I OSK 3115/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz, Protokolant asystent sędziego Dominika Sasin-Knothe, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 761/14 w sprawie ze skargi S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II SA/Ol 761/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, oddalił skargę S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] maja 2014 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Prezydent Olsztyna, działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. 2011, Nr 30, poz. 151 z późn. zm.) skierował skarżącego na badania psychologiczne w zakresie psychologii ruchu. Organ wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Policji w Olsztynie, na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 Iit. b i art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, wystąpił o skierowanie kierowcy na badanie psychologiczne, z uwagi na wielokrotne naruszenie przez niego przepisów i zasad ruchu drogowego w okresie od dnia 8 listopada 2012 r. do dnia 17 lutego 2013 r., co skutkowało przekroczeniem liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137). W tej sytuacji, zgodnie z art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami, starosta zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S.W. podnosząc, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydent Olsztyna prawomocnie rozstrzygnął kwestię wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji. W ocenie odwołującego się, skoro komendant wojewódzki Policji nie prowadzi postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia ewidencji kierowców naruszających przepisy karne i nalicza je bez wiedzy kierowcy, to rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488, dalej rozporządzenie) jest niekonstytucyjne, gdyż narusza prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto w odwołaniu wskazano, że odwołujący się został skazany prawomocnym wyrokiem za wykroczenie polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego bez niezbędnych do tego uprawnień i w okresie od 8 listopada 2012 r. do 8 listopada 2013 r., jako osoba nieposiadająca uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie był kierowcą w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym i ustawy o kierujących pojazdami oraz przepisów wykonawczych do tych ustaw. W konsekwencji nie było możliwe zastosowanie wobec niego procedur dotyczących kierowców. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w okresie od 8 listopada 2012 r. do 17 lutego 2013 r. odwołujący się dopuścił się wielokrotnego naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego i w okresie tym skarżący uzyskał 25 punktów karnych. W konsekwencji zaistniała podstawa do skierowania skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w celu sprawdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Wskazał, że poprzednie skierowanie na badania psychologiczne z dnia 9 listopada 2012 r. wydane zostało z powodu kierowania przez odwołującego się pojazdem w stanie nietrzeźwości, natomiast skierowanie na mocy kontrolowanej decyzji, spowodowane było przekroczeniem 24 punktów za naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego. Ponadto Kolegium podało, że decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydent Olsztyna umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia odwołującemu się uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja ta wydana została zatem w innej sprawie - dotyczącej cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, a nie w sprawie skierowania odwołującego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Zatem nie zachodzi nieważność postępowania określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W skardze na powyższą decyzję S.W. zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 6 k.p.a. w związku z art. 2 pkt 21 ustawy o Prawo ruchu drogowym oraz § 2 rozporządzenia przez uznanie, że w dniu 17 lutego 2013 r. skarżący miał status kierowcy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący podniósł, że bezzasadnie dokonano wpisu do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego naruszenia, którego dopuścił się w dniu 17 lutego 2013 r., za które otrzymał 2 punkty karne, gdyż w tym dniu nie miał już statusu kierowcy w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wynikało to z tego, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 7 lutego 2013 r. został skazany za prowadzenie samochodu będąc w stanie nietrzeźwości i w związku z naruszeniem innych przepisów ruchu drogowego