I OSK 3224/15

Dnia 16 grudnia 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2015 roku sygn. akt I SA/Wa 542/15 odrzucającego skargę T.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2014 roku nr KOC/5109/Op/14 w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 542/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), odrzucił jako nienależącą do właściwości sądów administracyjnych skargę T.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2014 r. w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. W uzasadnieniu Sąd I Instancji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie skarga została wniesiona na postanowienie rozpoznające zażalenie skarżącej w trybie art. 37 k.p.a. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Sąd zaznaczył, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. postanowienie oparte na art. 37 k.p.a. nie jest postanowieniem, wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, nie kończy też postępowania, a także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie zostało również wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. W konsekwencji, zdaniem Sądu, skarga podlegała odrzuceniu. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła T.G. zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarga T.G. stanowi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2014 r., podczas gdy z uzasadnienia skargi jasno wynika, że jest ona wnoszona na bezczynność Centrum Pomocy Społecznej, tj. organu do którego złożyła wniosek o dofinansowanie w dniu 28 sierpnia 2014 r. oraz naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy niniejsza sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wydane w trybie art. 37 k.p.a. Jak wyjaśniła w zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji, od postanowienia wydanego w takim trybie nie przysługuje skarga kasacyjna, gdyż postanowienie to nie jest z żadnym z postanowień określonych w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Nie jest postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, nie kończy postępowania, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym, ani zabezpieczającym. Zatem zażalenie takie nie mieści się we właściwości sądów administracyjnych i stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Okoliczność ta nie jest kwestionowana w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi błędne uznanie, że skarga została wniesiona na postanowienie uznające zażalenie za niezasadne, podczas gdy skarga ta wniesiona została na bezczynność Centrum Pomocy Społecznej. Z twierdzeniem tym nie można się zgodzić. Skarga wniesiona została do Sądu za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie, a nie Centrum Pomocy Społecznej. W skardze wyraźnie wskazany został numer przedmiotowego postanowienia. Wskazano w niej także wprost, że skarżone jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Ponadto zarzuty skargi odnoszą się wprost do powołanego wyżej postanowienia, a skarżąca wielokrotnie pisze o bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie czy jego urzędników oraz zarzuca organowi "fałszowanie stanu faktycznego". Zatem nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że z uzasadnienia skargi jasno wynika, iż została ona wniesiona na bezczynność Centrum Pomocy Społecznej. Po przeanalizowaniu treści przedmiotowej skargi Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Sąd I instancji właściwie potraktował ją jako skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2014 roku nr KOC/5109/Op/14 w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. W konsekwencji zasadnie skarga ta została odrzucona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jako wniesiona w sprawie nienależącej do właściwości sądów administracyjnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącej wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu nie orzeczono, gdyż wynagrodzenie to przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.