia oddalić skargę kasacyjną Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia I. w [...] reprezentowany przez radcę prawnego A. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta m. [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Na trzeciej stronie skargi naklejono znaki opłaty sądowej o łącznej wartości 100 zł. Z powyższego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 grudnia 2006 r. powołując się na art. 219 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1207 ze zm.) odrzucił skargę, gdyż uznał, że opłacenie jej znakami opłaty skarbowej w myśl w/w przepisu było niedopuszczalne. Skarga nie została zatem należycie opłacona. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył I. w [...], wnosząc o jego uchylenie. Jako podstawę skargi kasacyjnej błędnie wskazano art. 174 pkt 1 w/w ustawy - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnie i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołano się natomiast na przepisy prawa procesowego zawarte w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, I. na skardze dokonał opłaty sądowej w kwocie 100 zł. naklejając znaki sądowe zamiast uiścić tę kwotę w kasie sądu bądź wpłacić na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W rezultacie kwota opłaty wpłynęła do budżetu państwa. Faktem jest natomiast, ze winna wpłynąć na konto Sądu. To uchybienie wyniknęło z olbrzymiej ilości spraw kierowanych przez I. do sądów, gdzie dopuszczalna była opłata na znakach sądowych poprzez ich naklejenie na piśmie procesowym. W nadmiarze pracy przez pomyłkę, również na skargę naklejono w należytej wysokości opłatę. Art. 212 § 2 mówi, że opłaty sądowe są dochodem budżetu państwa i kwota znaków sądowych naklejona przez I. na skardze wpłynęła do budżetu państwa. Tak więc, stwierdzenie Sądu, że I. nie dokonał opłaty nie jest w pełni zasadne. I. dokonał opłaty w należytej wysokości, miejscem przeznaczenia tej opłaty był budżet państwa, a nie Sąd. Nie można więc przy ocenie stanu faktycznego używać jednoznacznego określenia nie dokonania opłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, który należy podzielić, iż nie jest dopuszczalne uiszczenie takiej opłaty w znakach opłaty sądowej (por. postan NSA z 7.04.2004, FZ 28/04 (ONSAiWSA 2004/1/4 oraz postan. NSA z 31.05.2004 r., FSK 212/04, M.Pod. 2004/7/2). Należy ponadto zauważyć, iż w wyroku z dnia 7 marca 2006 r. SK 11/05 ogłoszonym w Dz.U. Nr 45 pod poz. 322 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż art. 219 § 2 oraz art. 221 w/w ustawy są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz nie są niezgodne z art. 77 ust. 2 Konstytucji. W sytuacji zatem, gdy wpis od skargi, został uiszczony w znakach opłaty skargowej, tak jak w sprawie niniejszej, skargę taką należy uznać w ogóle za nieopłaconą i jako taką podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 221 w/w ustawy, który stanowi, że pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.