otrzymał też 23 punkty. Ponadto postanowieniem z dnia 13 listopada 2012 r. Prokurator Rejonowy w Mrągowie zatwierdził zatrzymanie mu prawa jazdy. Skoro skarżący nie posiadał w dniu 17 lutego 2013 r. wymaganych uprawnień do kierowania pojazdem, co potwierdza następny wyrok Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 27 czerwca 2013r., brak było podstaw do uznania go za kierowcę w rozumieniu przepisów ustawy Prawo o Ruchu Drogowym, a tym samym bezpodstawnie dokonano wpisu do ewidencji punktów karnych związanych z wykroczeniem popełnionym w dniu 17 lutego 2013 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) wymienionym na wstępnie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, że starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. W ocenie Sądu decyzja wydana we wskazanym zakresie ma charakter związany, zatem jeżeli zostały spełnione przesłanki określone w art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b w zw. z ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, to Starosta zobligowany jest na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, skierować kierującego na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Bowiem z akt administracyjnych wynika bezspornie, że skarżący dopuścił się wielokrotnie naruszenia przepisów i zasad ruchu drogowego, w konsekwencji których otrzymał 25 punktów karnych. Sąd wyjaśnił, że starosta nie ma uprawnień do badania prawidłowości naliczenia liczby punktów karnych, bowiem zagadnienie ilości punktów zgromadzonych przez kierowcę jest pozostawione organom prowadzącym ewidencję - Policji. W konsekwencji wyłącznie w gestii organów Policji, nie zaś starosty jako organu administracji publicznej, leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie. W rezultacie organy obu instancji orzekające w sprawie skierowania skarżącego na badania psychologiczne nie były uprawnione do kwestionowania prawidłowości wynikających z ewidencji wpisów. W przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Sąd wyjaśnił, że skarżący mógł kwestionować prawidłowość przypisania mu powyższych punktów w odrębnym postępowaniu, czego - jak wynika z akt sprawy – jednak nie uczynił. Możliwość taka wynika z jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych, bowiem wpis do tej ewidencji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W rezultacie organy prawidło zdecydowały o skierowaniu go na badania psychologiczne. Sąd uznał także za błędne stanowisko skarżącego, że wykluczone jest przypisanie punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego kierowcy, wobec którego prawomocnym wyrokiem orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a w okresie obowiązywania tego zakazu kierowca popełnił kolejne naruszenie przepisów ruchu drogowego, za które przepisy przewidują przypisanie odpowiedniej liczby punktów, gdyż osoba taka nie jest "kierowcą" w rozumieniu przepisów, jest błędne. Bowiem orzeczony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku nie pozbawia skazanego kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi, przyznanego decyzja administracyjną, lecz jedynie na zakreślony przez sąd okres zawiesza możliwość korzystania z tego uprawnienia. Przyjęcie stanowiska skarżącego byłoby nieuprawnionym premiowaniem osób, które naruszyły przepisy ruchu drogowego w okresie zakazu, w porównaniu do osób naruszających takie przepisy, wobec których wcześniej takiego zakazu nie orzeczono. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S.W. zaskarżając go w całości, domagał się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz obciążenia organu odwoławczego kosztami postępowania sadowego wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 11 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 75 § 1 i art. 76 § 1 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie istnienia prawomocnego wyroku karnego skazującego, co do prowadziło do nieuwzględnienie skargi, mimo istnienia podstaw do jej uwzględnienia; art. 8, art. 178 ust. 1 i art. 193 Konstytucji RP poprzez odmowę zakwestionowania konstytucyjności rozporządzenia MSW w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego i uznanie poczynionych wobec skarżącego w wymienionej tam ewidencji zapisów za odpowiadające prawu w zakresie; a także art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie faktu istnienia w niniejszej sprawie prawomocnej decyzji administracyjnej rozstrzygającej wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie, poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie i dalsze nad nim procedowanie, skutkujące wydaniem kolejnej decyzji administracyjnej, dotyczącej tej samej sprawy, co skutkuje nieważnością toczącego się postępowania administracyjnego (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). W skardze kasacyjnej zarzucono ponadto naruszenie prawa materialnego, tj.: uznanie, że przepisy rozporządzenia MSW w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego są zgodne z Konstytucją RP i jako takie znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie, stanowiąc podstawę do kształtowania sytuacji prawnej skarżącego, poprzez zaakceptowanie faktu dokonywania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Olsztynie wpisów w ewidencji kierowców w sposób dowolny, sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego i braku regulacji dającej stronie takiego postępowania realnej, notyfikowanej uprzednio możliwości wpływu na treść dokonywanych wpisów a więc poprzez wadliwe dokonanie subsumcji stanu faktycznego do wadliwej regulacji prawnej ("art. 174 ust. 1 w zw. z art. 145 § 1 ust.1 lit. a" p.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 20 września 2002r. poz. 1269 z późn. zm.); oraz naruszenie "2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 2 pkt 21 i art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 2 ust. 1 i § 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MSW w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez uznanie, że w dacie 17 lutego 2013 r. skarżącemu przysługiwał status "kierowcy" w rozumieniu wskazanych przepisów, (art. 174 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a.), co wynikało z błędnej ich wykładni. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał jej w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu nieważności postępowania spowodowanej wydaniem przez Prezydenta Olsztyna decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień. Stosownie do art.156 § 1 pkt 3 k.p.a. organ administracji stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Przedmiotem postępowania wszczętego przez Prezydenta Olsztyna a następnie umorzonego dnia [...] listopada 2013 r. jako bezprzedmiotowego, było cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami S.W., w związku z orzeczeniem wyrokiem Sądu Rejonowego w Mrągowie z dnia 7 lutego 2013 r. sygn. akt II K 784/12 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres jednego roku, za prowadzenie samochodu będąc w stanie nietrzeźwości. Postępowanie umorzono z uwagi na upływ okresu, na który orzeczono ten zakaz. Natomiast przedmiotem kontrolowanej decyzji w niniejszej sprawie, jest decyzja o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 Iit. b i art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Przyczyną wszczęcia tego postępowania było przekroczenie limitu 24 punktów karnych za wykroczenia w ruchu drogowym popełnione przez skarżącego. Oczywistym zatem jest, że przedmioty obydwu tych postępowań są inne, co wykluczało stwierdzenie zaistnienia przesłanki z art.156 § 1 pkt 3 k.p.a., do stwierdzenia nieważności decyzji o skierowaniu skarżącego na badanie psychologiczne a tym samym, także do stwierdzenia jej nieważności przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 145 § pkt 2 p.p.s.a. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 11 i 141 § 4 p.p.s.a. oraz 75 § 1 i 76 § 1 k.p.a. Stosownie do treści art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd pierwszej instancji przyjął za organami administracji, jako jedną z okoliczności faktycznych będących podstawą orzekania, wydanie co do skarżącego wyroku z dnia 7 lutego 2013 r. przez Sąd Rejonowy w Mrągowie, w którym skazano go za kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odniósł się do wpływu orzeczonego w tym wyroku zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na kontrolowaną decyzję. Sąd pierwszej instancji nie poczynił innych ustaleń niż dokonane w przytoczonym wyroku karnym. Jedynie inaczej niż skarżący zinterpretował, orzeczony w nim zakaz prowadzania pojazdów, co do jego wpływu na możliwość zobowiązania skarżącego do poddania się badaniu psychologicznemu. Natomiast odnośnie do wyroku wydanego przez Sąd Rejonowy w Mrągowie z dnia 27 czerwca 2013 r. sygn. akt II W 124/13, należy stwierdzić, że dotyczył on popełnionych przez skarżącego wykroczeń, wobec tego jako niedotyczący popełnienia przestępstwa, nie wiązał on sądu administracyjnego w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. Nie mógł być też uznany za skuteczny pierwszy zarzut naruszenia prawa materialnego tj. błędnej jego wykładni poprzez uznanie, iż przepisy rozporządzenia są zgodne z Konstytucją RP. Stosownie do treści art. 176 p.p.s.a w skardze kasacyjnej należy przytoczyć podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarżący podważając (ogólnie rzecz ujmując) konstytucyjność rozporządzenia, w podstawie kasacyjnej ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie wskazał, którego przepisu lub przepisów ona dotyczy. Samo wskazanie, że zarzut dotyczy przepisów regulujących naliczanie punktów karnych za wykroczenia drogowe, nie spełnia wymogów w zakresie prawidłowego przytoczenia podstawy kasacyjnej. Brak wskazania konkretnych przepisów rozporządzenia uniemożliwia dokonanie przez Sąd kasacyjny, oceny tego zarzutu na gruncie obowiązującego prawa. Ubocznie można jedynie tu wskazać, że jak to trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, przypisywanie punktów karnych w ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym należy do organów Policji. Organy orzekające o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne nie są uprawnione do weryfikacji prawidłowości ich naliczenia. Stanowisko to jest już ugruntowane w judykaturze, czego są przykładem orzeczenia przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ten kierunek orzecznictwa. Uzasadnionym zatem jest pogląd, że starosta, ani samorządowe kolegium odwoławcze, prowadząc postępowanie w sprawie dotyczącej uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, nie mają kompetencji do samodzielnego ustalania ilości punktów przypisanych kierowcy ze względu na naruszenie przez niego przepisów ruchu drogowego. Organy te po myśli art. 82 ust. 1 pkt 4 Iit. b i art. 99 ust. 2 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami, wiąże wniosek komendanta wojewódzkiego Policji o skierowanie danego kierowcy na badania psychologiczne, który to wniosek jest składany, gdy w ewidencji wykazane zostało, że kierowca ten przekroczył limit 24 punktów karnych. Zgodnie bowiem z w/w przepisami badaniu psychologicznemu podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 cytowanej ustawy. Nie jest możliwe przyjęcie poglądu odmiennego, jaki reprezentuje skarżący kasacyjnie. Stanowisko takie mogłoby bowiem skutkować tym, że po pierwsze, nie byłoby żadnej pewności, ile punktów karnych zostało danemu kierowcy przyznane. Inna ich ilość wynikałaby z wpisów zawartych w ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji, a inna - byłaby przyjmowana jako fakt w prowadzonym przez dany organ postępowaniu administracyjnym. Po drugie, taki stan rzeczy prowadziłby praktycznie do obejścia przepisów prawa, gdyż organ niebędący komendantem wojewódzkim Policji, prowadząc własne postępowanie dowodowe na okoliczność ilości naliczonych kierowcy punktów karnych, w ten sposób w rzeczywistości decydowałby o ich ilości. W rezultacie ewidencja policyjna stawałaby się całkowicie zbędną. Po trzecie, w ten sposób inny organ administracyjny, uznając, że stan faktyczny jest odmienny, niż wynika to z zapisów istniejących w ewidencji, niejako "poprawiałby" zawarte w niej dane. Taka zaś sytuacja powodowałaby, że to nie sąd administracyjny sprawowałby kontrolę administracji publicznej, a kontrolę tę sprawowałby de facto inny organ administracyjny, choć takich uprawnień nie posiada. Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że skarżącemu przysługiwało uprawnienie do weryfikacji naliczonych mu punktów karnych w drodze skargi do sądu administracyjnego, na czynność jaką jest przypisanie kierowcy punktów karnych w ewidencji prowadzonej przez Policję na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wpis do ewidencji prowadzonej przez komendanta wojewódzkiego Policji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. a zatem przysługuje od niej prawo wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych, tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji. Inny organ administracyjny, w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Wbrew twierdzeniom skarżącego o niemożliwości zaskarżenia takiej czynności z powodu zakreślenia ram czasowych do jej wniesienia, taka możliwość realnie istnieje. Bowiem zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Zatem przepis ten dokładnie reguluje sposób i termin wniesienia skargi na taką czynność. Podsumowując tą część wywodów, nie sposób przyjąć, jak to twierdzi skarżący, że Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy art. 8, 51 ust. 3 i 4 oraz 178 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 3 lit. b Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wykazany brak uprawnienia do weryfikacji prawidłowości przypisania punktów skarżącemu w niniejszym postępowaniu, powoduje, że sąd administracyjny nie był uprawniony do zadania pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie 193 Konstytucji, o konstytucyjność, niesprecyzowanych dodatkowo w skardze kasacyjnej, przepisów rozporządzenia, ponieważ od odpowiedzi na to pytanie nie zależałoby rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Nie jest także trafny zarzut naruszenia art. 2 pkt 1 (błędnie określony jako ust. 1) i art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 2 pkt 21 i art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w związku z § 2 ust. 1 i § 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia MSW w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego poprzez uznanie, że w dacie 17 lutego 2013 r. skarżącemu przysługiwał status "kierowcy" w rozumieniu wskazanych przepisów. Należy tu zaznaczyć, że przepis art. 87 ust 1 pkt 1 został uchylony przez art. 125 pkt 10 lit. b) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151) z dniem 19 stycznia 2013 r. Zatem przepis ten nie miał zastosowania w sprawie wszczętej na wniosek z dnia 7 sierpnia 2013 r., w której miał zastosowanie stan prawny z dnia 17 lutego 2013 r. (stosownie do treści art. 136 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami). Natomiast przepisy § 2 ust. 1 i § 7 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w niniejszej sprawie nie były stosowane przez Sąd. Skarżący swoje stanowisko o niemożliwości skierowania go na badania psychologiczne opiera na językowej wykładni przepisów art. 2 pkt 1 i art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 2 pkt 21 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepisy te definiują pojęcie kierowcy i kierującego pojazdem. Jednym z elementów definicji kierowcy jest posiadanie uprawnienia do kierowania pojazdem. Zdaniem Naczelnego Sądu administracyjnego brak jest podstaw aby przyjąć, że nie jest kierowcą w rozumieniu art. 99 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami osoba, wobec której zatrzymano prawo jazdy postanowieniem prokuratora, albo wobec której orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów. W tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela przedstawione wyżej stanowisko Sądu pierwszej instancji i przyjmuje je za własne, bez potrzeby jego tu powtarzania. Wystarczające jest wskazanie, że taka osoba nie traci uprawnień do kierowania pojazdami lecz tylko nie może ich w określonym okresie realizować. Trafnie zatem przyjął Sąd pierwszej instancji, że jest to swoiste "zawieszenie" tych uprawnień. Takie sformułowanie jest wynikiem wykładni przepisów ustawy o kierujących pojazdami, opartej na celu przepisów regulujących skierowanie osób kierujących pojazdami na badania psychologiczne, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jak trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji, nie można interpretować przepisów o kierowaniu na badania psychologiczne w sposób prezentowany przez skarżącego i przez to premiować takie osoby jak skarżący, który na skutek wielokrotnego łamania przepisów ruchu drogowego, wobec którego nieskuteczny okazał nawet zakaz prowadzenia pojazdów, w stosunku do osób, wobec których takiego zakazu nie orzeczono. Stanowisko skarżącego jest zdecydowanie w opozycji do celu ustawy o kierujących pojazdami i powodowałaby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez dopuszczenie do niego kierowców, którzy z różnych przyczyn utracili zdolność bezpiecznego kierowania pojazdami. Należy tu dodać, że o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami orzeka starosta na podstawie art. 140 ustawy Prawa o ruchu drogowym i art. 103 ust. 1 ustawy o kierującymi pojazdami. Przy czym przesłanką taką jest w szczególności orzeczenie zakazu prowadzenia pojazdów (art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami). Z tych powodów, odmienna interpretacja pojęcia posiadania uprawnień do prowadzenia pojazdu, stosowana na gruncie prawa wykroczeń, nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że Sąd pierwszej instancji przeprowadził, prawidłową kontrolę zaskarżonej decyzji, stosując określone w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych kryterium zgodności z prawem. W konsekwencji Sąd ten prawidłowo zastosował art. 151 p.p.s.a oddalając skargę, bowiem brak było podstaw do jej uwzględnienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a. Mając na względzie powyższe wywody Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.